«Το Παρτάλι»,Θεόδωρος Γρηγοριάδης




Ως γνήσια κι αφοσιωμένη βιβλιοφάγος που είμαι,ομολογώ ότι συχνά πυκνά με τόσα βιβλία-προϊόντα που μας κατακλύζουν την έχω πατήσει κι έχω διαβάσει απερίγραπτες μπούρδες. Ήμουν λοιπόν σε ανάρρωση από κάτι βιβλιοβαρυστομαχιές όταν διάλεξα το "Παρτάλι" από τις εκδόσεις Πατάκη.Με δελέασε ο τίτλος,το θέμα,η πόλη,το ιστορικό φόντο ή αν το προτιμάτε απλά όλη η εποχή που ο τόσο ταλαντούχος συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης επέλεξε να δώσει υπόσταση στους ήρωές του.
Θεσσαλονίκη, μεταπολίτευση,φοιτητικές,θεατρικές,παρεΐστικες και μη αναζητήσεις,έρωτες, ανία, οιδιπόδεια συμπλέγματα που ποτέ δεν τελειώνουν,κρυμμένη ομοφυλοφιλία ανάκατη με ντροπή, υστερία,ανασφάλειες.

Παρτάλι στη Βόρεια Ελλάδα λένε το φορεμένο ρούχο, και αντίστοιχα και τον άνθρωπο που ξέπεσε και ζει στο περιθώριο της κοινωνίας(άντε τώρα βέβαια να προσδιορίσεις με ποια κριτήρια, ποια άμωμη κοινωνία θεωρεί ποιον και τι ως περιθώριο).
Τέλος πάντων,Παρτάλι είναι και το παρατσούκλι του κεντρικού ήρωα αυτού του άγριου και μαζί τρυφερού,όμορφου μυθιστορήματος,ο οποίος αναγκάστηκε να ζήσει ντυμένος με γυναικεία ρούχα για να γλυτώσει τον πόλεμο και από κει και πέρα να εγκλωβιστεί και στο διάβα του να εγκλωβίσει κι άλλους μέσα από αμφισβητήσεις της ταυτότητας, μέσα από τρομερούς κλυδωνισμούς κι αναζητήσεις της προσωπικότητας, ειδικά των φοιτητών του βιβλίου,που έλκονται από το μυστήριο που εκπέμπει αυτός ο άνθρωπος, ψάχνουν όμως την δική τους θέση στην ζωή, συνειδητοποιούν και επιλέγουν ποιοι επιθυμούν να είναι.
Κι ακριβώς αυτό, η επώδυνη διαδικασία της επιλογής είναι το θέμα που θεώρησα τελικά ότι πραγματεύεται το βιβλίο.Και η επιλογή δεν είναι εύκολη υπόθεση,για κανέναν μας.

Η γραφή του Γρηγοριάδη είναι πολύ άμεση,πολύ καθαρή. Στην αρχή, ώσπου να μπω στο κλίμα του βιβλίου,με ξένιζαν κάποιες λέξεις και φράσεις και η παράθεσή τους στις σελίδες με ενοχλούσε. Γρήγορα αυτό έμεινε πίσω μου καθώς κατάλαβα και το Παρτάλι και η φιλοσοφία της ζωής του κυριάρχησε με  τα γεγονότα να διαδέχονται το ένα το άλλο και τελικά λάτρεψα τον χαρακτήρα του Μάικ και την στάση,την «αλήθεια» του,την γενναιότητά του να "ορίσει και να φυλάξει Θερμοπύλες" .

Πολύ διαφορετικό βιβλίο,από τα μεστότερα και ευρηματικότερα που έχω διαβάσει και το κρατάω μετά από πολύ καιρό αφότου το ολοκλήρωσα πολύ ζωντανό στην μνήμη. Μου άφησε βέβαια μια θλίψη,με άγγιξε η θλίψη των ηρώων ,που ποτίζει σελίδα-σελίδα όλο το κείμενο.Είναι τόσο νέοι, τόσο εύθραυστοι,τόσο όμορφοι αλλά και τόσο μόνοι κι αβέβαιοι στην ανηφόρα τους ο καθένας, έχοντας γύρω του μια απίστευτα υποκριτική κοινωνία που δεν κοιτάει τα δικά της  χάλια αλλά καραδοκεί να κατασπαράξει τους άλλους .
Βασισμένο πάνω σε μια δυνατή ιδέα, και με όχημα ένα θαρραλέο γράψιμο με το οποίο ζωντανεύουν οι βαθιά ανθρώπινοι χαρακτήρες αυτό το βιβλίο του χαρισματικού Βορειοελλαδίτη συγγραφέα μου αφήνει τις καλύτερες των εντυπώσεων και πιστεύω πως είναι ένα από τα διαμαντάκια της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας ,που δυστυχώς δεν τα παίρνει είδηση το ευρύ κοινό κι ακόμα και στον πιο ενημερωμένο στενό βιβλιοφιλικό περίγυρο δεν εντοπίζονται εύκολα,περνάνε -έστω χωρίς να καίγονται- στον λογοτεχνικό χρόνο χωρίς να τύχουν εκείνης της ιδιαίτερης προσοχής που τους αξίζει.

Θα επανέλθω σίγουρα στον Γρηγοριάδη, με ενδιαφέρει πάρα πολύ το γράψιμό του,με εκφράζει,μου πάει,με συγκινεί.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος16/9/10 11:58

    Εδώ θα συμφωνήσουμε.Πολύ καλός συγγραφέας,σταθερός στην γραφή του,έχει ευρύτητα και ενορατικότητα σε όλα τα βιβλία του,έχω διαβάσει κάμποσα,στο "Παρτάλι" βρήκα πολλά γνώριμα στοιχεία μια και είμαι κι εγώ Μακεδόνας και έχω σπουδάσει στην Θεσσαλονίκη περίπου τότε που κινούνται κι οι ήρωές του.Ίσως βέβαια και γι αυτό να μου άρεσε,πάντως έχει μια συγγραφική ιδιαιτερότητα,ένα "κάτι".
    Το πρώτο βιβλίο του που είχα διαβάσει,εντελώς τυχαία,ήταν το "νερά της χερσονήσου",μου κίνησε αρκετά το ενδιαφέρον,τον βρίσκω έναν χαμηλών τόνων συγγραφέα της περιφέρειας,μοιάζει εκτός κυκλωμάτων,δεν κινείται στον λαβύρινθο της Αθήνας κι αυτό φυσικά έχει και καλή και κακή πλευρά για τον κάθε συγγραφέα.Στην Θεσσαλονίκη,Σέρρες,Καβάλα γενικά πάνω είναι πολύ γνωστός και έχει το κοινό του.
    Γιάννης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος4/4/12 17:41

    Να πως αλλάζουν οι καιροί και το βιβλίο που σας άρεσε τόσο και δεν το είχαν ανακαλύψει πολλοί, έγινε θεατρικό έργο και το ανακάλυψαν έτσι πάμπολλοι.Κι εγώ μαζί.
    Τι γκέι μιζέρια όμως ,τι αδερφίστικη φτήνια,τι υστερική κοινοτυπία,η παράσταση ήταν επιεικώς άθλια,μόνον ο κύριος Ζαχαράτος έλειπε και το συνειδητοποίησα όταν διάβασα το βιβλίο μετά και κατά λάθος.Έψαχνα στο internet κι έπεσα τυχαία πάνω στην ανάρτησή σας και αναρωτήθηκα αν μιλούσατε για το ίδιο πράγμα μ΄αυτό που είχα δει.Πώς μπόρεσε ο ίδιος ο κύριος Γρηγοριάδης να σακατέψει το ωραίο μυθιστόρημά του;Τι σχέση είχε ο ασχημομούρης ηθοποιός ντυμένος αλα χόλυγουντ που εμιμείτο το κλουβί με τις τρελλές με το υπέροχο παρτάλι του βιβλίου;Έχει τρελαθεί εντελώς ο κόσμος,δεν βλέπει το κιτς που παράγει;
    Δεν ντρέπομαι που είμαι ομοφυλόφιλος,ντρέπομαι όταν με μετατρέπουν σε καρικατούρα.N.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω πως καταλαβαίνω.Είδα στο you tube σκηνές.Προτιμώ να μην πάω στο θέατρο και να μείνω με την αίσθηση του βιβλίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος6/6/12 11:12

    Το βιβλίο υπέροχο,το θεατρικό μας μη το συζητήσουμε καλύτερα.
    Πολύ ενδιαφέρον και το "ο δερβίσης και ο παλαιστής".Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου