" Μερσέντες Χιλλ " , Χρυσηίς Δημουλίδου-" Λευκή Ορχιδέα ", Καίτη Οικονόμου- " Στρατιώτες της Σαλαμίνας " , Χαβιέρ Θέρκας- " Μαύρη Άνοιξη ", Χένρι Μίλερ




Λοιπόν παίρνω θάρρος κι αφού εξηγηθώ ότι δεν με απασχολεί να σας τα γράψω καλά και με γλαφυρό μπλαμπλα ομολογώ ότι και τα τέσσερα βιβλία που διάβασα στις καλοκαιρινές μου διακοπές ήταν άκρως ακατάλληλα και κυριολεκτικά τα κατάπια. Τα μπουκώθηκα με τα χίλια ζόρια και μου έκατσαν στο στομάχι σαν τις μπάμιες που μαγείρευε η συγχωρεμένη η μάννα μου και τις έτρωγα να μην πετάμε φαγητό, διότι όπως έλεγε «είναι αμαρτία,παιδάκι μου,άλλοι πεινάνε».
Γιατί; Γιατί είχα δώσει τα ωραία μου λεφτά γιατί ακόμα και απογοητευτικά τα βιβλία είναι η μεγάλη μου αγάπη,γιατί είχα περιέργεια να δω τι σκατά συμβαίνει:έχουμε πλημμυρίσει από νέες και παλιές εκδόσεις αλλά για να πετύχεις καλό βιβλίο πρέπει να τάξεις στον Άη Φανούριο ή να παίξεις ρώσικη ρουλέτα……

Βρε παιδιά, εγώ είμαι μια συνηθισμένη,μετρίως μέτρια και πάντα μετρημένη -που έλεγε κι ο κύριος Φατμέ πριν γίνει μεγαλοσουξές-αναγνώστρια.Ούτε καρακουλτούρα ούτε καρασαβούρα.Ένας κανονικός ελληνάνθρωπος είμαι. Πήγα το λοιπόν μαζί με την φίλη μου την Ελεάννα στο καινούργιο μεγάλο σουπερμάρκετ να κάνουμε τα ψώνια μας πριν ξαμοληθούμε στο εξοχικό της ,να προσφορές στις μπριζόλες, να στα απορρυπαντικά, να προσφορές στα παπούτσια, είχε και βρακιά και μαγιώ και καλλυντικά και όλα τα καλά,ιδού καφετιέρες, ζαρζαβατικά, λευκά είδη, όλα λέει σε τιμές γνωριμίας, έσπρωχνε ο κόσμος και τιγκάριζε τα καρότσια λες και του τα χαρίζανε, στριφογύριζα κι ούτε κρίση θυμόμουνα κι εγώ κι άλλοι,ούτε τίποτα,να και τα βιβλία ντάνες.
Είχαμε χώρο στο καρότσι, εκεί ανάμεσα στα σαλάμια και στα ζβαν, πήραμε λοιπόν την «Λευκή Ορχιδέα» της Καίτης Οικονόμου και την «Μερσέντες Χιλλ» της Χρυσηίδας Δημουλίδου από τις εκδόσεις Ψυχογιός.700 σελίδες έκαστον, χορταίνεις και μόνο να τα βλέπεις, σκέφτεσαι τον εαυτό σου αραχτό στην βεράντα, το απογευματάκι με το αχνιστό ελληνικό σου καφεδάκι και τα βιβλία σου δίπλα και δεν υπάρχει καλύτερη χαλάρωση.

Αμ δε…Άνθρωπος στο βιβλιάδικο-διότι βιβλιοπωλείο αυτό το πράμα δεν το λες-δεν υπήρχε να μας κατατοπίσει, να μας προτείνει, να πούμε μια κουβέντα,όπως  κάνουν οι βιβλιόφιλοι σε φυσιολογικές συνθήκες.
Η Ελεάννα δεν κρατιότανε,διαβάζει όλα τα σχετικά με το που θα κυκλοφορήσουνε και θέλει λέει να κάνει σιγά σιγά και στο εξοχικό της μια βιβλιοθήκη με καλογραμμένα καλοκαιρινά και αισθηματικά μυθιστορήματα , έτσι,για την ραστώνη της εξοχής …
Είχα ήδη αγοράσει κι εγώ από κανονικό βιβλιοπωλείο δυο βιβλία ξένης λογοτεχνίας, οι αποκαλύψεις παρακάτω-εσύ μου τα πρότεινες, μετά από συζήτηση, δεν λέω ότι μου έβαλες και το περίστροφο στον κρόταφο.

Στο ζητούμενο τώρα.Με σταράτες κουβέντες.Και τα δύο ελληνικά μυθιστορήματα δεν με ικανοποίησαν ούτε στο ελάχιστο. Φλύαρα,επιδεικτικά,απλοϊκά,γραμμένα με γλώσσα θεόφτωχη και σε μεγάλη ύφεση,χειρότερη από την οικονομική της χώρας.


Η μεν Δημουλίδου κατ αρχάς παρέλειψε έστω μια στοιχειώδη αναφορά, τιμής ένεκεν βρε αδερφέ,στον Γκαίτε και στην διαχρονική ιδέα της ψυχής που ποθεί με κάθε τρόπο την νιότη.

Απαράδεκτο!Έστησε ένα ζοφερό,ρηχό, φτηνιάρικο, ξώπετσο μυθοπλαστικό σκηνικό που η μεταφυσική του διάσταση όχι απλά πάει περίπατο,δεν υπάρχει καν. Ο τρόπος ειδικά που η σταρ του αμερικάνικου βωβού κινηματογράφου συνάπτει την συμφωνία με την τσιγγάνα-ναι,εδώ ο Μεφιστοφελής είναι τσιγγάνα-και με την χρήση μιας μαγικής…… μενταγιονοκοτρώνας ,αυτό δε κι αν ήταν όλη η μπούρδα μαζεμένη, ξαναζεί την νιότη και κατά συνέπεια τον έρωτα..
Μπλιαχ,δεν επιθυμώ να συνεχίσω…..Πόσο απελπισμένη από τον γάμο, τα παιδιά της, την ζωή, τις σχέσεις της και δε ξέρω τι άλλο μπορεί να είναι μια σύγχρονη γυναίκα για να καταφεύγει σε τόσο δεύτερα αναγνώσματα για να ξαλεγράρει λιγάκι….





Όσο για το άλλο, την «Λευκή Ορχιδέα» της Οικονόμου που την ήξερα ως καλή μεταφράστρια και είχα διαβάσει μάλιστα ένα-δυο μυθιστορήματά της παλιότερα-όμορφα, ισορροπημένα, συμπαθητικά κι ανέμελα διαβάσματα της παραλίας, πράγμα που αυτό καθαυτό δεν είναι κακό,το να ζητάς δηλαδή να περάσεις χωρίς πιέσεις λίγη ώρα -δεν έχω να πω πολλά πράγματα,ούτε καλά ούτε κακά.
Η πολυσέλιδη "Λευκή Ορχιδέρα" είναι ένα πολύ καλύτερα δομημένο από θεματικής και τεχνικής πλευράς μυθιστόρημα, ευκολοδιάβαστο,έχει τα δυνατά του σημεία,έχει συνέχεια και ειρμό αλλά συνολικά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα κλισέ που κλήθηκε να υπηρετήσει,τι κρίμα για την συμπαθέστατη και σεμνή Καίτη Οικονόμου,νομίζω ότι είναι η πιο ταλαντούχα κι αν παρέμενε στις 250-300 σελίδες εύκολης και ρομαντικής παραλογοτεχνίας θα κατάφερνε πολλά.Θα μπορούσε να είναι η αντίστοιχη Ελληνίδα Ρόζαμουντ Πίλτσερ,λέμε τώρα.Δεν είναι όμως...κρίμα...   





Και η πλάκα είναι ότι και η Ελεάννα τα ίδια μου είπε! Ειδικά της Δημουλίδου το βιβλίο την έκανε έξαλλη. Σημειωτέον ότι η Ελεάννα αγοράζει φανατικά όλα τα βιβλία των συγγραφέων του στυλ ,δεν είναι πρωτάρα..

Κι ύστερα; Ύστερα για μένα ήρθε η κουλτούρα…Από την Σκύλλα πήγα στην Χάρυβδη… Κρατηθείτε, μην γελάσει κανείς.


Το πρώτο από δυο άλλα που διάβασα ήταν «Οι Στρατιώτες της Σαλαμίνας» του Ισπανού Χαβιέρ Θέρκας από τις εκδόσεις Πατάκη, η ιστορία δηλαδή του εμφυλίου πολέμου της Ισπανίας γραμμένη αρκετά διαφορετικά από ότι λένε οι ασχολούμενοι με το θέμα, πολιτικά αλλά χωρίς να παίρνει θέση,πιο λογοτεχνικά, ίσως και λίγο πιο δημοσιογραφικά, σίγουρα με ένα ύφος αστυνομικού , χωρίς όμως να είναι αστυνομικό.

Κεντρικός ήρωας είναι ο Ραφαέλ Σάντσεθ Μάθας, φρανκικός, συνιδρυτής της φασιστικής Φάλαγγας, ο οποίος το 1939,όταν πια είχαν ηττηθεί οι δημοκρατικοί από τον Φράνκο, γλίτωσε σαν από θαύμα την εκτέλεση από τα υποχωρούντα προς τα γαλλικά σύνορα δημοκρατικά στρατεύματα επειδή ένας δημοκρατικός που τον σημάδεψε με το όπλο του, καθώς κρυβόταν στο δάσος,έτσι του ήρθε, του χάρισε τη ζωή.
Πάνω σε αυτήν την συγκεκριμένη ιστορία ο Θέρκας κάνει την έρευνά του και προσπαθεί να μοιραστεί με τον αναγνώστη πληροφορίες και συναισθήματα για τον εμφύλιο της Ισπανίας. Πρόκειται μάλλον για καλό και ενδιαφέρον βιβλίο που εμένα όμως καλοκαιριάτικα μου φάνηκε τρομερά εξειδικευμένο και ίσως επειδή δεν είμαι και κανα πολιτικοποιημένο του σκοτωμού άτομο με…ψυχοπλάκωσε, με μαύρισε και ήθελα να το παρατήσω αλλά αυτό σπάνια το κάνω κι έτσι έφτασα μέχρι τέλους και ήταν σκέτη αγγαρεία και ντρέπομαι που το λέω-αλλά πάλι γιατί να ντρέπομαι-τι με νοιάζει εμένα με την σκατοοικονομική κατάσταση γύρω μου να γίνεται ολοένα και χειρότερη τώρα, ο εμφύλιος πόλεμος της Ισπανίας το 1935….
Μπέρδευα και όλα αυτά τα κολοϊσπανικά ονόματα, βαριόμουνα και τους αργούς ρυθμούς γραψίματος του Θέρκας..
Δράμα…Η Ελεάννα είχε φρικάρει με την Δημουλίδου-διαβάζαμε εναλλάξ-κι εγώ φύσαγα και ξεφύσαγα με τον Θέρκας. Και μέσα στον καύσωνα, εξοντωμένη πλέον κι έχοντας επιστρέψει στην Αθήνα προσπάθησα τελευταία να διαβάσω την «Μαύρη Άνοιξη» του Χένρι Μίλερ από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.


Θα ήταν το τέταρτο καλοκαιρινό μου ανάγνωσμα, το είχα συνειδητά επιλέξει γιατί θέλω σιγά σιγά να διαβάσω συγγραφείς που θεωρούνται μεγάλοι,κλασσικοί κτλ

Μαύρη μαυρίλα η «Μαύρη ΄Ανοιξη» βιβλίο του 1936,από τις πρώτες σελίδες μου έκανε την ψυχή κουρέλι…
Από την σάχλα της Δημουλίδου και την ανυπαρξία της Οικονόμου πήγα στα τυφλά και πάτησα στα ναρκοθετημένα τοπία του Θέρκας περί ισπανικού εμφυλίου και κατέληξα στην αμερικάνικη κατάθλιψη του Μίλερ, που είναι εξαίσιος-ποια είμαι εγώ που θα έλεγα το αντίθετο- αλλά που δεν ήταν καθόλου,μα καθόλου κοντινό μου το θέμα του και οι ήρωες και όλα αυτά τα ξεσπάσματα για χίλια δυο.
Αυτό το βιβλίο λοιπόν το άφησα. Κατά παράβαση της πάγιας αρχής μου δεν ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του, ακριβώς διότι αναλογιζόμενη το επίπεδο γραφής-φαίνεται αμέσως με τι γράψιμο έχεις να κάνεις- και την μετάφραση του Μπαμπασάκη κατάλαβα ότι το προσωπικό μου στραπάτσο από τα προηγηθέντα τρία βιβλία θα λειτουργούσε ως τροχοπέδη για το κείμενο του Μίλερ!

Με δυο λόγια δεν ευχαριστήθηκα βιβλία φέτος το καλοκαίρι, την πάτησα, σπατάλησα ώρες και χρήματα άδικα και άφησα και μια εκκρεμότητα που μακάρι να ήξερα αν και πότε θα την κλείσω… Και δεν θέλω με τίποτα να διαβάσω. Ζήτω τα σταυρόλεξα!


Ήβη

Σχόλια

  1. Καλημέρα,καλή βδομάδα και για σένα ,Ήβη μου,με τις αναγνωστικές ατυχίες σου, άντε και καλό χειμώνα...
    Μας κούφανες,που λένε, με το εύρος των επιλογών σου ,καλή μου...Αλλά και γιατί όχι;Καλό είναι να παίρνουμε είδηση και γεύση και να έχουμε άποψη για όλο το φάσμα της λογοτεχνίας και της "λογοτεχνίας",με ή χωρίς εισαγωγικά,όπως το προτιμάς.
    Μια χαρά σε βρίσκω!Βέβαια για την "Μαύρη Άνοιξη" δεν συμφωνώ μαζί σου.Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με κανένα από τα άλλα.Όπως και να έχει σε ευχαριστώ που έστειλες τα σχόλιά σου και τα αναρτώ κανονικά και για τους υπόλοιπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος17/9/10 12:25

    Καλημέρα σας! Πολύ χαριτωμένα σας τα είπε η Ήβη, γελάσαμε, αλλά τα πράγματα είναι για κλάματα κι όχι για γέλια κι επιπλέον τα 20άρια δεν τα βρίσκουμε στον δρόμο. Σας το κάνω ευθύς αμέσως πιο λιανά, εγώ, καλοί μου φίλοι, είμαι η Ελεάννα η άλλη παθούσα που έλεγε η Ήβη και δηλώνω απερίφραστα ότι γουστάρω τα σαχλά όπως τα αποκαλούν οι πολέμιοί τους αναγνώσματα για έρωτες,
    οικογενειακές καταστάσεις και τέτοια κοινωνικά και να διαδέχεται η μια κατάσταση την άλλη και να έχει αίσιον τέλος και γάμο αλα Χόλυγουντ και δεν με χαλάει καθόλου. Ούτε χαζή είμαι, ούτε αραχτή στο σπίτι νοικοκυρούλα, ούτε αγγράματη. Απλά θέλω εύκολα αναγνώσματα στον ελεύθερό μου χρόνο γιατί αντιπαθώ την τηλεόραση και με ξεκουράζει πολύ καλύτερα το διάβασμα.Η μάνα μου διάβαζε Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου σε συνέχειες στα περιοδικά κι εγώ μυήθηκα σε αυτό το στυλ και ναι, μάλιστα έχω πάρει μυθιστορήματα από το Hondos και ήμουνα και πιο νέα και κεφάτη και δεν μετράγαμε σαν τον γερο-Λαδά τα λεφτά και μαζί με άλλες εργαζόμενες μαμάδες κάναμε και την πλάκα μας με την ροζ κουλτούρα που κάπου κάτι λέγατε εδώ γι αυτήν και σκασίλα μας αν δεν μας παίρνανε στα σοβαρά ως αναγνωστικό κοινό της προκοπής οι υπόλοιποι. Σόρρυ ρε παιδιά αλλά εγώ κι άλλες πολλές δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να διαβάσουμε Ζυράννα Ζατέλη,τι να κάνουμε δηλαδή!Το πρόβλημα,καταλάβετέ το είναι αλλού. Ότι παράγινε η σάχλα!Δηλαδή το κοινό των εύπεπτων γυναικείων βιβλίων αισθανόμαστε πια ότι επαναλαμβάνεται μια βασική ιδέα ενός αρχικού μυθιστορήματος και οι συγγραφείς πιεζόμενες,ίσως, να βγάλουν κι άλλο κι άλλο κι άλλο βιβλίο χάνουν τον μπούσουλα,δεν έχουν έμπνευση και κει χάνεται όλο το μεράκι,γράφουν χωρίς φρεσκάδα και χωρίς να το δουλεύουν και ξεπέφτουν στα ίδια και τα ίδια όλο και πιο πρόχειρα.Όντως τα πήρα με την Δημουλίδου,παραλλαγή του Χάρι Πότερ έγραψε;Μετά από τόσα βιβλία με καλά θέματα;Άμ η άλλη η Οικονόμου;Που έγραφε μια χαρά στην Ωκεανίδα κι ήταν ακριβώς ό,τι έπρεπε: λίγο και καλό; Πήγε στον Ψυχογιό και έπεσε στην μεγάλη παραγωγή,κάτι σε στυλ Φώσκολου:"μου είπες οτι δεν το ήξερες πώς το παιδί ήταν δικό μου", "ήταν λοιπόν δικό μου το παιδί και συ μου είπες πώς δεν το ήξερες;", "αααα,δικό μου ήταν το παιδί και δεν ήξερες και δεν το είπες!" και ούτω καθεξής για να γεμίζει η ώρα ή εδώ η σελίδα και να φτάσει στο πονεμένο 20άρικο η τιμή. Εκεί λοιπόν είναι η μεγάλη κοροϊδία, εκείέχω θυμώσει πολύ. Αλλά θα συνεχίσω να διαβάζω, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ,θα συνεχίσω να διαβάζω και να γουστάρω την ροζ κουλτούρα, όμως θα το ψάχνω πλέον πολύ προσεχτικά και συμφωνώ και σε κάτι με την Βιβή:θα αγοράζω τα βιβλία μου από βιβλιοπωλεία και όχι από σουπερμάρκετ,το θεωρώ κι εγώ πολύ υποτιμητικό και είναι άθλιο να πηγαίνεις να τριγυρνάς δέκα ώρες και να αγοράζεις κρέατα και εδώδιμα αποικιακά και βιβλία και ρούχα από τα απίστευτα βαβουριάρικα και απρόσωπα πολυκαταστήματα που έχει γεμίσει η Αθήνα και η Ελλάδα γενικώτερα. Αυτό θα το κάνω μετά χαράς.Ελεάννα Μπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος9/12/10 16:37

    Συγγνώμη, εγώ απλά θέλω να ρωτήσω αν η Λευκή Ορχιδέα είναι κατάλληλη για ένα κορίτσι σχεδόν 15 ετών... Δεν θέλω να πάρω κάτι με σοκαριστικές περιγραφές και τα λοιπά... Μπορείτε να μου πείτε???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πώς το εννοείτε δηλαδή εσείς το σοκαριστικό;Η "Λευκή Ορχιδέα" τέτοιες περιγραφές- με τον ευρύτερα αποδεκτό, από τον λεγόμενο μέσο άνθρωπο, ορισμό της έννοιας του σοκαριστικού,πχ ναρκωτικά,σεξ,
    βία,αίμα και συναφή- δεν έχει.Ε,και;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος9/12/10 21:27

    Έφηβική λογοτεχνία στις μέρες μας δηλαδή τι είναι;Οι βαμπιρονουβέλες της Meyer,τα βιβλία της Λότη Πέτροβιτς,της Ζωρζ Σαρή,του Κοντολέων,τα ροζ κοριτσίστικα της Μάιρακλ ή τι άλλο;Καλέ ,ψυχραιμία, βλέπουνε τηλεόραση τα 15χρονα!
    Εκεί σοκαριστικές περιγραφικές με την σέσουλα και σε εκπομπές που τις λογαριάζουμε για κατάλληλες.
    Δώστε, καλή μου, στο σχεδόν 15χρονό σας ολίγη από Λευκή ορχιδέα,τι παραπάνω να πάθει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος10/12/10 18:01

    χαχαχα!! Έχετε απόλυτο δίκιο, αλλά η συγκεκριμένη 'φίλη' μου δεν βλέπει πολλή τηλεόραση, εξάλλου δεν την αφήνουν κιόλας οι γονείς της να βλέπει ότι θέλει. Σας ευχαριστώ όμως για την απάντηση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος10/12/10 21:22

    Ασυζητητί "Μαύρη Τουλίπα" του Αλέξανδρου Δουμά.Λογοτεχνία αξιώσεων,μυθιστόρημα με περιπέτεια,συναίσθημα,δράση,έρωτες.Διαβάστε το μικροί και μεγάλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος16/12/10 16:22

    Δηλαδή η λευκή ορχιδεα δεν εχει ερωτ. σκηνές, έτσι;;;

    Μέλπω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το "έτσι;;;" σου με τρια ερωτηματικά με μπέρδεψε...Το κατιτίς του, αγαπητή Μέλπω,το έχει
    αλλά η Οικονόμου είναι πιο οικονομική στα σιρόπια.Αλλά πάλι γιατί να θυμάμαι τι ακριβώς διαδραματίζεται;Δεν ήταν κι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος17/1/13 17:23

      Βρε εσύ είσαι η ΉΒη;

      Διαγραφή
  10. Ανώνυμος7/1/11 17:51

    εμένα, παιδιά, μια φίλη μου που το διαβασε είπε πως μοιαζει με τα 'Μυστικά της Εδέμ'. Αλήθεια είναι αυτό;

    Κωνσταντίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος6/6/12 11:30

      Κοπελιά μοιάζει με όλα τα σήριαλ που έχεις δει, ελληνικά,τούρκικα και αυτά που θα δεις και στο μέλλον.Για σήριαλ το ονειρεύονται όλες αυτές οι δήθεν συγγραφείς.Βασικά δεν αξίζει τα λεφτά σου.Εγώ διάβαζα τέτοια αλλά κάπου τα σιχάθηκα.Προσπαθώ να διαβάζω καλύτερα βιβλία.Εντάξει δεν μπορώ να πω ότι διαβάζω ξαφνικά την Μαύρη Άνοιξη αλλά η Αηδονόπιτα του Ζουργού ήταν αποκάλυψη για μένα.Υπάρχει και αυτό το ελληνικό μυθιστόρημα.Ναταλία Ιατροπούλου

      Διαγραφή
  11. Κωνσταντίνα μου,από μένα λαμβάνεις ένα "δεν ξέρω,τι να σου πω", διότι δεν παρακολουθώ το
    εν λόγω σήριαλ.Κανένας άλλος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμος6/6/12 11:35

    Ρε παιδιά μην λέτε ό,τι θέλετε.Δεν πας από την Δημουλίδου στην Καρυστιάνη έτσι απλά.Άμα έχεις εθιστεί στα βιβλία του Ψυχογιού και της Ωκεανίδας δεν ξεκολλάς εύκολα.Μεγάλη κουβέντα.Ούτε Ξανθούλη δεν μπορείς να πιάσεις,τι λέτε τώρα.
    Εύα Καραγιάννη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος17/1/13 17:29

      Τι σχέση έχει ο Ξανθούλης κυρίες μου με τη Δημουλίδου και τη Μαντά;Σοβαρευτείτε.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου