"Τα Δείπνα της Εκάτης", Λεωνίδας Καλλιδώνης





Είπα λοιπόν-συνεχίζοντας ακάθεκτη να είμαι στις βιβλιοκαλές μου- να διαβάσω κι ένα από αυτά που διαφημίζονται σε τηλεοπτικό κανάλι κι έχω φέρει στο βιβλιοπωλείο.
Μην με ρωτήσετε γιατί επέλεξα "Τα Δείπνα της Εκάτης" του Λεωνίδα Καλλιδώνη,δεν ξέρω,κάτι το εξώφυλλο, κάτι αυτό το Εκάτη στον τίτλο,κάτι η ελπίδα ότι μπορεί από εκεί που δεν το περιμένεις να βρεις βιβλίο καλό,τέλος πάντων το επέλεξα. Και κάθησα δυο τρεις ωρίτσες στο μπαλκόνι μου με συντροφιά δυνατό,μυρωδάτο καφέ και καλές προθέσεις και το διάβασα.
Και χωρίς να έχω πολλά πολλά διαβάσματα αστυνομικών μυθιστορημάτων στο χαζό μου κεφάλι, χαζό διότι πάντα θεωρώ ότι δεν είμαι κι ο παντογνώστης αναγνώστης βρε αδερφέ,είχα από τις πρώτες σχεδόν σελίδες καταλάβει τι επρόκειτο να περιγραφεί παρακάτω.Κι αυτό για ένα γραμμένο με αστυνομική πλοκή βιβλίο δεν είναι κακό;
Εμ,κακό είναι.Όμως,όμως λέω,επειδή διέκρινα προσπάθεια και γραφή της προκοπής πάνω σε μια θεματολογία μοντέρνα,που εκφράζει καλά τους πιο νέους αναγνώστες του τύπου "σήμερα αυτά συμβαίνουν κι εμείς στο σήμερα ζούμε στο κάτω-κάτω",επειδή ήθελε να το εξελίξει δραματουργικά και φαινόταν έντιμη η προσπάθεια του Καλλιδώνη να του εμφυσήσει πνοή, εκεί όπου μάντευε κι ο ίδιος ίσως ότι αρχίζει το χασμουρητό,επειδή μετά τις δυο ηλιθιότητες που κατάπια από γυναίκες "συγγραφείς"- αυτές,που πάνε καλά στις πωλήσεις αλλά είναι τραγικές και δεν τιμούν ιδιαίτερα την λογοτεχνία,πώς να γίνει δηλαδή-επειδή εν ολίγοις μου φάνηκε αξιοπρεπές θα σας το προτείνω. Διακαώς όχι αλλά ας μην θεωρούμε πλέον ότι ένα διαφημιζόμενο βιβλιαράκι είναι απαραιτήτως και κακό,ας το ψάχνουμε.

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε παρά μονάχα το καλοκαίρι πχ αστυνομικά βιβλία που θεωρούνται και must για την θάλασσα, αυτό το μυθιστορηματάκι είναι όαση ανάμεσα στα ατελείωτα σκουπίδια που κυκλοφοράνε στα βιβλιοπωλεία-σουπερμάρκετ στα οποία, αν συχνάζετε καλά να πάθετε,διότι αν δεν ξέρετε αναγνωστικώς τι σας γίνεται, ουδείς υπάρχει μυημένος να σας κατατοπίσει και να μιλήσετε για καλά,πραγματικά καλά βιβλία.Θα πάρετε από τις....ντάνες- λες και είναι ζαρζαβατικά-ότι σαχλά βιβλία  έχουνε αραδιάσει.

Ο Καλλιδώνης δεν είναι απελπιστικά εύπεπτος,στήνει ένα πλούσιο σκηνικό,μπαίνει έστω με τον συγκρατημένο του τρόπο σε χώρους που δεν συμβαίνουν δα και τα πιο αγγελικά πράγματα.Δεν διστάζει να προσπαθήσει να σοκάρει τον αναγνώστη με σεξ -έλεος όμως μ΄αυτό το σεξ, αδερφάκι μου, στην λογοτεχνία και στο ευπώλητο κακέκτυπό της,τι άλλο θα σκαρφίζεται ες αεί κάθε θέλω να γίνω Τσάντλερ ή μη, για να το εντάξει, να το πατάξει ή να του αλλάξει απλώς τα φώτα εντός του κειμένου του-ας μην πλατιάζω όμως,με σεξ λοιπόν και έγκλημα αλλά και οιδιπόδεια και αμέτρητες λανθάνουσες ομοφυλοφιλικές διαθέσεις και τριαντάρηδες που μαστουρώνουν κτλ κτλ ε,μην σας αποκαλύψω και όλη την ιστορία,απ΄όλα έχει.Με όπλα του τέλος πάντων τα διαχρονικά πάθη των ανθρώπων,ο Καλλιδώνης προσπαθεί και πετυχαίνει εν μέρει να σε τσιγκλίσει και πάνω στο πολύ χασμουρητό να συνεχίσεις για να δεις πώς θα κινηθεί στην συνέχεια,όχι ο δολοφόνος,αυτόν είπαμε τον έχεις καταλάβει,αλλά ο πρωταγωνιστής ήρωάς του,ο τηλεοπτικός δημοσιογράφος Αλέξης Αβερκίου,ο οποίος έχει και όλο το ζουμί ως χαρακτήρας και τον έχει πλάσει αρκετά ενδιαφέροντα θεωρώ.

Αν και μου θύμισε σκηνές από αμερικάνικες ταινίες -καθώς το διάβαζα για κάποιον λόγο σκεφτόμουν πχ το "Seven" του David Fincher- και κείνα τα αμερικάνικα αστυνομικά σήριαλ με τους αξιοπρεπείς συντελεστές του είδους CSI και τέτοια,εν τούτοις σε πολλά σημεία λέει και τις μπηχτές του για τα κακώς κείμενα της νεοελληνικής ξεφτιλοκαθημερινότητας,είναι ελληνικό το φόντο και η δράση των χαρακτήρων.

Εν ολίγοις ,φίλτατοι,δεν χαλάστηκα όπως με τις αηδίες των δυο ευπώλητων και ανυπόληπτων τούβλων που με επαγγελματική πειθαρχία διάβασα και που ούτε να ασχοληθώ απορριπτικά δεν αξίζουνε....

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/7/10 16:48

    Μπα,τι λες;Γιατί δηλαδή θεωρείς κι εσύ κι άλλοι κουλτουριάρηδες τόσο κακό πια το παραμύθι;Ο κόσμος έχει συνεχώς προβλήματα και θέλει να ξεφύγει και ναι, διαβάζει και σαχλαμάρες πολλές φορές.Σιγά καιτι έγινε;Εσείς οι κουλτουριάρηδες είσαστε δηλαδή ευτυχισμένοι επειδή το έχετε ρίξει στην βαριά λογοτεχνία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έλα τώρα!Θίγεστε μη και στάξει η ουρά του γαϊδάρου...
    Έχει και το παραμύθι τα όριά του,ξέρετε.
    Λέω αβίαστα ναι,στο ισορροπημένο κοινωνικό,αισθηματικό μυθιστόρημα,ή παραμύθι όπως προτιμάτε να το αποκαλείτε που όμως έχει στοιχειώδη λογοτεχνική υπόσταση.Αλλά όταν κάποια καπάτσα εμπόρισσα δεν παραθέτει παρά μόνο άνοστα γεγονότα που σου στήνουν μια ξαναϊδωμένη,τηλεοπτική εικονοποιία με έρωτες,σαμπάνιες,χαβιάρια και του κόλου τα 9μερα ενώ γύρω σου αναστενάζει η χώρα από την κρίση και την πολιτική αλητεία είστε εσείς τελικά ευτυχισμένος/η αν ξεφύγετε για λίγο με ένα ξενέρωτο
    κείμενο;
    Δεν σου λέω να διαβάσεις βρε φίλε/η τον Γκαίτε,τον Πούσκιν,μην διαβάσεις Προυστ,ούτε Χεμινγουέϊ,ούτε Έσσε,ούτε Καμύ, ούτε Παπαδιαμάντη,ούτε καν Καραγάτση.Με το ζόρι;Μην τους ανοίξεις ποτέ!Αλλά ψάξτο λιγάκι,σκάλισε και θα ξετρυπώσεις καλύτερα αναγνώσματα.Εύκολα,παραμυθένια,
    ανώδυνα αλλά όχι προϊόντα!
    Προϊόντα με πλαστή ταυτότητα λογοτεχνίας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλημέρα σας, είμαι επιτέλους Αθήνα και ετοιμάζομαι για ολιγοήμερες καλοκαιρινές διακοπές στην Σίφνο. Στην διάρκεια του χειμώνα, που σημαίνει για τα γερμανικά δεδομένα ότι στις 17.00 είναι ήδη νύχτα κι έχει πιθανόν και ένα μέτρο χιόνι και δεν πας πουθενά, διάβασα τρία βιβλιαράκια από αυτά που κατά την γνώμη μου αποτελούν την χρυσή τομή και ενισχύουν αυτά που λέτε. Ήταν η γνωστή τριλογία της Πωλίνα Σίμονς "Ο Μπρούτζινος Καβαλάρης»,»Τατιάνα και Αλεξάντερ» και «Οι Κήποι της Τατιάνας».Παραμύθια, έρωτες μέσα στην μαυρίλα ενός ρημαγμένου από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο κόσμου, μεταφορά σε ανάλογες σκηνές κτλ κτλ. Διόλου κακογραμμένα, βέβαια με τα πλατιάσματά τους, τα κομμάτια επανάληψης, τα
    αδύνατα τέλος πάντων σημεία μιας δευτεροκλασάτης αλλά όχι ενοχλητικής λογοτεχνίας ,από αυτές που μάλλον ψάχνει η Βιβή στα διαβάσματά της για να μην αδικήσει τα λεγόμενα ευπώλητα και αν τυχόν είναι αξιοπρεπή τα κατακεραυνώσει αδίκως, αν πάλι είναι κατάφωρα αηδίες τα προτείνει ανερυθρίαστα ως τύπου, κάπως έτσι δεν το λέει, «περνάω καλά».Από κει και πέρα ο κόσμος έχει τον πρώτο λόγο,τι να κάνουμε τώρα….Και οι Γερμανοί δεν διαβάζουν όλοι μόνον Γκαίτε…Από σκουπίδια άλλο τίποτα, όλη η διεθνής παραγωγή. Απλά έχουν μεγαλύτερη επίγνωση του τι ακριβώς θέλουνε και πότε. Και παίζει ρόλο και η τιμή. Είναι πιο φτηνά τα βιβλία εδώ και βέβαια έχουν μάθει από παιδιά να αγαπάνε την ανάγνωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Επ,καλημέρα,καλώς ήλθες!Καλά να περάσεις στις διακοπές σου.Και η τιμή ενός βιβλίου είναι σημαντικός παράγοντας στην διάδοση της φιλαναγνωσίας,συμφωνώ.
    Οι Έλληνες όμως γενικά δεν είναι
    φίλοι του βιβλίου.Ακόμα θεωρείσαι γραφικός όταν έχεις μαζί σου βιβλίο στο τραίνο,στο μετρό και διαβάζεις.Σε κοιτάνε με το γνωστό ύφος "α,ρε φυτούκλα" ενω αυτοί μιλάνε στα κινητά ή στέλνουνε μνμ.Γενικά προσπαθώ να βρω μια χρυσή τομή αλλά δεν είναι εύκολο.Τελείωσα ένα ακόμα βιβλίο του Ζουργού,θα μπορούσε να διαβαστεί από ευρύτατο κοινό.Κι όμως...

    12/7/10 15:48

    Δημοσίευση σχολίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος17/9/10 12:36

    Καλημέρα.Πειράζει επειδή σήμερα μπήκα πρώτη φορά στο μπλογκ να γράψω κι εγώ κάτι ή θα είναι πολύ μπαγιάτικο;Λοιπόν έχω διαβάσει την τριλογία της Σίμονς και συμφωνώ με τον Γιώργο,είναι αξιοπρεπέστατο και εύκολο ανάγνωσμα.Γιατί να είμαστε αρνητικoί στο ευκολοδιάβαστο μυθιστόρημα όταν είναι καλογραμμένο;Ελεάννα Μπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος17/9/10 12:51

    Α,και κάτι άλλο,θα το ρωτήσω ευθέως.Είπες για τον Ζουργό.Διάβασα την "Αηδονόπιτα" και την βρήκα όντως συγκλονιστικό βιβλίο παρόλο που έχω δηλώσει αμετανόητη φαν του εύπεπτου(βλέπεις λοιπόν ότι κάποια βιβλία τα διαβάζουν άνετα οι πάντες).Όμως όταν ξεκίνησα να διαβάζω άλλο ένα του Ζουργού,το "στην σκιά της πεταλούδας" θεώρησα ότι παίρνει θέση στα του εμφυλίου,όταν έφτασε η αφήγηση ως εκεί χρονικά, από αριστερή και μόνον οπτική και στολίζει τα γεγονότα εμφανίζοντας μονόπλευρα ως θύματα τους κομμουνιστές.Το τελείωσα μεν το βιβλίο αλλά δεν με αφορούσε πλέον.Ελεάννα Μπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος2/5/11 20:44

    shglonistika me to vivlio...iperoxo...t diavasa 3fores kai to exw proteinei se olous tus gnostous m.me ektimish Maria

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος14/5/12 15:59

    Έχω την σαφή και απολύτως προσωπική άποψη ότι το βιβλίο αυτό είναι σκέτη σπατάλη του ταλέντου του συγγραφέα του, ο οποίος μάλλον βιάστηκε να το δημοσιεύσει, πριν την ολοκλήρωση της ψυχανάλυσης του. Καλογραμμένο, με εξαιρετικό στήσιμο του μύθου και της πλοκής, έξυπνα τοποθετημένο στη σύγχρονη Αθήνα, τολμηρό στις περιγραφές και στις φιλοδοξίες του. Αλλά… λίγο μετά τη μέση του βιβλίου ο συγγραφέας και μαζί του ο αναγνώστης αρχίζουν να πατάνε σε πολλές βάρκες:
    -Στο αρχαιοπρεπές μεταφυσικό ευπώλητο ( βλ Dan Brown ή στα καθ' ημάς Μάγισσες της Σμύρνης)
    - Στο σκληρό αστυνομικό ευπώλητο (βλ Νόμος και Τάξη, Seven κ.α)
    - Στο κοινωνικό σχόλιο-πρόκληση (Πανσεξουαλικότητα, αλκόλ, ναρκωτικά, αίμα και άσκοπη βία, τύπου Less than zero )
    - στο φροϋδικό Gay Sex-Thriller, όπου μάλιστα εμφανίζει με τρόπο σχεδόν οριστικό και μάλλον ενοχλητικό την ομοφυλοφιλία ως την αναπόφευκτη "κατάντια" αυτών που υπέστησαν βιασμό και οπωσδήποτε κάποιας μορφής κακοποίηση.
    Και αφού ανοίγει όλα αυτά τα δύσκολα θέματα ο κος Καλλιδώνης, και μάλιστα με γραφή αβίαστα ταλαντούχα, έχοντας φροντίσει λίγο πριν το μεγάλο φινάλε να μας χαρίσει ένα σκληρό βράδυ για γερά στομάχια, γεμάτο αβοήθητη διαταραχή, αίμα και σπέρμα…. γράφει τον επίλογο ενός εντελώς άλλου βιβλίου, ενός κλισέ, μάλλον «κιτς» , ροδαλού ομοφυλοφιλικού ρομάντσου, φτιαγμένου για κάποιο «Κύριος οίδε» άγνωστο κοινό , σίγουρα όμως όχι για το απαιτητικό gay αναγνωστικό κοινό.
    Πάντα πιστή στη Βιβή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου