"Το Μήλο",Μισέλ Φέιμπερ





Σας παρακαλώ,διαβάστε βιβλία του Φέιμπερ (που θα συνεχίσω να το γράφω το όνομά του όποτε μου έρχεται και με -η, Φέημπερ,που μ΄αρέσει καλύτερα),διαβάστε ο,τιδήποτε δικό του.Μάθετέ τον.Α ξ ί ζ ε ι.
Η συλλογή αυτή που εκδόθηκε το 2009 από τον Καστανιώτη μοιάζει,μάλλον επιπόλαια ιδωμένη,να απευθύνεται αποκλειστικά στους αναγνώστες του καταπληκτικού "Το Άλικο και Το Λευκό" γιατί καταπιάνεται με τους ήρωες του μυθιστορήματος με αφηγήσεις κομματιών της ζωής τους πχ της Σούγκαρ ή της Σόφι σε χρονικές περιόδους εκτός από εκείνη στην κεντρική ιστορία των 1077 σελίδων.Όμως όχι,τα διηγήματα είναι αυτόνομα και φτιάχνουν ένα δικό τους σύνολο.
Είναι επτά και η γραφή του Φέιμπερ ως συνήθως εντυπωσιακή.Η ισορροπία εδώ ,σε όλο το δημιούργημα, με κέντρο το δίκαια πολυσυζητημένο "Το Άλικο και Το Λευκό" είναι καλή,έχει γράψει δε αυτές τις συνέχειες επειδή οι αναγνώστες του το ζητούσαν μην μπορώντας να φύγουν από το κλίμα του μυθιστορήματος αλλά κι επειδή ο ίδιος προφανώς το ήθελε πέρα από το ωφέλιμο ή εμπορικό,όπως προτιμάτε,του πράγματος.Διαβάζουμε στην βιβλιονέτ:
Τα Χριστούγεννα μιας πόρνης στο βικτωριανό Λονδίνο, η τραγική φιγούρα ενός Άγγλου που επιστρέφει το 1879 στην πατρίδα του έχοντας τραυματιστεί ψυχικά και σωματικά στο Αφγανιστάν, η κωμική ιστορία της επίδρασης που έχει σ' έναν έκλυτο νέο άντρα η θέα μιας μύγας πάνω σε δυο γυμνά γυναικεία οπίσθια, μια διαδήλωση φεμινιστριών στην εδουαρδιανή Αγγλία.
Θαυμάσια διηγήματα όλα,σε μπάζουν στον κόσμο τους χωρίς να φωνάζουν στην διαπασών την λογοτεχνικότητά τους.Γιατί είναι (και) μπεστσελλεράς ο Μισέλ αλλά είναι και μεγάλος μάστορας. Ωραίος συγγραφέας.Και οι χαρακτήρες στο "Άλικο και Το Λευκό" είναι στοιχειωμένοι πλέον, υπάρχουν for ever,έχουν διάσταση και ζωή αιώνια.Να σας το κάνω λιανά: έχουν βγει από το βιβλίο του Φεημπεράκου, και σεργιανίζουν στον κόσμο μας,α,πόσες Σούγκαρ υπάρχουν τώρα πια,πόσοι Γουίλλιαμ και ιδού,κόβουν μια χαρά βόλτες στην αδιακρίτως πετσοκομμένη από την οικονομική ύφεση Ευρώπη κι ας μην είναι ευδιακρίτως βικτωριανό πια το σκηνικό,δηλαδή ναι μεν δεν πατάνε καβαλίνες στα σοκάκια του Λονδίνου οι ήρωές του (μας, σας), πατάνε όμως άλλα "σκατά",που δεν μυρίζουν ακόμα -αυτά που αμολάει ας πούμε ο Σαρκοζί που ασχολείται,έτσι όπως ασχολείται,με τους Ρομά,τους τσιγγάνους ντε- και κείνα τα άλλα "σκατά ",τα πιο ύπουλα,που καθώς μπερδεύονται με άρωμα τραπέζης και τρόικας και διάφορα μεγάλα λόγια σοσιαλιστικής συσκευασίας δε γίνονται αντιληπτά- καθώς τώρα διαμορφώνονται ως κατάσταση- και θα καταλάβετε τι λέω.


Δεν καταλαβαίνετε,ε;Δεν πειράζει.Απλά διαβάστε ,έχει και ωραιότατη μετάφραση από τον Μιχάλη Μακρόπουλο και τα ξαναλέμε.

Σχόλια