"Ο Χορός των Μυστικών",Ελένη Τσαμαδού





Η Ελένη Τσαμαδού με ωραία ελληνικά,ισορροπημένη μυθοπλασία και ευφάνταστη διάθεση γράφει για τις εκδόσεις Ψυχογιός ένα πολύ χορταστικό μυθιστόρημα στο οποίο κρίσιμα, μεγάλα και μικρά μυστικά τεσσάρων γενεών γυναικών συνδέουν,ορίζουν,επηρεάζουν ή ανατρέπουν τις ζωές τους και τις ζωές των δικών τους καλύπτοντας μια χρονική έκταση περίπου από το 1880  ως το 1943, με αναφορές σε κάποια σημεία ως το 2000.

Πρόκειται για  ιστορικό μυθιστόρημα που βασίζεται στους τυπικούς άξονες του είδους.Η Ελένη Τσαμαδού στήνει ένα  ενδιαφέρον και πλούσιο σκηνικό δράσης των ηρωίδων της περνώντας τις από τον πόλεμο του '97,στους Βαλκανικούς,στον Πρώτο Παγκόσμιο,ακολούθως στην Μικρασιατική καταστροφή, στον Δεύτερο Παγκόσμιο και τέλος στον ελληνικό Εμφύλιο.
Οι εκτεταμένες της αναφορές προσδίδουν βάθος και ενδιαφέρον στην αρχική κεντρική ιδέα, που δεν είναι στην βάση της πρωτότυπη αλλά την οποία η ταλαντούχα συγγραφέας καταφέρνει με έμπνευση να αναδείξει ως μια διαχρονικά δελεαστική πρόταση μυθιστορίας που διανθισμένη με διαλόγους με πελοποννησιακή ντοπιολαλιά που βάζει στα στόματα των χαρακτήρων,ευτυχώς με μέτρο,ενισχύει την θετικότατη εντύπωση που από τις αρχικές σελίδες ανάγνωσης σού  προκαλεί  το στρωτό και πειθαρχημένο γράψιμό της.

Πρώτη από τις γυναίκες που εμφανίζονται στην αλυσίδα των μυστικών είναι η Ανέζω, πονηρή κόρη μιας κουτοπόνηρης επαρχιώτισσας, που την αναγκάζει να παντρευτεί έναν άθλιο αλλά πλούσιο άντρα κοντά στον οποίο η Ανέζω βιώνει μια τυραννική  ζωή που αλλάζει όταν με τα πολλά -κι εκεί ακριβώς δένει αριστοτεχνικά η συγγραφέας τα πρόσωπα για όλη την υπόλοιπη εξιστόρηση με το πρώτο και πιο σημαντικό μυστικό-αποκτά τον πολυπόθητο γιο, χωρίς με αυτή την πολύτιμη γέννα να γίνεται καλύτερη η ζωή της και  πολλά και περίεργα σκαμπανεβάσματα να την ακολουθούν,έντονες καταστάσεις και δυνατά πάθη.

Τελικά βέβαια οι απόγονοι των αρχικών πρωταγωνιστών βρίσκουν τις απαντήσεις στα ερωτήματά τους κι έχουμε ένα αίσιο αλλά όχι τραβηγμένο από τα μαλλιά τέλος του κύκλου των μυστικών γραμμένο σαν λυτρωτικό κλείσιμο όσων έχουν εξιστορηθεί και καταγραφεί.


Έτσι, μια κι έρχονται πολλά φθινοπωρινά και χειμωνιάτικα απογεύματα που θα μένουμε μέσα στα ωραία μας σπιτάκια και δεν γίνεται να διαβάζουμε μόνο Ντοστογιέφσκι και Πλάτωνα,λέμε τώρα,χαλαρώστε  -χωρίς να κάνετε καμία ποιοτική υποχώρηση- με την ωραιότατη γραφή της Ελένης Τσαμαδού, που συνθέτει ένα μυθιστόρημα κοντά στις προδιαγραφές μεν εκείνης της λογοτεχνίας που φλερτάρει με το εφήμερο ή αν το προτιμάτε ευπώλητο και την οποία αποκαλούμε-καλώς ή κακώς είναι άλλη ιστορία-γυναικεία λογοτεχνία, αλλά που με την προσωπική σοβαρότητα και την πανθομολογουμένη δεινότητά της εκείνη του δίνει οπωσδήποτε άλλη αίγλη.

Σχόλια