«Η Δίαιτα της Ύαινας», Βασιλική Κάππα

Η Βασιλική Κάππα εμφανίστηκε το 2000 στα ελληνικά, λογοτεχνικά μονοπάτια με το πολύ ιδιαίτερο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα «Η δίαιτα της ύαινας" από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Επιτρέψτε μου πριν παρουσιάσω το βιβλίο να κάνω μια διαπίστωση πολύ σημαντική για την πορεία οποιουδήποτε βιβλίου. Αφορά στα οπισθόφυλλά τους και στο ποιος τα γράφει και τι γράφει! Συνήθως λοιπόν τα γράφει κάποιος από τον εκδοτικό οίκο και συνήθως γράφει….μπούρδες! Προκειμένου να κάνει ελκυστικό το βιβλίο συντάσσει στο πόδι ό,τι του έρχεται στο κεφάλι και έχω την εντύπωση πως σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει διαβάσει καν το βιβλίο. Τελειώνοντας το βιβλίο της Κάππα είχα βεβαιωθεί ακόμα μια φορά για την άποψή μου αυτή, ότι ένα ηλίθιο οπισθόφυλλο, ακριβώς σαν κι αυτό που έχει και το πολύ καλό πόνημα της συγγραφέως, μπορεί να το αδικεί τόσο πολύ που ο υποψήφιος αναγνώστης να αφήσει το βιβλίο κατά μέρος!
Μην τα εμπιστεύεστε λοιπόν ,παρακαλώ. Ξεφυλλίστε μόνοι σας το ίδιο το βιβλίο, διαβάστε λίγο από τυχαίες σελίδες, δημιουργείστε ένστικτο και κριτήριο και σε τελική ανάλυση αγοράζετε τα βιβλία σας από βιβλιοπωλεία που οι ιδιοκτήτες τους διαβάζουν οι ίδιοι και μπορείτε να ανταλλάξετε κριτικές και πληροφορίες!

Ψάχνοντας να βρω συνοδοιπόρους στην ανάγνωση που να επιβεβαιώσουν την -άμεση για μένα-παραπομπή στον Ραμπελαί, που μου έκανε το βιβλίο της Βασιλικής Κάππα, έπεσα πάνω στο λιτό και ωραίο κειμενάκι του Σπύρου Μοσκόβου, ο οποίος παρουσιάζοντας βιβλίο και συγγραφέα στην 54η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φραγκφούρτης του 2002 ανέφερε και τα προσυπογράφω: «Στο χειμαρρώδες πρωτόλειο της η Βασιλική Κάππα εντρυφά στον βίο και τις θεωρίες μια ομάδας γαστριμαργικών, καθηλωμένων σε αναπηρικά καροτσάκια λόγω του υπερβολικού πάχους τους.
Ο αρχηγός τους, ο μέγας πρωθιερέας των γεύσεων και δεινός φιλόσοφος της βουλιμίας Γιούρι, θυμίζει αναμφίβολα τους Γαργαντούα και Πανταγκρυέλ. Πίσω από τα καμώματα και τα ανδραγαθήματα των ηρώων του Ραμπελαί βρισκόταν η θερμή συνηγορία υπέρ των προοδευτικών λογίων στη Γαλλία του 16ου αιώνα και η διακωμώδηση των σχολαστικών θεολόγων της Σορβόννης. Το ζητούμενο του βιβλίου της Κάππα είναι φυσικά πιο περιορισμένης εμβέλειας, αλλά καθόλου περιορισμένου ενδιαφέροντος. Πώς ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει με την ιδιαιτερότητά του; Μα, είναι εξαιρετικά δύσκολο και τελικά φοβερά απλό: διαμορφώνοντας την ανάλογη συνείδηση και απορρίπτοντας τα κριτήρια που έχει θέσει η εφησυχασμένη από την έλλειψη αυτής της ιδιαιτερότητας πλειονότητα».

Θα προσθέσω ότι «Η Δίαιτα της Ύαινας» ανήκει στα διαχρονικού περιεχομένου κείμενα, αυτά που δεν προσδιορίζουν την αξία τους μέσω ελεγχόμενων μπες βγες σε διάφορα τοπ της χρονιάς και σε μπεστσελλεριές της συμφοράς και 9 σχεδόν χρόνια μετά την πρώτη έκδοση παραμένει πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Με παρέπεμψε πρέπει να σας πω επίσης και στους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου, μια σειρά κειμένων πολύ κατατοπιστικών για τις γαστριμαργικές και όχι μόνον ανησυχίες των αρχαίων προγόνων αλλά μου δημιούργησε και μια γέφυρα, μικρούλα έστω, με την στοχαστική λογοτεχνία που έχει πρωτομάστορά της τον Μπόρχες και που στην Ελληνική λογοτεχνική σκηνή σπάνια την διαβαίνεις σε κείμενα που δεν είναι απόλυτα κατηγοριοποιημένα σε αυτό και τα οποία βέβαια έχουν πολύ περιορισμένο αναγνωστικό κοινό.

Προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα στους φανατικούς της ανάγνωσης την "Δίαιτα της Ύαινας" με το φοβερό εξώφυλλο του Botero, ως ένα δημιουργικό βιβλίο με στοχαστικές και -γιατί όχι- φιλοσοφικές εντρυφήσεις…..

Σχόλια