"Η Βρώμικη Τριλογία της Αβάνας",Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες


Πήρε το μάτι μου την εικόνα του Φιντέλ Κάστρο σε ένα δελτίο ειδήσεων και μου (ξανά)ρθε η περί την Κούβα περιέργεια.
Γκουτιέρες πριν δεν είχα διαβάσει ,αυτή δε η σύγκριση με τον Μπουκόφσκι, που του την κάνουνε και στο ηλίθιο οπισθόφυλλο,ανέκαθεν με εκνεύριζε και με οδηγούσε στο να μην τον ανοίγω.Τώρα όμως εν έτει 2010 που η Κούβα ζει και ο Κάστρο ζει και η Επανάσταση ζει με ολίγον από τουρισμό και φολκλόρ-είναι κι ο Τσε στην μέση- βρήκα ελκυστική τη σκέψη να μάθω τι έγραψε το 1998 ο Γκουτιέρες για την χώρα του.
Τέλος πάντων δεν ξετρελλάθηκα διότι -ενώ είναι πολύ δυνατό το γράψιμό του και αυθεντικό το ύφος του και πολύ γενναίες οι επιλογές του να περιγράψει την Αβάνα της τρομερής κρίσης του 1990-1995 , όταν τους είχαν τραγικά στριμωγμένους με το εμπάργκο οι Αμερικάνοι και παρόλο που κάνει πολιτικές αναφορές όταν εγκιβωτίζει τις προσωπικές του περιπέτειες χωρίς να το κάνει και σημαία αν γουστάρει ή όχι το φιντελικό καθεστώς-με κούρασε με την φλύαρη επανάληψη των ίδιων πάνω κάτω καταστάσεων και με τον ίδιο τρόπο,με ατελείωτες περιγραφές σεξ και με παρέλαση (των θεωρούμενων) βρώμικων λέξεων.
Γράφει όντας ανελέητος,χωρίς περιστροφές ξεχωρίζει τους πεινασμένους και βέβαια κι εδώ ακόμα, στην φιντελική Κούβα, είναι οι μαύροι!Πικρά κατακάθια,απολειφάδια των κοινωνιών;
Η καταραμένη ράτσα που δεν βλέπει εύκολα προκοπή,όπου κι αν την συναντήσεις,στις ΗΠΑ των φυτειών του Νότου χτες και στην Νέα Ορλεάνη του σήμερα,στην Αφρική πάντα,στην Κούβα του εμπάργκο του 1990....

Ενδιαφέρον,γραμμένο καταιγιστικά και "βρώμικα" δεν ενδείκνυται για καλοκαιρινό αναγνωσματάκι, σου κοπανάει βιωματικές σφυριές που ακόμα πονάνε,αλλά γίνεται γρήγορα και κουραστικό,με υπερβολές και επαναλήψεις στην αφήγηση που το κάνουν άνισο. Ίσως με τις μισές από τις 480 του σελίδες, αν είχε περισσότερη αίσθηση της οικονομίας της αφήγησής του,να είχε κάνει ένα βιβλίο συναρπαστικό ....

Σχόλια

  1. Γύρισα την Δευτέρα από διακοπές και μπαίνω σιγά σιγά στα συνήθη.Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν διάβασα και πολύ,με έπιασε μια λύσσα με σταυρόλεξα,τα γούσταρα τρελά φέτος για ανάπαυλα...Διάβασα όμως και τέσσερα βιβλία,αν θές να σου στείλω με e-mail τις εντυπώσεις μου και να τις αναρτήσεις.Για τα δύο έχω να πω τα χειρότερα,αμφότερα ελληνικά του συρμού,και για τα άλλα δυο έτσι κι έτσι,βαρετά και ξένα τα θέματά τους μου φάνηκαν.Τα ελληνικά τα βρήκα στην βιβλιοθήκη του σπιτιού που φιλοξενήθηκα κι είχαμε και απίστευτα ενδιαφέρουσα κουβέντα με την οικοδέσποινα,φίλη μου καλή είναι,για τους λόγους που διαβάζει τέτοιες μπούρδες και τα άλλα τα αγόρασα πριν φύγω αλλά κι αυτά για κόψιμο φλεβών ήτανε...Ευτυχώς ισορρόπησα με τα σταυρολεξάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Άκου λέει,σας παρακαλάω,βρε,να στέλνετε σχόλια για βιβλία που διαβάζετε!Και τα αρνητικά,εννοείται,είναι πολύ προσωπική και εντελώς υποκειμενική υπόθεση η ανάγνωση, αρκεί να είστε κόσμιοι βέβαια.Ποιά βιβλία διάβασες;Κι εγώ συμπαθώ τα σταυρόλεξα ως εναλλακτική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν διάβασα την "Λευκή Ορχιδέα" της Καίτης Οικονόμου και την "Μερσέντες Χιλλ" της Χρυσηίδας Δημουλίδου από τις εκδόσεις Ψυχογιός.Τραγικά και τα δύο.....Διάβασα επίσης και τους "Στρατιώτες της Σαλαμίνας" του Χάβιέρ Θερκάς από τις εκδόσεις Πατάκη και την "Μαύρη Άνοιξη" του Μίλερ από Μεταίχμιο.Δεν ξέρω,βαριόμουνα φρικτά,με το ζόρι τα διάβασα κι αυτά.Από το ένα άκρο στο άλλο.Ήθελα να διαβάσω ντάλα καλοκαίρι στις διακοπές μου κάτι καλογραμμένο,εύκολο αλλά όχι γελοίο,κοντινό μου ως θέμα, όχι ντε και καλά ελληνική θεματολογία, όμως όχι και βαρύγδουπο σαν τον ισπανικό εμφύλιο των "Στρατιωτών της Σαλαμίνας",δεν με άγγιξε ούτε μια στιγμή κανένα από τα τέσσερα βιβλία...Δύσκολη υπόθεση η επιλογή,ντάνες τα βιβλία,άσχετα τα περισσότερα βιβλιοπωλεία κι οι υπάλληλοί τους,μπερδεμένος κι ο αναγνώστης.Άλλα τα έχεις δει σε ταινίες,άλλα στα έχουν φυτέψει μέσω κάποιου έντυπου,ένθετου κτλ στο μυαλό...Χάος...Θα συνεχίσω με σταυρόλεξα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος16/9/10 10:28

    Καλημέρα.Μου αρέσει το στυλ σας γενικά,Ήβη,με έκανες και γέλασα.Οι Ισπανόφωνοι συγγραφείς είναι ένα πολύ ιδιαίτερο κεφάλαιο.Σας προτείνω να διαβάσετε τον Ουρουγουανό Ντανιέλ Τσαβαρία,ο οποίος ζει στην Κούβα πολλά χρόνια και είναι πια Κουβανός δηλαδή γνωρίζει καλά την κουβανική καθημερινότητα.Είναι ευφυής,απλός,λαϊκός και αξίζει να τον μάθει περισσότερος κόσμος.Ευχαριστώ για την φιλοξενία.Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Διάβασα πολλά βιβλία του Γκουτιέρες ... Και αυτό έγινε επειδή με εντυπωσίασε η γραφή του και ο ρεαλισμός του ... Τον καθωσπρεπισμό τον "πατάει " σαν αποτσίγαρο στο δρόμο ... Βγάζει στην επιφάνεια σκέψεις και εμπειρίες που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα αισθανθούν ποτέ στη ζωή τους ... Γιατί για να αισθανθείς την δύναμη του λόγου του και το χιούμορ του πρέπει να έχεις έναν "αλήτη" μεσα σου , έναν ελεύθερα ενστικτώδη δεύτερο εαυτό . Και δυστυχώς δεν φτάνει μόνο αυτό .... Πρέπει αυτός ο "γορίλας" και ο "αλήτης μεσα σου να επικοινωνεί με έναν καλλιεργημένο νου που έχει πνιγεί και που επανήλθε στη ζωή .... Γενικά πρέπει μα μπορέσεις να μην φοβηθείς αυτά που όλοι έχουμε κρυμμένα μεσα μας και ποτέ δεν τολμήσαμε να τα ξεστομίσουμε ή ακόμα δειλιάσαμε έστω και να τα σκεφτούμε ότι υπάρχουν μεσα μας . Όταν τον διάβασα πρώτη φορά έπαθα κάτι μεταξύ έκπληξης και σοκ ... Τώρα μετά απο τέσσερα χρόνια και αφού τον διάβασα και τον ξαναδιάβασα , τον βρίσκω εκπληκτικό συγγραφέα. Δεν έπληξα ούτε μια στιγμή και ρούφηξα τα βιβλία του σαν πεινασμένο μωρό που αρπάζει το μπιμπερό και το βάζει στο στόμα και ρουφάει με λαχτάρα κάθε σταγόνα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ και μάλιστα μ΄αρέσει αυτό που λες.Κι όπως το εκφράζεις.Δεν έχω διαβάσει άλλο του,αν όμως τύχει δεν θα διστάσω.Αν και με "κούρασε", για τους λόγους που εξηγώ και βέβαια είναι υποκειμενικοί, συνειδητοποιώ ότι έξι χρόνια μετά το θυμάμαι πάρα πολύ καλά.Η δυναμική της γραφής του και το ίδιο το θέμα επικράτησαν της όποιας κούρασης.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου