"Ανταύγειες Σε Χρυσά Μάτια",Κάρσον Μακ Κάλερς


Παλιά,καλή αμερικάνικη λογοτεχνία και ξερό ψωμί...Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο είχαμε φέτος την έκδοση του κλασσικού μυθιστορήματος "Ανταύγειες Σε Χρυσά Μάτια" της Κάρσον Μακ Κάλερς-το οποίο ο Τζων Χιούστον έκανε ταινία το 1968 με τον Μάρλον Μπράντο ,την Λιζ Τέηλορ και τον Χάρβεϊ Καϊτέλ-σε καλή μετάφραση και με ξενέρωτο έως και παραπλανητικό εξώφυλλο.
H Μακ Κάλερς, χαρακτηριστική εκπρόσωπος ενός λογοτεχνικού ρεύματος που ονομάζεται american southern gothic,το οποίο μάλλον το πήγε κι ένα βήμα παραπέρα,γράφει στα 1941,σε εποχές που η ομοφιλοφυλία εθεωρείτο όχι απλά ταμπού αλλά επιεικώς ασθένεια,ένα εξαίσιο και τολμηρό μυθιστόρημα για δυό δυστυχείς και φυλακισμένους σε έναν ανύπαρκτο γάμο ανθρώπους,γάμο για ξεκάρφωμα όπως θα λέγαμε σήμερα.
Ήρωές της ο ομοφυλόφιλος λοχαγός Πέντερσον και η όμορφη, δύστροπη και ανόητη σύζυγός του Λενόρα,εγκλωβισμένοι σε έναν γάμο που καταρρέει αφού δεν υπάρχει και τραβάει στο γκρέμισμά του κι άλλα πρόσωπα,που μοιράζονται με περισσή λες σπουδή όλη την υφέρπουσα νοσηρότητα,την μιζέρια,τα πάθη και την απόλυτη υποκρισία και ψευτιά στις σχέσεις τους σε κάθε επίπεδο.

Βρισκόμαστε στον Αμερικανικό νότο και τα γεγονότα διαδραματίζονται σε ένα στρατόπεδο σε καιρό ειρήνης.Ο λοχαγός Πέντερσον φυσικά κρύβει την ομοφυλοφιλία του,είναι ζηλόφθονος,βίαιος και σκοτεινός αλλά η Λενόρα δεν κρύβει πια τον εραστή της,τον ταγματάρχη Λάνγκντον που έχει ένα επίσης κλονισμένο γάμο με την φιλάσθενη Άλισον, που πενθεί ακόμη το χαμό του παιδιού τους ακολουθούμενη σχεδόν παντού από έναν Φιλιππινέζο υπηρέτη,φιγούρα άκρως ακραία.
Η παρουσία του επίσης "κάπως" στρατιώτη Έλτζι Γουίλιαμς έρχεται ως καταλύτης να βγάλει τα πάθη σε πρώτο πλάνο χωρίς όμως η Κάλερς ούτε μια στιγμή να αναφέρει τις αλήθειες,οι οποίες σκορπάνε στον σάπιο αέρα,καθορίζουν την ατμόσφαιρα του κειμένου-που περιέργως είναι πιο ήπια γραμμένο απ΄ό,τι θα περίμενε κάποιος και παρόλο που θεωρείται ότι η Μακ Κάλερς έχει επηρεαστεί από τον Φώκνερ- αλλά δεν κατονομάζονται ποτέ ευθέως.

Μέσα στην κρισάρα που περνάμε το βιβλίο της Μακ Κάλερς προσφέρεται ως καθαρή ανάσα για λογοτεχνική απόδραση και εντρύφηση σε άλλους τόπους και καιρούς,είναι κλασσικό,έχει πάντα το ίδιο κοινωνικό ενδιαφέρον και βάρος διότι θίγει την Υποκρισία και διότι εντέλει σε περπατάει με ασφάλεια και ισορροπία στα μονοπάτια της σίγουρης και μεγάλης,παντοδύναμης και διαχρονικής αμερικάνικης πεζογραφίας.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/12/10 15:52

    Καλησπέρα.Έχω δει από πολύ παλιά την ταινία,αξεπέραστη η Τέηλορ,πανέμορφη,νομίζω ότι η Κάλερς θα είχε υπόψη ένα πρόσωπο σαν το δικό της όταν έγραψε το μυθιστόρημά της.Το οποίο αγόρασα και το έχω αρχίσει αλλά έρχεται η ταινία συνεχώς στο μυαλό μου και με αποπροσανατολίζει από το κείμενο.Θα σας πω όταν το τελειώσω.Και βέβαια δεν είναι τόσο βαριά η ατμόσφαιρα της ιστορίας της όσο ο αμερικάνικος Νότος στα θεατρικά του Τεννεσί Ουίλλιαμς ας πούμε.Πάντως έχει ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λόγω του θανάτου της Τέϊλορ είδα προ ημερών ανάμεσα στις διάφορες που προβλήθηκαν και αυτήν την ταινία που βασίστηκε στο μυθιστόρημα της Μακ Κάλερς.Συγκλονιστικό και τρομερά τολμηρό ακόμα και τώρα το θέμα,υπάρχουν όλα αυτά τα ταμπού πιστεύω και σήμερα,κάπως πασπαλισμένα με χρυσόσκονη προοδευτικότητας αλλά που δεν ισχύει αληθινά.Η προκατάληψη της ομοφιλοφυλίας δεν έχει ξεπεραστεί ως κατάλοιπο ενός πουριτανικού παρελθόντος,ζει και βασιλεύει.Έτσι επειδή βρήκα καταπληκτική την ταινία άρχισα και το βιβλίο.Ξέρω βέβαια τι γίνεται παρακάτω αλλά το ότι το φιλμ είναι τόσο κοντά,αποδίδει τόσο καλά το ύφος του μυθιστορήματος δεν με πτοεί,αντιθέτως είναι από τις λίγες περιπτώσεις που η λογοτεχνία γίνεται εφαλτήριο με τόση επιτυχία και έμπνευση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου