"Το Καποδιστριακό Σχολείο της Σαλαμίνας",Ελένη Τούτση-Δρίβα











Δεν έπεσε τυχαία στα χέρια μου το παραπάνω πόνημα.Παρακολουθώ κατά καιρούς τα δρώμενα στο αγαπημένο νησί και έχω την χαρά να γνωρίζω καλούς και αξιόλογους ανθρώπους,που με απίστευτο μεράκι,ανιδιοτελώς και με πολύ προσωπική δουλειά,σοβαρή έρευνα και πάνω απ΄όλα με αγάπη καταγράφουν συστηματικά την παράδοση και την ιστορία του νησιού.
Η Σαλαμίνα είναι ένα πολύ γνωστό... άγνωστο νησί, που η κοντινή του απόσταση από τον Πειραιά και την Αθήνα τής έχει κάνει περισσότερο κακό ίσως απ΄ότι καλό.Πλήθη κάφρων παραθεριστών και στρατιές κουτοπόνηρων ντόπιων έχουν καταφέρει εδώ και δεκαετίες με ένα κακώς εννοούμενο και κάκιστα υλοποιούμενο οικονομικό αλισβερίσι να επιτεθούν λυσσαλέα σε ό,τι γραφικό και όμορφο από το νησί έπεφτε στο διάβα τους και έτσι να κατακερματιστεί οικοπεδικά,να χτιστεί και να τσιμεντοποιηθεί παράλογα,να αλλοιωθεί έως και να εξαφανιστεί η παραδοσιακή νησιώτικη αισθητική και αρχιτεκτονική του και να ξεχαστεί η ιστορική του αξία.

Παρόλα αυτά η φυσική ομορφιά της είναι τόσο μεγάλη,τόσο αξεπέραστη που,όταν για παράδειγμα ζήσει κάποιος το μοναδικό ηλιοβασίλεμα στο Αιάντειο και στα Βασιλικά-τύφλα να΄χει η Σαντορίνη, σοβαρά μιλάω-ανέβει στο Ευριπίδειο,βολτάρει στα Σελήνια,διασχίσει το πευκόδασος και φτάσει στα Κανάκια,ψαρέψει στα Περιστέρια,αντικρύσει το σπίτι του Σικελιανού στην Φανερωμένη,όταν κάποιος φιλότιμος ντόπιος(ή που κοντεύει να γίνει ντόπιος) του δείξει εν ολίγοις το πραγματικό, σύγχρονο πρόσωπο του νησιού, την βλέπει ολόγυρά του αυτήν την μοναδική ομορφιά και μαγεύεται από την αντοχή του τοπίου απέναντι στην βαρβαρότητα.

Γιατί τα λέω αυτά;Διότι η Ελένη Τούτση-Δρίβα,διευθύντρια του Δημοτικού σχολείου στα Αμπελάκια, γέννημα θρέμμα της Σαλαμίνας- έγραψε,διαθέτοντας το ανιδιοτελές μεράκι που σας έλεγα παραπάνω,αυτό το συγκινητικό βιβλίο, που στις 165 καλογραμμένες του σελίδες ξεδιπλώνεται όλη η ιστορία του Καποδιστριακού σχολείου της Σαλαμίνας.
Στα φιλόξενα θρανία του σχολείου αυτού επί 151 χρόνια κάθισαν εκατοντάδες παιδιά και για άλλα 30 περίπου χρόνια αν και δεν λειτουργούσε ως σχολείο και δεν ακούγονταιν χαρούμενες παδικές φωνές χρησίμευε ποικιλοτρόπως ως χώρος στον Δήμο Σαλαμίνας και σήμερα πια,ανακαινισμένο λειτουργεί ως Αρχαιολογικό Μουσείο.Ελπίζω να μην εμφανιστεί από το ζοφερό παρόν-μέλλον των μπουλντοζοκρατόρων αυτού του τόπου κανένας εξυπνάκιας που θα...σηκώσει καμιά πολυκατοικία στην θέση του ιστορικού σχολείου! Με εντυπωσίασε συνολικά η δουλειά της κυρίας Τούτση.

Επιστημονική,τεκμηριωμένη, σχολαστική,πλήρης,λιτή και ταυτόχρονα ακριβής και περιεκτική η πέννα της με ταξίδεψε στον χρόνο και απόλαυσα και το κείμενο, δηλαδή όλες αυτές τις πληροφορίες αλλά και τις φωτογραφίες!
Ειδικά η φωτογραφία εκείνη της σελίδας 162,τελευταίας σελίδας του παραρτήματος,είναι τραβηγμένη-τυχαία ή "στημένη"από τον φωτογράφο της εποχής,βρισκόμαστε πια στα 1956- με μιαν απέραντη γλυκύτητα !Όλα τα επιμέρους στοιχεία,το βάζο με τα λουλούδια στην έδρα της δασκάλας, οι χάρτες στους τοίχους,τα ψηλά ξύλινα διθέσια θρανία,η ίδια η φιγούρα της δασκάλας,ο μαυροπίνακας σε τρίποδο κτλ μιλάνε κατευθείαν στο συναίσθημα του σημερινού αναγνώστη.

Σας παραθέτω μερικά αποσπάσματα που ξεχώρισα,θα καταλάβετε γιατί.

Από την σελίδα 42:¨Επρεπε τα παράθυρα επίσης να απέχουν από το έδαφος 2μ.,ώστε να αποφεύγεται η ορατότητα από μέσα προς τα έξω και αντίστροφα ώστε να αποφεύγονται οι αρνητικές συνέπειες για την μάθηση.Το γραφείο του δασκάλου ήταν τοποθετημένο πάνω σε βάθρο υψηλό,ενώ το έδαφος της αίθουσας ήταν κεκλιμένο ώστε ανά πάσα στιγμή να ελέγχονται πλήρως οι μαθητές."
Από τις σελίδες 62 και 63:"Οι ξενόφερτοι πολιτικοί,επηρεασμένοι από τις ανθρωπιστικές και κλασικιστικές τάσεις της Δυτικής Ευρώπης σχεδίασαν και εφάρμοσαν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που χαρακτηριζόταν από έναν έντονο λογιοτατισμό και νεοκλασικισμό,παραμελώντας την πραγματικότητα που επικρατούσε στην χώρα μετεπαναστατικά καθώς και τις αληθινές της ανάγκες,σε μια προσπάθεια αστικοποίησης των δομών του ελληνικού κράτους και ποσαρμογής του στα δεδομένα της τότε δυτικοευρωπαϊκής πραγματικότητας." "Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο οδηγούσε αποκλειστικά στο Πανεπιστήμιο.Το δημοτικό σχολείο πρόσφερε μόνο τις βασικές γνώσεις στην μεγάλη μάζα του ελληνικού λαού,ενώ δεν δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στην επαγγελματική εκπαίδευση,σε αντίθεση με την Καποδιστριακή περίοδο,αποκόπτοντάς την έτσι από την συνολική εκπαίδευση."

Κάτι σας θυμίζει ,έτσι δεν είναι;
Ταλαίπωρη χώρα,σαν να μην πέρασαν 150 χρόνια,είμαστε σε παρόμοια διλλήματα,μάλλον χάλια εν έτει 2011,τι να σχολιάσω...
Οταν η καλή εκπαιδευτικός Ελένη Τούτση εξέδιδε στην Σαλαμίνα τον Δεκέμβριο του 2010 με την βοήθεια του "Ολογράμματος" το καταπληκτικό αυτό βιβλίο, που έφτασε και στα δικά μου χέρια,άντε να φανταστεί την συγκίνηση αλλά και την θυμηδία που μου προκάλεσε για τα αδιόρθωτα της ράτσας μας!Διότι στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα τα βραβεία ωσάν στραγάλια απονέμονται σε αυτούς των οποίων οι υστερικές κραυγές βαφτίζονται πατριωτική προσφορά και βέβαια όχι στους ακάματους εκείνους εκπαιδευτικούς οι οποίοι ανώνυμοι,εργασιομανείς,αφοσιωμένοι και χωρίς φτηνιάρικα,τηλεοπτικά δεκανίκια πίσω τους καταγράφουν την ιστορία με σύνεση,συνέπεια και πάνω απ΄όλα αυθεντικότητα κι ανθρωπιά.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/2/11 20:35

    Πολύ καλό. Έρευνα που αναδεικνύει την ιστορία του κτιρίου που λίγο πολύ ήταν άγνωστη. Πολλά στοιχεία για την περίοδο του Καποδίστρια και τις τοπικές συνθήκες. Ενδιαφέρον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος30/8/11 02:38

    Αχ,καλή μου,πάει και το ωραίο καφέ στο Ευριπίδειο,το μετέτρεψαν σε παιδότοπο με κιτς φουσκωτά και πάνε κι οι καρέκλες οι ξύλινες,κάτι πλαστικούρες βάλανε.Οι δε παραστάσεις στο θέατρο;Το Δελφινάριο έχει μετακομίσει εκεί.Μαύρα χάλια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άσε ανώνυμε/η,τα είδα,πήγαμε τώρα τον Αύγουστο ως εκεί και φύγαμε τρέχοντας...Πάει κι αυτό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου