"Το Κοινόβιο",Μάριος Χάκκας


Την Τετάρτη στις 20 του Οκτώβρη έχουμε επιλέξει ως λέσχη να κουβεντιάσουμε για τον Φώκνερ και το βιβλίο του "Η Βουή και Η Μανία". Ανυπομονώ να βρεθούμε με τους υπόλοιπους να τους πω τις εντυπώσεις μου,να μοιραστώ μαζί τους τι περνάω διαβάζοντας αυτό το απίστευτο βιβλίο και φυσικά να ακούσω και τους άλλους...
Δεν το έχω τελειώσει,δεν μπορώ να το αντέξω,όλα αυτά τα τρομαχτικά φορτία που κουβαλάνε οι χαρακτήρες του βιβλίου τα κουβαλάω-έτσι νιώθω-κι εγώ.Και δεν έχω αντοχές και ψυχραιμία γιατί είναι οι καιροί πρωτόγνωρα δύσκολοι. Προβλέπω επεισοδιακή συζήτηση,μας την έφερε ο Ουίλλιαμ, εμ,βάλαμε ψηλά,πολύ ψηλά τον πήχη.
Πριν απ΄αυτό, ευτυχώς, στις 16, μεθαύριο το Σάββατο δηλαδή, θα έρθει η Μαρία Τζίτζη και θα απολαύσουμε τα βιβλία της και με το κρασάκι και την καλή παρέα θα περάσουμε πολύ πιο χαλαρά.Το χρειαζόμαστε.
Γιατί σας τα λέω αυτά;Διότι παίδευα την εκατοστή πια σελίδα του Φώκνερ και μου είχε βγει η ψυχή με το συνταρακτικό κείμενό του και έχω γενικότερα "πάθει" ,δεν ξέρω πώς να το πω,δεν βρίσκω άλλη λέξη, την λογοτεχνική μου πλάκα με την μετάφραση του Μάτεσι και κόντευα να σαλτάρω.


Και ξαφνικά μου ήρθε στην θύμηση ο Μάριος Χάκκας,που πολύ με είχε γοητεύσει και μένα και τόσους με τον κοφτό και συγκλονιστικό του λόγο.

Τον Χάκκα τον διάβασα πρώτη φορά καμιά δεκαριά χρόνια μετά αφότου εξέδωσε το έργο του και παρέδωσε το πνεύμα του,ήμουνα πια φοιτήτρια.Προχτές το βράδυ λοιπόν άφησα στην καταχνιά του τον Φώκνερ και ξαναδιάβασα το "Κοινόβιο" του Χάκκα σε κείνη την πρώτη έκδοση από τον Κέδρο, το 1972 που το εξώφυλλό της δεν είναι καν αυτό που βρήκα κι έβαλα,το δικό μου δεν κυκλοφορεί  φαίνεται πια.


Δεν είναι φυσικά συγκρίσιμα τα μεγέθη ή μάλλον οι γραφές και οι συγκυρίες κάτω από τις οποίες ο καθένας τους έγραφε ό,τι έγραψε.Αλλά ο Χάκκας έγραψε όντας μέσα στην αρρώστια και τα υπαρξιακά του αδιέξοδα,δυο βήματα πριν τον θάνατο,με μια γραφή αστόλιστη, επιθετική, χύμα, εξομολογητική, έχοντας συγκρουστεί κατά μέτωπο με τον τοίχο της σιωπής και της βλακείας των συντρόφων του.Δεν του έφταναν τα υπόλοιπα είχε και το κόμμα.

Και συνειδητοποίησα ότι το "Κοινόβιό" του και τα υπόλοιπα μέσα σ΄αυτό διηγήματά του με συγκίνησαν ξανά βαθύτατα,είναι σαν να ζει και να γράφει τ ώ ρ α , κάθε λέξη στις κοφτές,μικρές του προτάσεις υποβαστάζει με δύναμη μια ολόκληρη σειρά καταστάσεων, συναισθημάτων κι εννοιών. Κυρίως όμως συναισθημάτων.


Κι εκείνο που με παραξένεψε είναι πώς στα διηγήματα αυτά η γραφή του εμπνεόμενη (!) από την αρρώστια και τον επικείμενο θάνατο τα ξορκίζει και τα δυο και μου αφήνει εμένα -38 ολόκληρα χρόνια μετά το γράψιμό τους -σε μιαν άλλη στιγμή,άλλη φάση,άλλη εποχή, μεγάλης μουντζούρας και ήττας εποχή-μιαν αισιοδοξία και μια λύσσα να μην δεχτώ την ηλίθια ήττα που άλλοι έχουν στήσει ως σκηνικό ζωής για μένα.

Να παλέψω.Ποιο;Ποιούς; Πώς; Δεν ξέρω.Αλλά να, ο Φώκνερ είναι,μοιάζει-δεν ξέρω και δεν έχει και σημασία- τόσο,μα τόσο ηττοπαθής,όσο φυσικά και μεγάλος.
Κι ο άλλος ο έρημος, που τσακίστηκε από τον καρκίνο στα 38 του  και στα 41 πάει καλιά του, είναι τόσο μα τόσο νικητής στα σημεία.

Σχόλια