"Το Αριστερό Χέρι της Αφροδίτης" , "Το μυθιστόρημα του Ξενοφώντα" ,"Το Αδιανόητο Τοπίο" , Τάκης Θεοδωρόπουλος.

Από τα βιβλία του Τάκη Θεοδωρόπουλου τα οποία θεωρώ όλα πολύ ενδιαφέροντα, το καθένα για τον δικό του λόγο, προσωπικά συνεχίζω να προτιμώ "Το Αριστερό Χέρι της Αφροδίτης" που εκδόθηκε το 2007 για την Ωκεανίδα,ένα φαινομενικά απλό και λιτό βιβλίο αλλά στην πραγματικότητα  με πολύ επιτακτική την ανάγκη δεύτερης και τρίτης ανάγνωσης για να κατανοηθεί επαρκώς τι πραγματεύεται, καθώς το δια ταύτα δεν είναι έτσι απλά και... φιλελληνικά το πώς και γιατί χάνεται σε μια ρωγμή του χρόνου ένα ακόμα αρχαίο γλυπτό.

Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε ότι:

Κανείς δεν την έψαχνε, κανείς δεν την περίμενε, κανείς δεν γνώριζε την ύπαρξή της, όμως μόλις την είδαν την αναγνώρισαν σαν "έτοιμοι από καιρό", σαν να υπήρχε μια θέση κενή γι' αυτήν στον κόσμο της σύγχρονης εποχής που την υποδέχθηκε.Η τυχαία ανακάλυψή της τον Απρίλιο του 1820 από τον Έλληνα Γιώργο Κεντρώτα, η απαγωγή της από τους Γάλλους μνηστήρες της και η μεταφορά της στο Λούβρο αποκαλύπτουν ένα μόνον μέρος του μυστικού της Αφροδίτης της Μήλου, της ντίβας που συνεχίζει δύο αιώνες μετά την αναγέννησή της να σαρώνει τις προτιμήσεις του κοινού.Ποιος και γιατί την πρωτοβάφτισε Αφροδίτη; Ποια ήταν η τύχη των απαγωγέων της; Ποιος ο ρόλος του Έλληνα συλλέκτη αρχαιοτήτων Νικολάκη Μουρούζη; Και αν όντως βρέθηκε το αριστερό χέρι της με το «μήλον της έριδος», τότε ποιος το πήρε και πού χάθηκε;Το πραγματικό μυστικό της Αφροδίτης το κρύβει η ίδια της η μορφή. Η ιστορία της είναι η ιστορία της αναγέννησης ενός αριστουργήματος λίγους μήνες πριν ξεκινήσει ο αγώνας για την Αναγέννηση της νέας Ελλάδας, στην Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας.


Η αλήθεια είναι πάντως ότι ο Θεοδωρόπουλος με είχε κερδίσει με το "Μυθιστόρημα του Ξενοφώντα",του 2004, πάλι από Ωκεανίδα,το οποίο ήταν το πρώτο από τα βιβλία του που έτυχε να διαβάσω και το οποίο συνεχίζω να προτείνω ανεπιφύλακτα στους πάντες,καθώς το θέμα του μοιάζει πιο εύληπτο για κάποιον αμύητο,όποιον δηλαδή δεν τον ξέρει καθόλου ως συγγραφέα κι είναι σημαντικό εδώ να σημειώσω ότι πολιτικά δεν συμφωνώ καθόλου με τις απόψεις του, αλλ΄ακριβώς γι αυτό επαινώ και ξεχωρίζω την εξαιρετική συγγραφική του πλευρά.
Στο οπισθόφυλλο αυτή την φορά διαβάζουμε:


"Το μυθιστόρημα του Ξενοφώντα" είναι το μυθιστόρημα της εποχής που ο ελληνικός κόσμος πνέει τα λοίσθια.Οι πόλεις επιδίδονται σ’ έναν ασταμάτητο πόλεμο μεταξύ τους, ο Πέρσης βασιλιάς παρακολουθεί και παρεμβαίνει, και η Ιστορία εγκυμονεί. Στην ηττημένη Αθήνα του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Σωκράτης καταδικάζεται σε θάνατο και μερικά από τα καλύτερα παιδιά της αναρωτιούνται για την αξία της δημοκρατίας, της μεγάλης εφεύρεσης του προηγούμενου αιώνα. Ο Πλάτων ιδρύει την Ακαδημία, ενώ ο Ξενοφών παίρνει τη δική του μοναχική πορεία. Ωραίος σαν τον Αλκιβιάδη, γόνος της παλιάς καλής Αθήνας, θα γίνει μισθοφόρος του Κύρου πριν τον εξορίσουν οι συμπολίτες του κατηγορώντας τον για φιλολακωνισμό. Το υπόλοιπο της ζωής του θα το περάσει εξόριστος στην Πελοπόννησο, γράφοντας ένα έργο που κατάφερε να φτάσει ακέραιο ως τις μέρες μας. Κι αυτό μοιάζει με θαύμα: χωρίς φιλοσοφική σχολή να τον υποστηρίζει, χωρίς μαθητές να φροντίζουν για την υστεροφημία του, ελλειμματικός φιλόσοφος κατά πολλούς, μειονεκτικός ιστορικός κατ’ άλλους, ο Ξενοφών κατόρθωσε να διασχίσει τους αιώνες και να φτάσει ως το δικό μας παρόν αρθρώνοντας τον μοναχικό του λόγο, διεκδικώντας την ειλικρίνεια αυτής της μοναξιάς που τον κάνει να μοιάζει παράξενα σύγχρονός μας.«Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο στην προσωπικότητα του Ξενοφώντα και με κάνει να τον αισθάνομαι σύγχρονό μας είναι οι αντιφάσεις του, η μοναχικότητά του», λέει ο συγγραφέας Τάκης Θεοδωρόπουλος. «Όσο για την εποχή του, είναι η εποχή της παρακμής του ελληνικού κόσμου, κι αυτοί οι άνθρωποι έζησαν την πρώτη μεγάλη κρίση της Δημοκρατίας. Δεν με ενδιαφέρει μονάχα ο αρχαίος κόσμος, η δύναμή του και η αδυναμία του, αλλά και η σχέση του με τον δικό μας κόσμο».




Επίσης από αυτά  του τα μυθιστορήματα ένα ακόμα που ξεχωρίζω είναι  "Το Αδιανόητο Τοπίο",του  2000 κι αυτό από την  Ωκεανίδα. Βιβλίο δυσκολότερο και άλλου ύφους και θεματολογίας από αυτά για τα οποία μιλούσα πιο πάνω, βιβλίο που, όπως θυμάμαι, με δυσκόλεψε και μου είχε θέσει ερωτήματα υπαρξιακού τύπου,που προφανώς δεν αναδεικνύονται από το ανεπαρκέστατο οπισθόφυλλο που θα διαβάσετε, αλλά επειδή παλιότερων χρόνων αναγνώσεις δεν θέλω να τις κάνω αντικείμενο αναρτήσεων τωρινών δεν έχω πολλές επιλογές παρά, για να πω με δυο λόγια μερικά  πραγματάκια, να στρέφομαι σε αυτές:



Τι είναι αυτό που ψάχνει ο ζωγράφος Γιώργος Γαλανός όταν τα εγκαταλείπει όλα και πηγαίνει να εγκατασταθεί στην ορεινή Πελοπόννησο; Kαι πώς η μαγεία του τόπου τον παρασύρει για να εμπνευσθεί το έργο που θα τον οδηγήσει ως τα πρόθυρα της τρέλας, γιατί είναι καταδικασμένο να μείνει απραγματοποίητο; "Tο αδιανόητο τοπίο" όμως δεν είναι απλώς μια ιστορία που έχει να κάνει με τη ζωγραφική. Eίναι πάνω απ' όλα η ιστορία μιας ανθρώπινης ζωής που θυσιάστηκε για την τέχνη, η ιστορία αυτής της μοναχικής Eλλάδας, που ακόμη κι αν δεν κατάφερε να αφήσει πίσω της μεγάλα έργα, γέννησε μοναδικές ανθρώπινες περιπέτειες.

την Βιβλιονέτ και θα καταλάβετε!Σημαντικός συγγραφέας.Αξίζει να τον γνωρίσετε .


Σχόλια