" Φίλοι και Εραστές " , Θοδωρής Καλλιφατίδης

Ο Γκέοργκ Αντρέασον είναι ο Σουηδός ήρωας του Καλλιφατίδη στο βιβλίο, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη πέρυσι αλλά ένα μερίδιο-του λέοντος , παρακαλώ,όχι τίποτα ψιχουλάκια-από την όποια συμπάθεια νοιώθει ο αναγνώστης για τον Γκέοργκ το παίρνει ο συνεργάτης του,ο Μίλαν, Τσέχος μετανάστης.Ή μήπως Γκέοργκ και Μίλαν είναι οι δυό όψεις του (περίπου)ίδιου νομίσματος;Στον Γκέοργκ τα συγκλονιστικότερα της "σουηδικής", τουτέστιν τακτοποιημένης ,ζωής του ως παντρεμένου τού συμβαίνουν κάπου εκεί στα πενήντα και κάτι και είναι πολύ φιλοσοφημένος,άνετος,πολύ...Σουηδός, πολιτισμένος,ψύχραιμος απέναντι στην ανατροπή, που συνοδεύεται κι από ένα μεγαλειωδώς εκδηλούμενο..έμφραγμα.
Ο Μίλαν είναι κομματάκι πιο εκδηλωτικός,ορμητικώτερος,μοιάζει να έχει κατασταλάξει και καταλαγιάσει, να την έχει πάρει απόφαση βρε αδερφέ την μπακουριά του και να την διασκεδάζει, ώσπου του΄ρχεται βέβαια κι εκείνου μια κεραμίδα θηλυκού-εννοείται-γένους κατακέφαλα.
Από την εξέλιξη της ιστορίας δεν θα μπορούσαν να λείπουν κι οι έτεροι συντελεστές,ο εραστής,η ερωμένη.Το ερωτικό τριγωνοτετραγωνάκι Γκέοργκ-Μάργιας-Μελενστέιν-Φάμπιας κι απόκοντα ο αναβαπτισμένος Μίλαν με την Άννα και στο...πάγκο οι αναπληρωματικοί:ο Σουηδός διπλωμάτης της Φάμπια,η Ρουμάνα καθηγήτρια και πάνσοφη μαμά της,ο συνεργάτης του Γκέοργκ,ο Δημήτρης,που είναι Έλληνας...
Να σημειώσω εδώ ότι σε μια πρόταση στην οποία απλά περιγράφει πώς πέρασε τις διακοπές του στην Ελλάδα αυτός ο Δημήτρης,ο Καλλιφατίδης με 29 μόνον λεξούλες , περιγράφει απολύτως εύστοχα όλο το νεοελληνικό κράτος και σχεδιάζει με τέσσερις αράδες-χαρακιές την κυρίαρχη ελληνική φιγούρα εις τους αιώνες των αιώνων!

Το βιβλίο το είχαμε συζητήσει στην λέσχη και οι άντρες της παρέας ομόφωνα είπαν τα καλύτερα για τον Καλλιφατίδη,το γούσταραν πολύ το χιούμορ και το αντρικό του το ύφος.Οι γυναίκες το βρήκαμε καλογραμμένο μεν,ευχάριστο,εμπλουτισμένο με ευφυείς σταγόνες φιλοσοφικής διάθεσης και κριτικής και σαφώς με πολύ χιούμορ αλλά κάτι δεν μας "έκατσε" τόσο καλά.
Ίσως ήταν αυτή η απόλυτα αντρική σκοπιά από την οποία έστηνε τους χαρακτήρες στην ιστορία του και βέβαια μας φάνηκε άγνωστη.Πάντως θα ξαναδιαβάσουμε Καλλιφατίδη.
Μέχρι την 245η σελίδα εγώ τουλάχιστον δεν είχα τίποτα να του προσάψω,ίσα ίσα ευχαριστήθηκα πολύ το γράψιμό του,μετά όταν μπήκε στο ολίγον άρλεκιν νταραβέρι με την Φάμπια ψιλοβαρέθηκα αλλά δεν γίνεται οι συγγραφείς να αφήνουν χωρίς τέλος τις ιστορίες τους κι ο αναγνώστης να βάζει την δική του εκδοχή!Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.
Εμένα βέβαια θα μου καλάρεσε να μου αφήνουν το τέλος ολότελα δικό μου,ακόμα να συγχωρήσω την συμπαθέστατη κυρία Λένα Διβάνη για αυτό που μου επεφύλαξε στο "Ένα Πεινασμένο Στόμα"....

Σχόλια