"Χρυσή Ακτή",Μιχάλης Μοδινός






Η «Χρυσή Ακτή» του Μιχάλη Μοδινού από τις εκδόσεις Καστανιώτη, είναι στον χώρο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας ένα από τα πιο ισορροπημένα άρτια δομημένα και καλογραμμένα, α ν τ ρ ι κ ά μυθιστορήματα που μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά μια γυναίκα, ένας έφηβος(ναι, φυσικά και υπάρχουν16ρηδες που διαβάζουν λογοτεχνία) και οι λοιπές ομάδες υψηλού λογοτεχνικού κινδύνου.
Διαβάστε το, παρακαλώ! Ή μάλλον διαβάστε και τα τρία μυθιστορήματα του Μοδινού! 
Γνωρίστε τον συγκεκριμένο συγγραφέα, αν μάθετε ότι κάπου κάνει κάποια παρουσίαση ή συμμετέχει σε κάποια συζήτηση σπεύσατε, είναι και ο ίδιος κάτι σαν το άλλο του πόνημα, τον «Μεγάλο Αμπάι» δηλαδή τον ποταμό Νείλο, ένας ποταμός. Βέβαια έχει πολλά να σας πει και στην «Επιστροφή»,που είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο του, λίγο μελαγχολικό για μένα αλλά βαθιά ανθρώπινο και αυτό.

Ο Μοδινός γράφει έξοχα και όταν γράφει λογοτεχνία και όταν συγγράφει όλα αυτά, διότι είναι πολυάριθμα, τα επιστημονικά, τα θεωρητικά κείμενα γύρω από την αναπτυξιακή διαδικασία και την οικολογική προβληματική ως περιβαλλοντολόγος, γεωγράφος και μηχανικός, που τυχαίνει επίσης να είναι! Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Μιχάλη Μοδινό , σε μια ιδιόμορφη παρουσίαση των τριών του λογοτεχνικών βιβλίων, όταν ανταποκρίθηκε σε πρόσκλησή μου για την ετήσια έκθεση βιβλίου του 1ου Συστήματος Ναυτοπροσκόπων Νέου Φαλήρου, μια εκδήλωση, όπως αντιλαμβάνεστε, πέρα από τα καθιερωμένα, αλλιώτικη, εννοείται και πολύ καλύτερη από τα στημένα διανοουμενίστικα με τους διάφορους μαϊντανούς γύρω τριγύρω να λένε τα προς εντυπωσιασμό χιλιοειπωμένα τους….
Με ενθουσίασε η ευρύτητα των γνώσεών του,η προθυμία του να μας προτείνει συγγραφείς και βιβλία, η άνεσή του να εγκιβωτίζει στον λόγο του τις κατάλληλες πληροφορίες, να τις φιλτράρει και να τις επιστρέφει με ακρίβεια αλλά και απλοχεριά στο κοινό ως γνώση και πόρισμα μαζί με το μικρό ή μεγάλο ερώτημα που έμπαινε σε μονόλογο ή κατά την συζήτηση. Βρεθήκαμε να μιλάμε μέχρι και για στρατευμένη ή όχι λογοτεχνία και το πώς την ορίζει ο καθένας μας και κυρίως πώς την συνδέουμε δημιουργικά με την τεράστια ανάγκη των καιρών μας για ολοκληρωμένη, οικολογική αφύπνιση! Μας καθήλωσε! Από τα μυθιστορήματά του ξεχωρίζω την «Χρυσή Ακτή».
 
Ο ήρωας της «Χρυσής Ακτής» είναι, πιστεύω, ένα πολύ γνήσιο, ελληνικότατο πρόσωπο, διόλου φορτωμένο σαν κεντρικός, αντρικός χαρακτήρας με υπερβολικές αρετές και χαρίσματα, ούτε βέβαια είναι και ο σαθρός, αντιπαθής Ελληνάρας, που προσωπικά σιχαίνομαι όσο καμιά άλλη φιγούρα σήμερα…. Ίσα-ίσα είναι καλλιεργημένος, δυναμικός, ευγενικός, έχει ντόμπρα στάση απέναντι στα πρόσωπα που απαρτίζουν τον οικογενειακό και κοινωνικό περίγυρο, παράλληλα είναι υποψιασμένος και επαΐων αλλά απέναντι στον εαυτό του στέκεται τελικά ως καθρέφτης αυτοκριτικής κι όχι ναρκισσισμού. Είναι αριστουργηματικά αληθινός αν και πολύ κοντά σε ένα ιδανικό πρότυπο. Ρωτά, απαντά.Δεν απορρίπτει. Αναζητά. Αλλά φυσικά είναι και αδύναμος, εκπέμπει και ζητάει τρυφερότητα, πάνω απ ΄ όλα είναι ανθρώπινος.
Είναι ένας άντρας που,συχνά ευτυχώς, αναγνωρίζω ανάμεσα σε φίλους μου,συναδέλφους, συνοδοιπόρους σε ποικίλες δύσβατες εσωτερικές και μη διαδρομές, είναι ο άντρας μου, ο γιος μου, είναι αυτός ο μαχητικός,16άρης του καταπατημένου Δεκέμβρη του 2008,που ναι,όπως έλεγα διαβάζει λογοτεχνία και παράλληλα διεκδικεί και αντιστέκεται, είναι, θα μπορούσε- και εγώ θα το ευχόμουν- να είναι αυτός ο σύγχρονος Έλληνας.
Μάλιστα αυτή η στακάτη αποτύπωση της αντρικής ψυχής και της συμπεριφοράς της, όταν αυτή επηρεάζεται, κατά πώς είναι και το φυσιολογικό της δηλαδή, από το φέρον σώμα, άρα εμφανίζει ιδιαιτερότητες, που ως γυναίκα πρακτικά δεν τις γνωρίζω, ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα καθώς δεν μπόρεσα να μην μετρήσω τόσες λεπτές αποχρώσεις της αντρικής σκέψης-πολλές, ανεπιτήδευτες, φιλοσοφημένες, ενταγμένες αρμονικά σε έναν λόγο-ποταμό, με συνεχή ροή, με δύναμη-μιας σκέψης αντάξιας του συγγραφέα, που φαίνεται όχι μόνον να μπορεί να βγει νικητής από μια τόσο ειλικρινή διάφανη και ταυτόχρονα σύνθετη αφήγηση ,που αν και εκλεπτυσμένη και πυκνογραμμένη δεν αφορά, ευτυχώς, μόνο σε ένα μυημένο αναγνωστικό κοινό, αλλά και στο ευρύτερο και να έχει, τέλος, κερδίσει τον αναγνώστη- την αναγνώστρια, εν προκειμένω εμένα - δια παντός.
Διότι αλίμονο αν τρία εξαιρετικά, λογοτεχνικά πονήματα απλωμένα περίτεχνα και ακριβώς στον ιδανικό αριθμό σελίδων δεν μου φαίνονταν αρκετά για να κατατάξω τον Μοδινό στους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς ,που τελικά αγαπώ πολύ και που η χαρά μου όταν τους ανακαλύπτω στο βαλτοτόπι της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας είναι σχεδόν ενθουσιασμός…..

Σχόλια

  1. Ανώνυμος26/7/10 14:18

    Εγώ,όπως ξέρεις,ήρθα και στην παρουσίαση των βιβλίων του Μοδινού.Δεν τον ήξερα και επιβεβαιώνω έτσι αυτό που λες,ότι είναι καταπληκτικός κι ότι κερδίζει αμέσως τις καλύτερες εντυπώσεις.Από κει και πέρα διάβασα και την "Χρυσή Ακτή" και τον "Μεγάλο Αμπάι" και θέλω να σου πω ότι για το μεν πρώτο μου έδωσες με τα λεγόμενά σου μια ακόμα δυνατότητα ανάγνωσης, για το δε δεύτερο έτυχε χτες να δω στην εκπομπή της Μάγιας Τσόκλη ακριβώς ένα ταξίδι της στην Αιθιοπία και στην Τάνα κτλ και κυριολεκτικά "είδα" και ολόκληρο το βιβλίο μπροστά μου!Η αλήθεια είναι ότι σε μένα άρεσε πιο πολύ "Ο Μεγάλος Αμπάι",πολύ ταξιδιάρικο,πολύ περιγραφικό,γεμάτο νοσταλγία αλλά και τόσo καθαρή η ματιά του ΄Eλληνα,δεν νομίζεις;Κουβαλούσε όλο το Αιγαίο μαζί του,δεν ξεχνιέται τέτοια θάλασσα,δεν συγκρίνεται.
    Συγγνώμη που υπογράφω ως ανώνυμη,δεν ξέρω πώς να μπαίνω στο blog,η Σοφία είμαι,την καλημέρα μου σε όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. A,πουλάκι μου επιτέλους μπήκες στο blog!Το πρωί μυδραλιοβόλο ο στόμας σου,έκανα και σχετική αναρτησούλα.Να πω στα πλήθη τι πήρες να διαβάσεις;Χαχαχα,άμα σου βαστάει, όταν τελειώσεις με το "πράμα" που αγόρασες,κάνε μας εσύ μια παρουσίαση αρνητική ή θετική,δεν μας πειράζει καθόλου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. απλος...ανθρωπινος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος14/5/12 16:08

    Αν και πάντα πιστή στη Βιβή, την βρίσκω λίγο επιεική με τις ερασιτεχνικές λογοτεχνικές φιλοδοξίες των απανταχού τεχνοκρατών. Ως προς τη Χρυσή Ακτή έχω ένα μόνο πράγμα να πω: Κάποιοι άνθρωποι πρέπει να περιορίζονται στην καριέρα τους και σε αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν. Πολλοί μπορουν να ξεκινήσουν από τις γνώσεις, την αισθητική και τις πλούσιες εμπειρίες τους και να γράψουν κάτι, αλλά για γίνει αυτό βιβλίο, για να κερδίσει την θέση του στα ράφια και να διεκδικήσει τους αναγνώστες, χρειάζονται πολλά περισσότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου