«Η Μνήμη της Πολαρόιντ»,Μαρλένα Πολιτοπούλου





Το πρώτο πράγμα που σκεφτόμουν καθώς ξεφύλλιζα το βιβλίο της Μαρλένας Πολιτοπούλου «Η Μνήμη της Πολαρόιντ»,από τις εκδόσεις Μεταίχμιο ήταν ότι στο αστυνομικό μυθιστόρημα δεν έχω, ποσοτικά τουλάχιστον, πολλές αναγνώσεις άρα θα κρίνω πολύ απλοϊκά,ως μη μυημένη στο είδος αναγνώστρια.Οι αναγνώσεις μου είναι απαράδεκτα λιγοστές, μόλις τα απαραίτητα, Τσάντλερ, Χάμετ, Άγκαθα Κρίστι,Μαρής και Μάρκαρης-που δεν τον πολυσυμπαθώ-από Έλληνες,Ιζό και περιστασιακά κάποια αστυνομικά για την πλάκα και στην ραστώνη του καλοκαιριού, μιας και κατά περίεργο τρόπο οι Έλληνες αυτά τα δυο ,παραλία και αστυνομική λογοτεχνία, τα συνδυάζουν με το καλοκαίρι(τον υπόλοιπο καιρό γενικά δεν… διαβάζουν..)…
Δεύτερον αναρωτιόμουν, πριν το ξεκινήσω, κατά πόσον ένα αστυνομικότροπο μυθιστόρημα αλλά με πολιτική ατμόσφαιρα και ήρωες, που τα μίση και τα πάθη ενός εμφύλιου πολέμου τους στοιχειώνουν τριάντα κι εξήντα χρόνια μετά ,είναι δυνατόν να με αγγίξει, εμένα ή τον οποιοδήποτε μέσο πολίτη με σωρό τα σημερινά προβλήματα της καθημερινότητας του τώρα.

Κι όμως η Πολιτοπούλου με γοήτευσε από τις πρώτες κιόλας σελίδες με την στρωτή,φροντισμένη γραφή της, την πλοκή, το ύφος, το χτίσιμο των χαρακτήρων και κυρίως του βασικού της ήρωα ,που τον εμφανίζει ως άνθρωπο καλλιεργημένο, ανοιχτόμυαλο, γνώστη της εξατομικευμένης ανθρώπινης φύσης και αντικειμενικό κριτή μιας πολύ βαριάς συλλογικής κληρονομιάς.
Βέβαια ομολογώ ότι τα στοιχεία εκείνα που το κατατάσσουν ή όχι, λιγότερο ή περισσότερο, στα αστυνομικά διαβάσματα δεν με απασχόλησαν και πολύ.
Η Πολιτοπούλου έχει δουλέψει πάνω στο ιστορικό της υπόβαθρο σε επίπεδο πληροφόρησης για πράξεις, που όντως στιγμάτισαν και τις δυο πλευρές και την τιμά, που τόλμησε να επιλέξει αυτό το παρελθόν, χωρίς καθόλου να το λιβανίζει, ως φόντο της ιστορίας της. Και γι αυτό εγώ ουσιαστικά το θεωρώ πολιτικό και βαθύτατα ανθρώπινο αυτό το βιβλίο.

Από κει και πέρα καλώς κατ΄εμέ ο ήρωάς της ξεφεύγει από το καθιερωμένο και βαρετό στυλάκι του τυχοδιώκτη- ντετέκτιβ, ήρωα πολλών πονημάτων του είδους.Σε κάποια δράση για παράδειγμα τον «στέλνει» να πίνει τσίπουρο στον Βόλο κι όχι ουίσκυ σε περιθωριακό μπαρ με τζαζ υπόκρουση και κανα δυο κορίτσια να λικνίζονται ντε και καλά αλα αμερικάνα!
Θα ήταν πολύ κλισαρισμένο κάτι τέτοιο. Λογικότατο είναι , στην Θεσσαλία του 2006 να συμβαίνουν άλλα δρώμενα με πρωταγωνιστές κάποιους διαφορετικούς ανθρώπους που βίωσαν και συνεχίζουν να βιώνουν ελληνικές καταστάσεις με επιλογή τους να είναι άνθρωποι της Αριστεράς, κάτι που σημαίνει αυτομάτως ότι κουβαλάνε ένα διαφορετικό φορτίο.
Έτσι δεν τον μασκαρεύει γυναικοκατακτητή αλα Τζέημς Μποντ, δεν τον κάνει κουμπουροφόρο της αστυνομικής πιάτσας με ένα σμάρι ρουφιάνων πίσω του κι αυτό με κέρδισε, διότι αλλιώς δεν θα ισορροπούσε ο χαρακτήρας στο πολύ βαρύ σκηνικό που δημιουργεί ο εμφύλιος όσο κι αν τον πλησιάζει προσεκτικά και με σοβαρότητα η συγγραφέας.
Δημιουργεί δηλαδή τελικά έναν πολύ «καθαρό» ήρωα, που σκέπτεται, έχει συναισθηματική εμπλοκή στα δρώμενα, συμπάσχει αλλά δεν επηρεάζεται από το όποιο δίκιο ή άδικο του καθενός. Ίσως ο ήρωάς της καδράρεται λίγο ως «Ηρακλής Πουαρώ», ξεκάθαρα εγκεφαλικός ερευνητής δηλαδή με ορθολογιστικά κριτήρια στις έρευνες, και αυτό με καλύπτει εμένα μια χαρά ως αναγνώστρια μια και ο Πουαρώ είναι ιδανική φιγούρα στην παγκόσμια αστυνομική λογοτεχνία.
Έχει δημιουργήσει σχολή η Άγκαθα Κρίστι και νομίζω ότι η κ. Πολιτοπούλου έτσι κι αλλιώς δεν κρύβει ότι αυτήν συμπαθεί. Δεν θα ασχοληθώ καθόλου με τεχνικά στοιχεία, η γνώση των ελληνικών της είναι άριστη.
Η συγγραφέας είναι ταλαντούχα, λιτή και συνάμα περιεκτική με πυκνό κείμενο, με άρτια σύνταξη, πλούσιο λεξιλόγιο, στιβαρό γράψιμο με πολλούς στοχασμούς να το διανθίζουν. Κουμαντάρει άνετα θα έλεγα το γραπτό της, δεν το αφήνει να την παρασύρει διόλου, το πηγαίνει με μέτρο στην ροή των γεγονότων χωρίς πλατιάσματα και φλυαρίες, δεν ξεστρατίζει, είναι πειθαρχημένη και αυτό το εκτιμώ ιδιαίτερα στα μυθιστορήματα!
Θεωρώ ότι διαθέτει και σασπένς και δράση ξεφεύγοντας με δεξιοτεχνία από τις κακοτοπιές και τα κλισέ που συναντάμε στα περισσότερα αστυνομικά χάριν του πολυπόθητου μυστηρίου.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα λοιπόν ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα Βιβλία του 2009 που πρέπει να έχετε διαβάσει κι αν η οικονομική κρίση όπως φαντάζομαι,έχει και σε σας επιτεθεί περάστε στην άμεση αντεπίθεση!
Πιάστε θέση στο μπαλκόνι, φτιάξτε κανα φραπέ και ξεδώστε με βιβλία όλο το καλοκαίρι που μας έρχεται-ό,τι προλαβαίνετε δηλαδή- διότι από φθινόπωρο μας βλέπω άλλους στις εκκλησίες να τάζουμε πίτες στον Άη Φανούρη-βοήθειά μας- να μας σώσει από τα σοσιαλιστικά κατορθώματα της κυβέρνησης, άλλους στους δρόμους να διαδηλώνουμε για τον ίδιο λόγο και να τρώμε το ξύλο και τα χημικά με το τσουβάλι, άλλους να φεύγουμε παντοιοτρόπως ως μετανάστες του άσματος «φεύγω μανούλα, θα πάω στα ξένα » κτλ κτλ κτλ.

Σχόλια