"Ο Άνθρωπος που Περπατούσε Ανάποδα",Θοδωρής Παπούλιας

131 σελίδες γεμάτες εικόνες ,λέξεις και συναισθήματα.Μέσα τους αλέθονται οι ανείπωτες αλήθειες ανθρώπων που οι ζωές τους έχουν σημαδευτεί από την οδυνηρή  αποτύπωση του χρόνου στα γερασμένα σώματά τους.

Αρκτούρος -Θοδωρής.Και ακολούθως ο Αντώνης,ο Γιάννης,ο Μιχάλης,η Ναταλία, ο Παύλος,η Πάρος,τα Πετράλωνα.Η Άρτα,η Ηπειρώτικη Αρκούδα,η ψόφια Αριστερά του παρελθόντος και μη μέλλοντός τους ,ο Γιός του Αρκτούρου-Θοδωρή, τα ασύμπτωτα σύμπαντα όλων.Στο τέλος και ταυτόχρονα κι από την αρχή ο άνθρωπος που περπατούσε ανάποδα,εκείνος ο άνθρωπος που περπατούσε ανάποδα.Μαζί του και ξέχωρα και όλοι αυτοί οι φθαρμένοι άφθαρτοι,οι γερασμένοι νέοι και η απερίγραπτη νικηφόρος ήττα που κουβαλάνε.

Δεκάδες  πράγματα, ραγισμένα πρόσωπα και  καταστάσεις που φωλιάζουν στα εσώψυχά τους ανοικονόμητες και σπαρακτικές, υλικά ριγμένα  χύμα, με την μία, σε αυτές τις 131 σελίδες ενός πολύ,πάρα πολύ  προσωπικού βιβλίου.
Βιβλίου;Δεν ξέρω αν πρόκειται περί βιβλίου ή χάρτινης κρύπτης εξομολογήσεων και δεν έχει και σημασία τί ξέρω ή δεν ξέρω ή τί νομίζω .Ίσως καλύτερα να έλεγα πως πρόκειται περί ενός ημερολογίου καταστρώματος, που μάλλον συγγράφεται χρόνια από τον μονίμως μεθυσμένο πειρατή-καπετάνιο,καθώς ταξιδεύει προς μια στεριά που δεν φαίνεται καν, διότι έτσι κι αλλιώς είναι ανύπαρκτη,μη καταγεγραμμένη στους γνωστούς χάρτες,πλέοντας με το αβύθιστο σαπιοκάραβό του, υπό  συνθήκες
ατελείωτης τρικυμίας και που κατά βάθος εκείνος τρέμει μήπως κοπάσει, γιατί αυτή η τρικυμία είναι ό,τι τον κρατάει  ακόμα στην ζωή.

Ή, σε πιο εκλεπτυσμένη διατύπωση,περί μιας συρραφής  προγραμμάτων οπωσδήποτε κιτρινισμένων, παλιοκαιρισμένων,ενθυμίων  από τις παραστάσεις ενός συρφετού-θιάσου τσιρκολάνων και σαλτιμπάγκων που εκτελώντας ασταθή χορογραφία στέκονται ακόμα όρθιοι σαν μπουλούκι σε έρημο,επαρχιακό καφενείο.Παραστάσεις πάνω σε αναμένα κάρβουνα βέβαια για ένα και μόνο θεατή:τον μυημένο-αυτό το λέω εννοώντας το απολύτως-  αναγνώστη που θα αντέξει το κατ΄αρχήν ακαταλαβίστικο ψυχοσφυροκόπημα του Παπούλια και θα φτάσει στην τελευταία σελίδα-πράξη του κειμένου.Ενός κειμένου αλληγορικού,δυνατού με πολλές χαρισματικές  παραγράφους από πλευράς έμπνευσης,με την δική του τεχνική ,με ένταση,ορμή και πάθος,με τους ρεαλιστικούς και μη διαλόγους που δεν τηρούν το σαβουάρ βιβρ των λέξεων και βεβαίως υπό τον άκρως αβανταδόρικο και φελλινικό τίτλο "Ο Άνθρωπος που Περπατούσε Ανάποδα".

Ως κείμενο λοιπόν το θεώρησα  αυτοβιογραφικό;Μάλλον.Μελαγχολικό;Αναμφίβολα.
Ποιητικό; Ίσως.Δεν το λέω με βεβαιότητα αλλά τόση πίκρα,απορία,ενοχή και αγωνία να αποτυπωθεί η ήττα μιας συγκεκριμένης γενιάς, εκεί σε πάει, για να  του προσδώσεις κι έναν λόγο να συνεχίσεις να το διαβάζεις και από την ήττα να μαζέψεις το υλικό που έμεινε και να καρπωθείς και συ ως ενδιάμεση γενιά,εσύ  και τα παιδιά σου και  να προσπαθήσετε πάλι.

Γιατί "επιστρέφω σε μια σύγκρουση" λέει κάπου ο συγγραφέας και μ΄αυτό τα λέει όλα.Και τις νίκες ή τις ήττες ,επιτρέψτε μου, όσο αναπνέω δεν εννοώ με τίποτα να τις αποδέχομαι ως οριστικά αποτελέσματα και δεν τις αντέχω όταν δεν είναι παρά  η πρόφαση και το δια ταύτα για να συνεχιστεί η προσπάθεια.

ΥΓ.Το βιβλίο δεν ξέρω πού μπορεί να το βρει κάποιος ,είναι ένα από αυτά που έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση,που σου τα στέλνει κάποιος και αν σου αρέσουν κι έχεις μισή θετική κουβέντα γι αυτά την γράφεις.Είναι των εκδόσεων Παπαϊωάννου κι ο Παπαϊωάννου αυτός, είναι ο γνωστός στιχουργός Αντώνης Παπαϊωάννου,φιλαράκι από τα φοιτητικά μου χρόνια που ξαναβρεθήκαμε πέρσι και τα λέμε καμιά φορά και ο οποίος κι ο ίδιος έχει γίνει πάμπλουτος από τα καλλιτεχνικά,τι να σας λέω,κι εμένα προκειμένου να γράψω καλά λόγια στο καταπληκτικό και με ορδές επισκεπτών μπλογκ μου,εννοείται ότι με πλήρωσε και συντόμως θα μου βγάλει κι ένα σουξεδάκι CD διότι το σκέφτηκα καλύτερα και τώρα που έχω μέσον τον Αντώνη,όταν μεγαλώσω δεν θέλω να γίνω συγγραφέας.Θα γίνω τραγουδίστρια και μάλιστα θα πάω στην Γιουροβίζιον!

Διαλαλώντας: βιβλία,βιβλίαααα....

Δεν μου ήρθε έτσι στα καλά καθούμενα να γράψω αυτά που ακολουθούν.Με αφορμή το αρθράκι ενός παλιού και θεωρούμενου, από τους περισσότερους που τον διαβάζουμε, σοβαρού μπλόγκερ,του Βιβλιοκαφέ, ασχολούμενου χρόνια με τα βιβλία και ο οποίος κατά την γνώμη μου έχει κάνει  ως τώρα αξιοπρόσεκτη δουλειά κι έχει υπηρετήσει καλά, διαδικτυακώς, την υπόθεση βιβλίο,γράφτηκε εδώ στο Degas ένα ανώνυμο σχόλιο στην ανάρτηση της Τετάρτης 16/5 , ξέρετε,όταν πήρε η έρημη η Κατίνα έναν όρκο- και που άτιμα πλάσματα,έχετε βαλθεί να την ξεστρατίσετε- σχόλιο που περιέχει μιαν ερώτηση στην οποία  πρέπει να απαντήσω κάπως πιο αναλυτικά για το πώς λειτουργώ η ίδια,επειδή με ρώτησε σε προσωπικό επίπεδο ο σχολιάζων.
Το κομμάτι που αφορά στο Βιβλιοκαφέ ή σε άλλους  μπλόγκερς καλό θα ήταν να το θέσει σε εκείνους,εγώ σκέφτηκα να πω δυο πραγματάκια για μένα δείχνοντάς σας με χαρά και λίγα σχέδια από την δουλειά του Ιρανού Alireza Darvish που είναι ένας  Book Artist-δεν ξέρω τον αντίστοιχο όρο στα ελληνικά,γραφίστας είναι βασικά ο άνθρωπος-  που μου αρέσει η... χεριά κι η μολυβιά του.

Οι ίδιοι οι Έλληνες συγγραφείς λοιπόν, ειδικά οι νέοι,αλλά και μερικοί εκδοτικοί οίκοι είθισται να  στέλνουν βιβλία σε μπλόγκερς και σε λέσχες ανάγνωσης και το κάνουν για προφανείς, ανθρώπινους και όχι απαραιτήτως μεμπτούς, λόγους. 

Εμένα,υποθέτω, με εντοπίζουν στο ΕΚΕΒΙ μια κι η διεύθυνσή μου είναι περασμένη στον κατάλογο των λεσχών και με πλησιάζουν ως συντονίστρια της λέσχης ανάγνωσης Degas,η οποία συντονίστρια τυχαίνει να έχει κι ένα, προσωπικό τελικά, μπλογκ .Μερικοί μου τηλεφωνούν πρώτα, μερικοί μου στέλνουν απευθείας τα βιβλία τους.Γενικότερα δεν συναναστρέφομαι συγγραφείς, εκδότες,μεταφραστές και λοιπούς του χώρου, έχω συναντήσει πολλούς αλλά τυπικά,όπως όλοι μας,σε παρουσιάσεις, στην έκθεση βιβλίου της Θεσσαλονίκης ή όταν κάλεσα η ίδια κάποιους  στο Degas.             

Αρκετοί, να σας πω την αλήθεια, με έχουν απογοητεύσει, διότι άλλα γράφουν κι άλλα είναι ως προσωπικότητες,μην το ανοίξουμε όμως εδώ αυτό το θέμα, είναι τεράστιο,ορισμένοι ας πούμε ενώ είναι ως συγγραφείς ιδιαίτερα ταλαντούχοι, στο fcb πχ είναι απελπισία σκέτη,άλλοι είναι δεύτεροι  σαν λογοτέχνες αλλά στο fcb είναι απόλαυση, οπότε προτιμώ τελικά να τους «ξέρω» μέσα από τα επίσημα κείμενά τους,δηλαδή τα βιβλία τους.Αλλά και πάλι όλα όσα λέω είναι υποκειμενικά,δεν γίνεται παρά να είναι υποκειμενικά!

Από τους πολύ καινούργιους οι πιο πολλοί, ευτυχώς, έχουν αληθινό μεράκι και τρέλα με την λογοτεχνία,δεν έχουν φθαρεί στα νταραβέρια του συναφιού και θέλουν απλώς να ακούσουν μια (καλή, λογικό είναι) κουβέντα. Κάποιοι βέβαια με πλησιάζουν με ιδιοτέλεια και με φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση.

Διαβάζω τους πάντες, βρίσκω χρόνο,μην ρωτάτε πώς.Δεν κάνω  ανάρτηση όμως  για όλους και τους το εξηγώ  από την αρχή αδιαπραγμάτευτα αν και ευγενικά .

Ορισμένες φορές,όχι συχνά,διότι και η ίδια δεν το θεωρώ σωστό, κάποιες εκδόσεις έχουν την ευγένεια να μου χαρίσουν βιβλία τους, δηλαδή με τα χ που παραγγέλνω για το μαγαζί, στέλνουν κάποιο για μένα και δεν το χρεώνουν. Αυτό δεν το επιδιώκω αλλά δεν το βρίσκω και κακό ,ούτε έγραψα ποτέ θετικά σχόλια αν δεν τα πίστευα,ούτε κιόλας μου ζητήθηκε κάτι τέτοιο.
Δεν υφαίνονται παντού γύρω μας συνωμοσίες με οικονομικά και πονηρά, επικοινωνιακά αλισβερίσια, μην τρελαθούμε … 


                      
Σε μένα ,έτσι κι αλλιώς βλέπετε γίνεται κι ένα πιο σύνθετο πλησίασμα, επειδή  κινούμαι σ΄έναν στοιχειωδώς συναφή επαγγελματικό χώρο.Στην  πραγματικότητα,καθώς δεν έστησα ένα σύνηθες βιβλιο(χαρτο)πωλείο αλλά ένα εικαστικό ας το πούμε έτσι μαγαζί , στην γειτονιά (μου), με επιλεγμένα από μένα βιβλία,άσχετα του καινούργιου του τάδε ή το μπεστ σέλλερ της δείνα, καλλιτεχνικά υλικά κτλ και στο οποίο γίνονται συχνά λογοτεχνικές βραδιές, παρουσιάσεις εικαστικές και τέτοια-χωρίς να παίρνω χρήματα, εννοείται-στα πλαίσια των δυνατοτήτων μου  αλλά και της  προσωπικής μου περί τέχνης και κουλτούρας και  όλης της σχετικής αντίληψης , με προσεγγίζουν και τετ α τετ, που λένε ,διάφοροι.
Στο Degas έρχονται μερικές φορές άνθρωποι που είναι ψώνια με την χειρότερη έννοια  της  λέξης  αλλά ευτυχώς τις περισσότερες περνάνε το κατώφλι μου άνθρωποι εκτός κυκλωμάτων μεν, αξιόλογοι δε, που
έχουν κάτι να πουν. Αμφότεροι  βέβαια θέλουν  την μικρή μου συμβολική, υποστήριξη και λόγω του μπλογκ αλλά και της ύπαρξης του χώρου. Δεν γίνεται να προσφέρομαι  για κάθε  πικραμένο που την έχει δει λογοτέχνης ή ζωγράφος, να του ανοίγω τας αγκάλας και το μαγαζάκι  μου,αλλά  υπάρχουν  και ωραίες, ανιδιοτελείς περιπτώσεις που αν εγώ, η πολύ μικρή και ταπεινή, δεν μαζέψω 30 βιβλιόφιλους και φιλότεχνους, εδώ, στην γειτονιά μας-να γνωρίσουμε ένα  νέο πχ ποιητή,που ο εκδότης κύριος Ταδόπουλος  του έκλεισε κατάμουτρα την πόρτα, ενώ είχε κάτι καινούργιο κι όμορφο και αντιεμπορικό να παρουσιάσει  ή να δούμε τι καλό μας έρχεται από  ένα παιδί της ΑΣΚΤ  το οποίο κάνει ωραία χαρακτικά που δεν σκοπεύει να τα πουλήσει χρυσά- ένα ωραίο και  φρέσκο υλικό θα πάει  μια και καλή στα αζήτητα του Σύμπαντος!Γιατί να μην τους φιλοξενήσω λοιπόν και στο μπλογκ και στο Degas παίρνοντας μεν και δίνοντας ,αλλά  τί; Χώρο να ανθίσει κάτι καλό και χαρά από την ιδέα και μόνο ότι κάποιοι πάμε κόντρα στο, όποιο είναι κι απ΄ όπου κι αν προέρχεται, πολιτιστικό σκουπιδαριό!

Κατά βάθος το βρίσκω πολύ υγιές και με τιμά που με συμπεριλαμβάνουν σε εκείνους των οποίων θέλουν την ελεύθερη γνώμη και έτσι και μέχρις αποδείξεως του εναντίου γράφω με ενθουσιασμό δυο καλές κουβέντες ή μαζεύω  με προθυμία βιβλιόφιλους και φιλότεχνους  να πιούμε έναν καφέ –δεν πληρώνει δε ποτέ κανείς ,το ξαναλέω, αντέχω  δεν αντέχω οικονομικά,  μπορώ και  φτιάχνω ένα… κέηκ, διότι είμαι και… λαμπρή νοικοκυρά και  προσφέρω ένα καφέ,  βρε αδερφέ-για να βρεθούμε, να ακούσουμε και να γνωρίσουμε καλλιτεχνικά κάποιον. 
Αλλά χωρίς δεσμεύσεις,όσο αντέξουμε και ως εκεί, χωρίς  μεγαλοστομίες και πολλά πολλά, έτσι απλά, ημιανώνυμα,στην γειτονιά μας και για την  ωραία τρέλα μας.







Οι σχετικές μάλιστα περί βιβλίων και ανάγνωσης ιστοσελίδες,το  ξέρω και χαίρομαι γι αυτό, ανεβαίνουν συνεχώς στην εκτίμηση  και των δημιουργών και των αναγνωστών. Φαίνεται να μας εμπιστεύονται όλο και περισσότερο  θεωρώντας ό,τι είμαστε ακριβώς ό,τι είναι οι ίδιοι, βιβλιολάτρεις πάνω  απ ΄ όλα,που βρίσκουν χρόνο να πούνε τα "δικά τους" μέσα από ένα μπλογκ.






Δεν το βρίσκω κακό,συμπαθάτε με,η καχυποψία από την τόση σαπίλα γύρω,μας έχει κάνει μεγάλη ζημιά και τα βάζουμε όλα πολύ εύκολα στο ίδιο τσουβάλι,ευτυχώς όμως δεν είναι έτσι.

Κάρλος Φουέντες

Αναρωτιέμαι πώς δεχόμαστε την είδηση του θανάτου  ενός συγγραφέα. Υποθέτω ότι απλώς την μαθαίνουμε από τα ψιλά των μμε ή από κάποιο βιβλιοφιλικό μπλογκ,λέμε ένα "έφυγε κι αυτός" και κατεβάζουμε κάποιο του βιβλίο από την βιβλιοθήκη μας ,αν έχουμε,να το ξαναδιαβάσουμε  ή να το ξεφυλλίσουμε
 λιγάκι για να το ανακαλέσουμε στην φορτωμένη από τόσα μνήμη μας .
Στην περίπτωση του Κάρλος Φουέντες  ποιό να πρωτοθυμηθούμε ή με ποιό στο χέρι να σταθούμε λίγο σιωπηλοί,να κλείσουμε μουσικές και ραδιόφωνα και κυρίως τηλεοράσεις ή έστω τα αυτιά και τα μάτια   για   μισό μόνο λεπτό  και να του στείλουμε νοερά το κατευόδιό μας;
Ο Φουέντες, πολυγραφότατος που λένε και πραγματικά  ενδιαφέρων, έφυγε  χτες στα 83 του αφήνοντάς μας πολλά βιβλία που αξίζει πιστεύω να  διαβάσουμε, έστω ένα από αυτά.
Έχω διαβάσει τον "Θάνατο του Αρτέμιο Κρουζ" και τα "Κρυστάλλινα Σύνορα"- πριν αρχίσω να γράφω για τα διαβάσματά μου σε τούτο το μπλογκ- και αγόρασα πριν μερικές εβδομάδες την "Ήσυχη Συνείδηση",βιβλίο 260+ σελίδων,που το στοίβαξα στο τραπέζι της βεράντας να πάρει την σειρά του για τις καλοκαιρινές αναγνωστικές μου μυσταγωγίες.
Νομίζω ότι τον Φουέντες θα πιάσω αμέσως μόλις τελειώσω το νορβηγικό, που διαβάζω τώρα και που δεν το φχαριστιέμαι διότι πώς μπορεί να κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος, με τέτοια  πολιτική κατάσταση γύρω του,τα  διαβάσματά του με την ησυχία του,μου λέτε;

Η κυρία Κατίνα προτείνει όρκο σιωπής για την αγάπη των βιβλίων...

Η κυρία Κατίνα πέρασε πάλι απο το Degas και πολύ μετανιωμένη,λέει,για τα παλιά της λάθη με μάλωσε γιατί δεν μπορώ, λέει,κατά πώς μου έρχεται εμένα κάθε φορά να παίζω με τις λέξεις,να καταγγείλω την πολιτική μανία που με έπιασε  για να επαναδιαπραγματευτώ την ύπαρξή μου ως βιβλιομπλόγκερ και να ακυρώσω την πολιτική λογοδιάρροια στην οποία με παρέσυρε η συγκυβέρνηση μαζί της και μου πρότεινε να πάρω και να τηρήσω απο τούδε και εις το εξής όρκο σιωπής για την αγάπη,λέει, των βιβλίων..


Απάντησα λοιπόν σήμερα από καρδιάς στο καλόγνωμο σχόλιο ενός διαδικτυακού μου φίλου και θα σας παραθέσω σχόλιο και αντισχόλιο ως ανάρτηση για δυό λόγους,επειδή αφενός πιστεύω ότι είναι καιρός να ειπωθούν και  άλλες πιθανότητες διαμόρφωσης καταστάσεων από την Αριστερά,να ειπωθούν αλήθειες δηλαδή και αφετέρου επειδή  με την δική μου προσωπική αλήθεια,χωρίς να την προκρίνω ως την μοναδική ή την απόλυτη, βάζω έτσι προς μεγάλη ικανοποίηση της Κατίνας ένα τέλος στις προεκλογικές-μετεκλογικές  διαδρομές του μπλογκ αυτού στα δύσβατα πολιτικά μονοπάτια των καιρών.

Η Λέσχη Ανάγνωσης Degas είναι ένα μπλογκ που δημιουργήθηκε για την αγάπη των  βιβλίων και της ανάγνωσης και επανέρχομαι με χαρά σε αυτό,κλείνοντας τηλεοράσεις και αυτιά στις σειρήνες, αλλά έχοντας πάντα ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μου και με παρμένες τις προσωπικές αποφάσεις,που φυσικά δεν εννοώ να τις επιβάλω σε κανένα και κυρίως τους ιντερνετικούς φίλους και φίλες που μας ενώνει ένα σπουδαίο πράγμα,το ότι μας αρέσει να μοιραζόμαστε καλοπροαίρετα τις εντυπώσεις μας από την ανάγνωση καλών βιβλίων.



 Kokkina Synora 12/5/12,20:45
Συριζαία λοιπόν...Άντε,δεν πειράζει, σε συγχωρώ.Αναρωτιέμαι όμως αν θα αντέξεις την τουμπίτσα που έρχεται....


 Βιβή Γ. 5/5/12,15:01
Κόκκινα Σύνορα,δεν έρχεται καμιά τουμπίτσα και τούμπα μεγαλύτερη από την...τουμπάρα που έχει προ πολλού φέρει ανάποδα τον πλανήτη ολόκληρο.Την λένε καπιταλισμό και στην Ψωροκώσταινα τον έχουμε υποστεί πολύ απάνθρωπα και χωρίς στοιχειώδη προσχήματα όλοι μας, τρώγοντας το σοσιαλιστικό ή φιλελεύθερο κουτόχορτο των εναλλάξ κυβερνήσεων και των δύο λαμογιοφυτωρίων, όχι μόνον τα τελευταία 30 χρόνια αλλά τουλάχιστον τα τελευταία... 70,διότι αν δεν με απατά η μνήμη μου και δεν με απατά καθόλου,"αυτοί" ήρθαν ατσαλάκωτοι πότε από την Μέση Ανατολή,πότε από τα Παρίσια και πότε από τας Αμερικάς για να δίνουν το σπρωξιματάκι και η τούμπα να κυλάει!

Η έξοδος από το ευρώ δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας,κάτι που δεν το περιμένουμε,ειδικά όταν στην Ελλάδα ζούσαμε έναν τριτοκοσμικό και απολύτως αντικοινωνικό καπιταλισμό και πριν και κατά την διάρκεια της παραπλανητικής επιβολής του γαλλο γερμανικού υβριδίου ως νόμισμα και σύστημα.
Την αθλιότητά του,καθώς νοσεί μεταδοτικά και οπωσδήποτε μολυσματικά,την βιώνουμε σε δραματική μεγέθυνση αυτές,τις τωρινές,τις ύστατες πιστεύω και κρίσιμες στιγμές,έχοντας επιλεχθεί,ναι, ως το πρώτο πειραματόζωο για τις πιθανές του θεραπείες.

Οι περιβόητοι αριθμοί,ό,τι συνιστά δηλαδή τις λεγόμενες παγκόσμιες και τοπικές οικονομίες-που δεν είναι πια τόσο τοπικές,μάλλον δορυφόρους της παγκόσμιας φιλελεύθερης,νεοφιλελεύθερης, κεϋνσιανικής,μετακεϋνσιανιικής κτλ πέστην εσύ όπως θέλεις, οικονομικής κυριαρχίας μπορούμε να τις πούμε-οι αριθμοί λοιπόν είναι επινοήματα αυτού του άδικου και άνισου συστήματος για να οδηγεί τις κοινωνίες μέσα
1.από την τεχνητή ευμάρεια για παράδειγμα,που το ίδιο το σύστημα πυροδοτεί και συντηρεί ανοίγοντας και κλείνοντας αγορές και τζιράροντας το δικό του χρήμα
2.μέσα από την απομάκρυνση από την φύση γενικότερα και
3. κυρίως μέσα από την εκ του πονηρού αναγωγή της κατανάλωσης ως παραμέτρου ελευθερίας(!),πού;

Στην εύκολη δουλοποίηση μεγάλων μαζών με σκοπό ένα και μοναδικό:την εργατοποίηση των πολλών και την άκρατη κερδοφορία των λίγων και των υπηρετών τους από την εργασία των πρώτων...

Δεν ξέρω αν αυτά τα λέει ο Μαρξ ή ο Τάδε ή ο Δείνα, εμένα μου τα αποκαλύπτει στην καθημερινότητά μου η ίδια η ζωή με πολύ ωμό τρόπο και μου τα εξηγεί η κοινή,κοινότατη λογική μου.

Λύσεις δεν έχω να σου δώσω.
Ελπίδα όμως μπορώ και θέλω να μοιραστώ μαζί σου και γι αυτό παραμένω στην Αριστερά, χωρίς να ακυρώνω την εντιμότητα κανενός άλλου του οποίου έχει αφυπνιστεί η λογική του και χωρίς να κραδαίνω κομματικό παναριστερόμετρο μα και χωρίς να προβάλω το αλάνθαστο του Πάπα ως κατάκτησή μου.

Καιρός η Αριστερά να αρχίσει να λέει τα πράγματα ακόμα πιο καθαρά,με μια λιγότερο λογοτεχνική και ρομαντική αποτύπωση και έτσι θα κάνει,θα το δεις.
Ο κόσμος φοβάται πολύ πιο λίγο απ΄όσο νομίζουν οι σταυρωτές του κι αυτό φαίνεται ήδη στις λαϊκές συνελεύσεις που επιχειρεί ο Σύριζα και που κι αυτές, όσο κι αν τις κατηγορούν ή αν οι ίδιες μοιάζουν λίγες,είναι ένα μικρό φως,αλλά πάντως φως, μέσα στο σκοτάδι στο οποίο συνεχίζουν απτόητοι να μας σπρώχνουν βασικά όλοι, αυτοί οι πουλημένοι, οι δημοσιογράφοι των μμε.


Με αναγνωστικούς χαιρετισμούς.
Βιβή Γ.

Όταν βλέπω τον ΠΑΜΠΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ

"Acrobat and

Young Equilibrist" 1905

Στον πρώτο πίνακα του Πάμπλο βλέπουμε αριστερά τον νεαρό Αλεχάνδρο Θύριδα όρθιο πάνω σε μια μπάλα και δεξιά τον  Βαγγέλεθ ντε λα Θαμάρο καλά στρογγυλοκαθισμένο να προσπαθεί να του μάθει ή να του αλλάξει την τεχνική της ισορροπίας πάνω σε εκλογόμπαλα ,που προηγουμένως της έχει κάνει,ο Βαγγέλεθ, 77 τρύπες.

Στον δεύτερο   πίνακα με τίτλο "The Acrobats"  του  1905  εμφανίζεται σχεδόν  όλη η ομήγυρη  να συσκέφτεται  τι θα  κάνουμε με δαύτον αλλά και πάλι ο νεαρός Αλεχάνδρο απεικονίζεται βαριά λαβωμένος από τα βέλη του έρωτα  να κοιτάει την δόνια Αλεχάνδρα Παπαρηγάλ που κάθεται εντελώς μόνη κι έρημη στην γωνία του πίνακα και ποιός ξέρει τι σκέφτεται- αν σκέφτεται κάτι και πάντως εν προκειμένω τους  φτύνει απαξάπα ντες και κυρίως τον Αλεχάνδρο,το αντικείμενο του πόθου  για τα άλλα κορίτσια κι αγόρια- πίσω από τον Αλεχάνδρο βλέπουμε και τον δον Φότιο Κουβελοβάρ να κρατάει κάτι,δεν ερμηνεύω καλά τον πίνακα εδώ: να το φέρει θέλει στο κεφάλι του  Αλεχάνδρο, να το κουβαλάει ο ίδιος και στο τέλος να πέσει κάτω,ουδείς ξέρει.Ο Βαγγέλεθ ντε λα Θαμάρο τροφαντός και άνετος πριν κάνει νέο θίασο,μιλάει με έναν αψηλό και λεβέντη,του Σάντος Καμμενοσόρεθ μοιάζει,αυτός όμως κρατάει κι ένα κοριτσάκι από το χέρι, κοντούτσικο,λιανούτσικο, χαμηλοβλεπούσικο- δεν μπορεί να είναι η Τεοντόρα Μπακοχουάν και να μπήκε έτσι στο πλυντήριο της 6/5/2012,μήπως είναι ο Εστέμπαν Αλατίνεθ Μάνοδ μεταμφιεσμένος σε παιδίσκη ,δεν ξέρω κιόλας,ο Νικολάθ Μιγκέλ-Ελιάθ δεν είναι σίγουρα, αυτός είναι πιο κει, δεν φαίνεται, δέρνει κάτι πακιστάνια που πουλάνε διάφορα στους περιπατητές.

Στον τρίτο πίνακα "The Bathers" 1918,επειδή  ήδη βαρέθηκα τις αναλύσεις-να πάτε σε κανέναν ιστορικό τέχνης ή σε κανέναν αστρολόγο-βλέπουμε τις γνωστές κυρίες, Κατίνα,Βιβή και μια φίλη τους σε μεγάλα κέφια και μια χαρά κουράγια,  να την έχουν κάνει για μπάνιο στας παραλίας,πριν το τελικό γκραν φινάλε ή σάλτο μορτάλε, καλοδεχούμενο όποτε προκύψει.