"Κλέφτρα Κίσσα",Μάργκαρετ Άτγουντ


Η κλέφτρα κίσσα



Σκέφτομαι πόσα βιβλία και πόσους συγγραφείς δεν καταφέρνουμε τελικά να διαβάσουμε.Δέκα ζωές να ζούσαμε, πάλι δεν θα έφταναν να τους προλάβουμε όλους. Ενδιαφέροντες αυτοί,κλασσικοί οι άλλοι,"δικοί μας" οι Έλληνες, μοναδικοί οι Ρώσοι,καταπληκτικοί οι Γερμανοί,τι να πούμε για τους Αμερικάνους,εξαίσιοι οι Ισπανόφωνοι κτλ κτλ και σπάνια φτάνει ένα μόνο βιβλίο τους για να εκτιμήσεις δίκαια την συγγραφική τους παρουσία.
Μια από τις γυναίκες συγγραφείς που κατάφερα παρακολουθώ κάπως πιο συστηματικά την δουλειά της είναι  η Καναδή Μάργκαρετ Άτγουντ της οποίας πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν το εξαιρετικό "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης" σε μετάφραση του Παύλου Μάτεσι για τις εκδόσεις της Εστίας και μετά το βιβλίο της "Όρυξ και Κρέηκ" επειδή θεωρούνται συναφή.Τώρα ήρθε η σειρά ενός ακόμα παλιότερου μυθιστορήματός της ,του 1996 με τίτλο "Κλέφτρα Κίσσα" που κυκλοφόρησε από την Ωκεανίδα σε μετάφραση της Έφης Καλλιφατίδη.

600 σελίδες με στρωτό γράψιμο πάνω σε ένα θέμα γνωστό μεν ανεξάντλητο δε,ιδωμένο με γυναικεία ματιά τρυφερή και ταυτόχρονα γενναία,γραμμένο πυκνά αλλά αρμονικά με γλώσσα γλαφυρή αλλά και κοφτή και ωμά αληθινή όσο εμβαθύνει στην περιγραφή των χαρακτήρων και εξελίσσει την ιστορία της.Κεντρική ιδέα η ζωή και η φιλία,η μεταξύ τους σχέση και οι σχέσεις με τους άλλους, τριών γυναικών,της Τόνι,της Ροζ και της Τσάρις, με χαρακτήρες απόλυτα διαφορετικούς μεταξύ τους, που η γνωριμία τους ξεκινάει από τα πανεπιστημιακά τους χρόνια και συνυφαίνεται άμεσα και άσχημα στην πορεία με την καταστροφική παρέμβαση μιας τέταρτης γυναίκας,της Ζένια,που επίσης ξεκινάει η γνωριμία της με τις υπόλοιπες από παλιά.
Νομίζουν ότι με τον θάνατό της τελειώνει επιτέλους και αν και δεν μπορούν να ξεχάσουν τον πόνο που τους προκάλεσε ,κλείνει αυτό το άσχημο και οδυνηρό κεφάλαιο στην ζωή τους αλλά φευ,αφού μεσολαβήσουν πέντε χρόνια ησυχίας εκείνη,που δεν είχε πεθάνει βέβαια,εμφανίζεται και πάλι και τα πάντα τείνουν να ανατραπούν αλλά οι ηρωίδες μας είναι πιο δυνατές,πιο έτοιμες να υπερασπιστούν τις ζωές τους.

Μου άρεσε ο χαρακτήρας της Τόνι,πολύ ξεχωριστός λογοτεχνικός τύπος.Η Άτγουντ τον έχει σμιλέψει πολύ προσεχτικά,λέξη λέξη έχει χτίσει μια μοναδική γυναικεία φιγούρα, που σπάνια συναντάς στην λογοτεχνία.Η πλοκή της δεύτερης φάσης της ιστορίας,όταν επανεμφανίζεται η Ζένια και η Τόνι μοιάζει περισσότερο εκείνη που πρέπει να σηκώσει το βάρος της αντιμετώπισής της, υφαίνεται με περίτεχνο τρόπο,μεστό,άμεσο  και είναι αρκετά ενδιαφέρουσα η ενίσχυση του ρόλου των αντρών ηρώων της ιστορίας που δεν είναι απαραίτητα οι άντρες τους,είναι ο γιός της μιας για παράδειγμα κι ο συνεργάτης της.Έτσι διαμορφώνεται μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων που συγχρωτίζονται,αγωνιούν,αντιμάχονται,κάνουν ό,τι μπορούν για να μας δώσουν να το χωνέψουμε μια και καλή ότι οι άνθρωποι παραμένουν εσαεί οι ίδιοι,ρέπουν -αν δεν το έχουν ήδη μέσα τους- προς το κακό πέρα και πάνω από εποχές,πολιτισμούς,εθνικές κουλτούρες κτλ αλλά και αντιστέκονται και επιβιώνουν υποφέροντας πολλές φορές .

Θα διαβάσω πάλι κάποια στιγμή Άτγουντ,είναι δυνατή συγγραφέας, διαθέτει όλα τα καλά υλικά για δεμένα, ενδιαφέροντα μυθιστορήματα που απευθύνονται στο ευρύ κοινό και σ΄αυτά  συνδυάζει πολύ αρμονικά το καλό γράψιμο, την ωριμότητα, την ευφυή κριτική διάθεση,την νηφάλια χειραφετημένη γυναικεία ματιά και την οικολογική οπτική με την εύκολη εικονοποιία, τον προβληματισμό αλλά και το χιούμορ.

Σχόλια

  1. Είναι καλή μαστόρισσα του λόγου η Άτγουντ και προτείνω σε όσους θα ήθελαν να την γνωρίσουν καλύτερα ως συγγραφέα τρία από τα πάμπολλα τ βιβλία της: "Ο Τυφλός Δολοφόνος", "Κλέφτρα Κίσσα" και "Η Ιστορία της Πορφυρής Δούλης".Γράφει ποίηση η Άτγουντ και είναι μια δυνατή,ισορροπημένη,συνεπής συγγραφέας που απευθύνεται σε ευρύ αναγνωστικό κοινό,χωρίς στεγανά και προκαταλήψεις στην γραφή της,η οποία σε κανένα βιβλίο της ως τώρα δεν έχει κάνει εκπτώσεις σ΄αυτό που με μια λέξη θα λέγαμε ποιότητα συγγραφής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος16/9/10 10:58

    Ετεροχρονισμένα μπαίνω στην συζήτηση,σήμερα από το πρωί διαβάζω το μπλογκ σας και βρίσκω πολύ ζωντανά τα κείμενα.Η Άτγουντ, καλά μου κορίτσια,είναι μεν καλή αλλά δεν διαβάζεται εύκολα από άντρες.Είναι ξεκάθαρα γυναίκα συγγραφέας για γυναίκες αναγνώστριες.Μυημένες και απαιτητικές αναγνώστριες μεν αλλά γυναίκες.Τα θέματά της άπτονται του γυναικείου ζητήματος,μην μου πείτε πώς όχι!
    Εγώ πάντως ένα βιβλίο της Άτγουντ έχω διαβάσει,για να πω την αλήθεια από την βιβλιοθήκη της γυναίκας μου,το "Η ιστορία της πορφυρής δούλης" και δεν μπορούσα να μπω στην ατμόσφαιρα,πολύ γυναικείο.Βέβαια αντιλαμβάνεσαι ότι είναι καλή αλλά χάνεσαι μετά σε μια θάλασσα φεμινισμού και σε κουράζει αναγνωστικά αυτό πάρα πολύ!
    Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος14/9/17 23:28

      Τα γυναικεία θέματα δεν είναι γυναικεία , είναι ανθρώπινα και μας αφορουν όλους.

      Διαγραφή
    2. Ακριβώς.Μακάρι να γίνει πλατιά κατανοητό αυτό.Γιατί δεν είναι.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου