"Εγώ θα Κλείσω την Αυλαία",Πόλυ Μηλιώρη



Μερικές γυναίκες που ψήθηκαν στην δημοσιογραφία και μάλιστα την παλιά καλή εποχή ωραίων περιοδικών(Γυναίκα, Πάνθεον, Ταχυδρόμος, κά )πέρασαν με ευκολία χάρη στην δεινότητα λόγου που είχαν στην συγγραφή λογοτεχνικών βιβλίων μυθιστορημάτων κυρίως .
Αγαπημένες μου η Έλενα Χουζούρη της οποίας τον «Σκοτεινό Βαρδάρη» σας παρουσίασα,η Μαλβίνα που δεν κυκλοφορούν δυστυχώς τα βιβλία της και την οποία λάτρευα και για δέκα χιλιάδες άλλους λόγους και κρίμα, κρίμα, κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς και βέβαια η Πόλυ Μηλιώρη, της οποίας το βιβλίο «Εγώ θα κλείσω την Αυλαία» από τις εκδόσεις Πατάκη είχα στο μυαλό μου όταν χτες έγραφα περί «συμπαθέστατου μυθιστορήματος που είναι και ευπώλητο και τούβλο ως προς τον αριθμό σελίδων του αλλά και καλοκαιρινό και χορταστικό και είναι και μια χαρά προϊόν λογοτεχνίας κι όχι σαπωνοποιίας και προσφέρεται για το ευρύτερο κοινό χωρίς να το δουλεύει κτλ κτλ…». 



Φόντο της μυθοπλασίας της Μηλιώρη - εξαιρετικής μαστόρισσας του λόγου ομολογουμένως, δεν της ξεφεύγει ούτε ένα «και» σε όλο το κείμενο-η μετεμφυλιακή Αθήνα, η άναρχη ανάπτυξη της δεκαετίας του '60, οι ανακατατάξεις των επόμενων δεκαετιών σε επίπεδο ταξικών και οικονομικών νοοτροπιών ,η απαρχή της κυρίαρχης νεοελληνικής νοοτροπίας για εύκολο και γρήγορο άρα βρώμικο πλουτισμό, η διαδοχή αλλαγών στη θέση της γυναίκας ειδικά μετά την μεταπολίτευση και τέλος ως σημείο συνεχούς και αγχώδους αναφοράς ο νέος αιώνας που πλησιάζει και βρίσκει την ηρωίδα στους ανακυκλωμένους ρόλους, κόρης ,μητέρας, γιαγιάς.

Ηρωίδα της η Σάντρα, θεατρική συγγραφέας που καταδυναστεύεται από την σχέση με την αυταρχική αλλά και αδύναμη παράλληλα μητέρα της Νανά και την μικρόψυχη αδελφή της Εύα, και τους καταιγισμούς καταστάσεων μέσα από αυτές τις σχέσεις, που το κουβάρι τους η συγγραφέας το πλέκει και μετά το θάνατο της μάνας... Ο μεγάλος έρωτας αρχικά είναι ο βασικός μοχλός αντίστασης και ευοδώνεται, παραμένει μάλιστα πεδίο επίδειξης αντοχών συναισθηματικών  αλλά τελικά και ίσως αναπόφευκτα και συμβιβασμών. Ξεθωριάζει φυσιολογικά και μετά επαναπροσδιορίζεται μέσα από άλλες ωριμότερες και διαρκέστερες εναλλαγές συναισθημάτων.
Η Σάντρα καθώς μας υποδέχεται στο παρελθόν της-που είναι παρελθόν πολλών μαχητικών και μορφωμένων γυναικών γύρω στα εξήντα και κάτι τώρα πια και που έζησαν αυτές τις θολές και πολύ σημαντικές πολιτικοκοινωνικές αναταράξεις- μοιράζεται με μας την ίντριγκα, την προδοσία και τα ποτάμια συμφερόντων που έχουν να κάνουν με το χρήμα,το χρήμα και πάλι το χρήμα επιτυγχάνοντας στο τέλος να κατανοήσει την πορεία της ζωής της και μάλιστα να τολμήσει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα.

Λοιπόν βρείτε το για τις διακοπές, διαβάστε το στην βεράντα, στο πλοίο, στο λεωφορείο, στις παραλίες, όπου σας κάνει κέφι τέλος πάντων και θα σας προσφέρει με καλό και πυκνό γράψιμο μια στιβαρή ιστορία, βαθιά ανθρώπινη, αληθινή, χωρίς περικοκλάδες, εξαιρετικά ισορροπημένη, με αρχή, μέση και τέλος, πάμπολλους αλλά όχι εξωπραγματικούς χαρακτήρες μέσα σε δυνατές, ελληνικές καταστάσεις ολωσδιόλου διαφορετικές από τους χαβιαροέρωτες και κείνα τα πανηλίθια ηλιοβασιλέματα που δεν τα μπορώ ούτε για χαβαλέ, συγχωρείστε με, αλλά όμως ραντισμένες αφειδώλευτα με ρομαντισμό και ευαισθησία.

Σχόλια