«Σκοτεινός Βαρδάρης»,Έλενα Χουζούρη


Χρόνια πριν η Έλενα Χουζούρη ξεχώριζε ως δημοσιογράφος (ναι, ανάμεσα στην τραγική αυτή  συντεχνία εντεταλμένων κρετίνων υπήρχαν πάντα και φωτεινές εξαιρέσεις) με το ωραίο και στρωτό της γράψιμο σε εφημερίδες και περιοδικά.

Παρακολουθούσα τα άρθρα της με ενδιαφέρον και με το πρώτο της αυτό μυθιστόρημα δεν με απογοήτευσε. Βεβαίως είναι προβλέψιμη από άποψη θέματος αλλά αυτό δεν μειώνει την δύναμη της ιστορίας της και μάλιστα όταν ακολουθεί με συνέπεια ένα ύφος νοσταλγικό και γλυκό στο οποίο έχουν στο κάτω- κάτω δοκιμαστεί- άρα και διδάξει εμάς- πρώτοι και καλύτεροι αρκετοί μεγάλοι συγγραφείς.

Επειδή έχω πει ουκ ολίγα περί ηλίθιων οπισθόφυλλων εδώ να σημειώσω ότι το οπισθόφυλλο είναι άκρως κατατοπιστικό, εμπιστευθείτε το. Αν συνηθίζετε ας πούμε να τριγυρνάτε στις χαζοεκθέσεις βιβλίων-αυτόν τον ανοργάνωτο αχταρμά που στήνουν και τον βαφτίζουν έκθεση βιβλίου- και κάπου ανάμεσα στο καινούργιο του Τάδε και το… καινουργιότερο της Δείνα πετύχετε τον «Σκοτεινό Βαρδάρη» της Χουζούρη, που εκδόθηκε το 2004 από τον Κέδρο, προτιμήστε το ασυζητητί και εμένα απλώς επιτρέψτε μου να κάνω μια επισήμανση υπέρ της συγγραφέως.
Είναι πολύ έξυπνο και διόλου σύνηθες το ότι γράφει απευθυνόμενη στους ήρωές της, που είναι τα πρόσωπα μιας συγκεκριμένης φωτογραφίας και το καταφέρνει αυτό δίχως να σε κουράζει και κρατώντας σε μέσα στο κλίμα του βιβλίου συνέχεια. Τι καλύτερο ως απόδειξη των συγγραφικών της ικανοτήτων και των λογοτεχνικών της προθέσεων; Γιατί αυτό δεν είπαμε ότι θέτουμε ως μοναδικό και στοιχειώδη όρο για να διαβάσουμε και να απενοχοποιήσουμε τις αναγνωστικές μας επιλογές;
Να μιλάμε, να διαβάζουμε, να υπηρετούμε την Λογοτεχνία …..

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου