" Ο Κόσμος της Κυρίας Όλιβ ", Elizabeth Strout





"Ο Κόσμος της Κυρίας Όλιβ", χάρισε το 2009 στην Αμερικανίδα συγγραφέα Ελίζαμπεθ Στράουτ το βραβείο Pulitzer. Είναι ένα πρωτότυπο μυθιστόρημα με χαλαρή αρχικά δομή,που αποτελείται από 13 ιστορίες οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους μέσω της κεντρικής ηρωίδας,της Όλιβ Κίτεριτζ,που όμως δεν έχει εμφανή πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες, αλλά κάποια στιγμή- σαν άλλος Άλφρεντ Χίτσκοκ στις ταινίες του-θα την συναντήσεις οπωσδήποτε. Στην αρχή αυτό σε ξενίζει, αλλά από την πρώτη κιόλας ιστορία στην οποία η κυρία Όλιβ δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο,εσύ  περιμένεις πώς και πώς να κάνει την περασιά της.

Το μυθιστόρημα είναι κοντά στο στυλ και στην γραφή των δυνατών γυναικών της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας,χωρίς να κάνω συγκρίσεις-διότι  η Τόνι Μόρισσον παραμένει απλησίαστη στο ψηλότερο σκαλί της σημερινής γυναικείας αμερικάνικης συγγραφικής ελίτ-αλλά είναι ολοφάνερες και καλόδεχτες οι επιρροές της Στράουτ και ο σεβασμός της στην κλασσική αμερικάνικη πεζογραφία -δεν ξεχνώ την επίσης υπέροχη Κάρσον Μακ Κάλερς-και η αγωνία της να μην τις καταρρακώσει.
Λεπτομερώς περιγραφική,χαμηλών τόνων,φαινομενικά απλή,με την βαθιά διεισδυτική ματιά της η Στράουτ καταγράφει την οδύνη που προκαλούν στην κυρία Όλιβ οι απανωτές αλλαγές στον κόσμο της,που δεν είναι αλλαγές μόνο του αμερικάνικου μικρόκοσμου στον οποίο ζει εκείνη αλλά είναι αλλαγές ζωής,σκέψης,νοοτροπίας σε όλο τον κόσμο παρά την διαφορετικότητα της κουλτούρας του καθενός.
Η αράχνη της παγκοσμιοποίησης έχει τυλίξει με τους ιστούς της-τεχνολογία,ελεγχόμενα εργασιακά  καθεστώτα,εκτόξευση του εγώ,πλαστική ευμάρεια,πολιτισμική φτώχεια,τηλεόραση,επίπλαστη ελευθερία κτλ-τους πάντες.
Η κυρία Όλιβ τι είναι λοιπόν;Είναι μια συνηθισμένη αλλά διόλου..κοινή γυναίκα,ούτε αρνί,ούτε μέγαιρα, είναι μια αυτάρκης προσωπικότητα,δεν αρθρώνει κανένα προχωρημένο δήθεν φεμινιστικό λόγο αλλά πατάει πάντα στα δικά της πόδια και δεν διστάζει πχ να πάει κόντρα-χωρίς να το κάνει παράλληλα και μείζον θέμα-με το συνήθειο των υπόλοιπων της κοινότητάς της να πηγαίνουν πχ τις Κυριακές σώνει και καλά στην εκκλησία.Εκείνη δεν πάει,πολύ απλά!Συνταξιούχος δασκάλα πια ζει το τέλος μιας εποχής σε μια ιδιαίτερη περιοχή,το καταπράσινο Κρόσμπι του Μέιν,το αποκαλούμενο the Pine Tree State της πιο πράσινης πολιτείας με 90% κάλυψη δάσους!Εδώ επιτρέψτε μου να ενθουσιαστώ,ουάου!


Η Στράουτ επιλέγει πολυπρισματική αφήγηση κι έτσι δίνει βήμα σε κάποιους από τους περαστικούς των ιστοριών της να παραθέσουν την γνώμη τους για την κυρία Όλιβ,την κεντρική της ηρωίδα,που δεν είναι πάντα κολακευτική αυτή η γνώμη.Εξόχως ευρηματικό και ενδιαφέρον!
Η Στράουτ δεν φοβάται να παρουσιάσει την ίδια την κυρία Όλιβ αλλά και τους άλλους ήρωές της όταν αυτοί είναι πια στην τρίτη ηλικία.Το κάνει με ειλικρίνεια και τρυφερότητα αλλά διόλου γλυκανάλατα και πείθει παρουσιάζοντας ας πούμε την στωικότητα,το μάχιμο του χαρακτήρα της κυρίας Όλιβ καθώς έτσι βλέπουμε μια συναρπαστική όψη της τρίτης ηλικίας.

Το προτείνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο αν και εκφράζω την καχυποψία μου για την μετάφραση.

Σχόλια