"Λολίτα",Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ



Λολίτα


Τα βιβλία για τα οποία έχω γράψει ως τώρα  ,εκτός από κάτι λίγα,τα διάβασα όντως στην διάρκεια αυτού του καλοκαιριού.Με είχε πιάσει μια μανία,μια λύσσα να διαβάζω,να διαβάζω,να διαβάζω...
Έτσι πέρασε το καλοκαίρι του ηλίθιου 2010,στην βεράντα με βιβλία και ήταν η καλύτερή μου,η απόδραση των αποδράσεων,η μεγάλη φυγή από την έντρομη σκέψη του τι μας περιμένει με την χώρα παραδομένη στο ΔΝΤ.
Τα βιβλία συνήθως δεν κάνω πολλές μέρες ή και ώρες να τα τελειώσω.Κι αυτό δεν το λέω για να μου πείτε μπράβο,κάθε άλλο,με προβληματίζει κι εμένα η ταχύτητα,η υποβόσκουσα και υπονομεύουσα αναγνωστική βουλιμία που "παίζει" γύρω και κατά καιρούς πιάνει κι εμένα.

Νομίζω ότι ένα βιβλίο πρέπει να το κουβαλάς μαζί σου,να το παιδεύεις και να σε παιδεύει,να το ζεις. Μα γίνεται αυτό σε μια εποχή που καταβροχθίζουμε τα πάντα;Κι αν ναι με ποια βιβλία;Λοιπόν γίνεται,σας βεβαιώνω,και τα βιβλία είναι αυτά που υποψιάζεστε,τα κλασσικά,τα γνωστά,τα μεγάλα. Τα θηρία της αμερικάνικης,της ρώσικης,της γερμανικής,της ελληνικής λογοτεχνίας.

Και με ένα τέτοιο (εκ)παιδεύτηκα και το παίδεψα κι εγώ με σημειώσεις ,με μολυβιές,με χρωματιστά χαρτάκια με τις σκέψεις μου ανάμεσα στις σελίδες του.Από τον Ιούνιο το διαβάζω εστιάζοντας σε κάθε του λέξη.Μπορούσα να το τελειώσω αλλά δεν ήθελα.
Η στοίβα στο τραπέζι με τα άλλα βιβλία-πολλά από τα οποία ήταν εξαιρετικά πχ αυτό του Πάουλ Νίτσον,"Η Χρονιά του Έρωτα"-ανεβοκατέβαινε ,κάποια πήρανε την θέση τους στα ράφια της βιβλιοθήκης,κάποια πήγανε πίσω ,εκεί απ΄όπου ήρθανε,ένα όμως έμενε σταθερά και μεγαλόπρεπα παρόν :η "Λολίτα" του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ από τις εκδόσεις Πατάκη σε  μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη και για την οποία "Λολίτα" εδώ ,δεν θα σας πω τίποτα ,έχουνε γραφτεί και ειπωθεί τα μύρια.Ή μάλλον θα σας πω μόνο ότι το αυτοκίνητο,το αυτοκίνητο- καταλαβαίνετε;- του βλάκα του  Humbert (ή μήπως να (του)δείξω λίγη καλοσύνη) ο Ναμπόκωφ το βαφτίζει Melmoth the Wanderer.
Μπείτε στο διαδίκτυο να ερευνήσετε τα εγκυκλοπαιδικά,έτσι για να ικανοποιήσετε την περιέργειά σας του ξερόλα,πότε το έγραψε,αν ήταν κι ο ίδιος ό,τι κι ο ήρωάς του κτλ κτλ και τέλος.
Από κει και πέρα απαιτώ ,ναι, αν λέτε αλήθεια ότι αγαπάτε την Λογοτεχνία,απλά  α π α ι τ ώ  από σας φίλοι μου, να διαβάσετε την "Λολίτα" του Ναμπόκοφ ,ένα μυθιστόρημα που δεν θα τολμούσα να το σκεφτώ καν σαν μισογυνικό παρά το θέμα του γιατί ο Ναμπόκωφ μέσα από τις επιθυμίες του δυστυχισμένου ήρωά του ξεπερνάει το φύλο και γράφει για τον άνθρωπο και τα πάθη του.

Σχόλια

  1. Θα στο πω λίγο ετεροχρονισμένα αφού έχει κανα τρίμηνο που το διάβασα, αλλά θα το πω. Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο για τη Λολίτα. Και πολύ καλά κάνεις και απαιτείς να την διαβάσουμε. Ο άνθρωπος-Ναμπόκοφ δεν παίζεται. Από τις πλέον γοητευτικές γραφές που έχω διαβάσει. Τα ρέστα μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν έπρεπε να πω ποιός θα ήθελα να είμαι, αν ήμουν συγγραφέας,θα διάλεγα τρεις τέσσερις,όχι παραπάνω,ένας σίγουρα θα ήταν ο Ναμπόκωφ.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου