"Ο Φύλακας στην Σίκαλη",Τζ.Ντ.Σάλιντζερ*J.D.Salinger "The Catcher In The Rye"




Μετά το λαμπρό φιάσκο μη ολοκληρωμένης ανάγνωσης του μεγαλειώδους και καταθλιπτικού από κάθε άποψη βιβλίου του Ουίλλιαμ Φώκνερ "Η Βουή και η Μανία"-γεγονός με τρομακτικό ενδιαφέρον για μια λέσχη ανάγνωσης, που τα μέλη της έχουν ανεβάσει τον πήχη-κι επειδή δεν ξεκινήσαμε καλά την γνωριμία μας ή την επανασύνδεσή μας με την αμερικανική λογοτεχνία σκεφτήκαμε να πάμε στα σίγουρα ,στα γνωστά και στα -θεωρούμενα-άνετα διαβάσματα.
Και μια και οι περισσότεροι είχαμε ήδη στις βιβλιοθήκες μας ή ούτως ή άλλως θέλαμε να έχουμε το κλασσικό και πασίγνωστο βιβλίο του Τζ(ερόμ) Ντ(έιβιντ) Σάλιντζερ "Ο Φύλακας στην Σίκαλη", βιβλίο που είχε εκδόσει ο Επίκουρος το 1978 σε μετάφραση της σπουδαίας κατά την γνώμη μου Τζένης Μαστοράκη,αποφασίσαμε αυτό να είναι το βιβλίο,που μεθαύριο Τετάρτη στις 19,θα κουβεντιάσουμε.Πιστεύω ότι πράξαμε σοφά.
Ο Σάλιντζερ έγραψε τον Φύλακα το 1951 όταν ο ίδιος ήταν 32 χρόνων.Απαγόρεψε να τον κάνουν ταινία και δεν επέτρεπε και διάφορα άλλα κατά καιρούς και ξέρετε, φαντάζομαι, όλο το σχετικό μπλα μπλα,ότι ζούσε απομονωμένος,δεν πολυήθελε να δίνει συνεντεύξεις και καθόλου να τον φωτογραφίζουν,ότι το 1975 είχε πει:
"το να εκδίδω (βιβλία) είναι μια τρομερή παραβίαση της ιδιωτικής μου ζωής. Μου αρέσει να γράφω. Το λατρεύω. Γράφω όμως μόνο για τον εαυτό μου και για την προσωπική μου ευχαρίστηση"
 κτλ κτλ και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν τον μύθο.
Ήρωάς του ο έφηβος Χόλντεν Κόλφιλντ.
Ελπίζω,σχεδόν προσεύχομαι,να μην αφήσουν οι κληρονόμοι του να τσαλαπατηθεί ο Χόλντεν ποτέ, σε καμιά ταινία,να τον αφήσουν να είναι ο ευαίσθητος έφηβος της καρδιάς μας,έτσι όπως τον πλάσαμε και τον φανταστήκαμε με τα δικά μας μέσα την πρώτη,την δεύτερη,την πολλοστή φορά που διαβάσαμε το βιβλίο κι αν μια από τις φορές αυτές συνέπεσε με την πρώτη ανάγνωση που έκαναν τα παιδιά μας, όντας αυτά πλέον έφηβοι, ακόμα καλύτερα.
Στο κάτω κάτω ένα κομμάτι μας ίσως ήταν κάποτε,μακάρι να ήταν,ένα κομμάτι από τον αντιρρησία,
καχύποπτο και αντιδραστικό Χόλντεν,όλους τους Χόλντεν αυτού του πλανήτη ο οποίος καθρεφτίζει την άθλια μούρη του στην Αϊτή και κάνει πως δεν την βλέπει την ξεφτίλα του,δεν αισχύνεται...
Κάπως έτσι ξαναδιάβασα κι εγώ πριν δυο χρόνια τον "Φύλακα στην Σίκαλη",μάλιστα ....δυό φορές.
Η 19χρονη τότε κόρη μου πήρε συντροφιά της το βιβλίο σε μια διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη με το τραίνο κι όταν γύρισε και την ρώτησα-και καιγόμουνα για την γνώμη της, να πω την αλήθεια-με έβαλε στην ατμόσφαιρα του βιβλίου με τον πιο απλό ,τον πιο σταράτο τρόπο,τον πιο αυθεντικό που γινόταν.
Μου είπε:
"με έκανε να γελάω ο μπαγάσας ο Χόλντεν-αυτός ο ξινός ο γέρος που καθόταν απέναντί μου στο βαγόνι θα με πέρασε για ζαβό-αλλά δεν είναι καθόλου μπαγάσας τελικά ο Χόλντεν,ούτε για γέλια τα παθήματά του,ξέρεις πώς είναι να είσαι έφηβος,ρε μαμά;να νιώθεις, γιατί στ΄αλήθεια έτσι νιώθεις,δυστυχισμένος;  Αλήθεια,δυστυχισμένος! Χωρίς να ξέρεις πάντα το γιατί,να βαριέσαι απίστευτα,να μην σε καταλαβαίνει κ α ν έ ν α ς ;Ή να βλέπεις την μια και μοναδική σίγουρη αλήθεια,πόσο χαλασμένος δηλαδή είναι ο κόσμος που σε περιμένει και να μην θέλει να το παραδεχτεί κ α ν έ ν α ς;Ε,άλλοι το περνάνε ξώφαλτσα και πάει χάνεται,γίνονται όμοιος ομοίω,τι αηδία, και μετά το συνδέουν με μιαν εποχή που ήταν καθώς λένε "κάπως" κι είχανε ακμή και πάει,τέλος. Και γίνονται, όπως σου είπα,κι αυτοί μάζα,οι περισσότεροι ένας ζελές κολλημένος στην τηλεόραση,άλλοι βέβαια,οι πιο λίγοι μην γελιόμαστε, θυμούνται την εφηβεία σαν κάτι μοναδικό κι υπέροχο κι όχι σαν...αρρώστια στην περασιά τους απ΄ τον μάταιο τούτο κόσμο και αυτοί γίνονται μετά.... υποφερτοί γονείς,χαχα,τι λες,ε;Κι εσύ σαν τον Χόλντεν κάνεις καμιά φορά κι ο μπαμπάς,κι εγώ κι ο Κωστής,καλά αυτός κι αν είναι Χόλντεν,τι γίνεται εδώ,οικογένεια μετα-σαλιντζερικών εφήβων είμαστε;Όχι εντάξει,πλάκα κάνω."

Αλλά πιο τιμητική κουβέντα-όταν ζεις μα παράλληλα αντιστέκεσαι σε μια εν γνώσει της ηττημένη, αποβλακωμένη κοινωνία,που ξερνάει ως μαύρη χολή την εγωτική της υστερία με το παντός είδους β ό λ ε μ α - από αυτήν την κουβέντα, που σου λέει το παιδί σου, ότι έχεις λίγο-πολύ κρατήσει ένα ψηφιδάκι εφηβείας κι η οικογένεια που έφτιαξες δεν είναι "ζελές κολλημένος στην τηλεόραση",δεν υπάρχει!Δεν υπάρχει!
Κι ύστερα κάποια στιγμή το πήρε το βιβλίο ο μικρότερος της οικογένειάς μας των εφήβων, αλλά αυτός, που μερικές φορές είναι πολύ Χόλντεν και τα ψειρίζει όλα,μα όλα και είναι και μπροστάρικο παιδί,μαχητικός και δίκαιος 16άρης -που στιγματίστηκε η γενιά του τόσο αναίτια,τόσο βίαια με την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και τον Δεκέμβριο του 2008 και με το που κι η κουτσή μαρία ξαμολήθηκε να τον καπηλευτεί και τον Αλέξανδρο και τον Δεκέμβριο,τι αθλιότητα,από παντού αυτό ήταν η απόλυτη πολιτική σιχαμάρα,ο ατελείωτος εμετός των βολεμένων-ε,αυτός,δεν έχει ακόμα μιλήσει για τον "Φύλακα". Και πολύ καλά κάνει.Γιατί, αν αυτό είναι το Όνειρο,πώς θα γίνει έτσι απλά να σε αφήσουν να είσαι φύλακας σε ένα χωράφι σπαρμένο με σίκαλη, όπου τα παιδιά παίζουν ανέμελα και εσύ να τα προσέχεις μην πέσουν στον γκρεμό;

Πόσο πιο μεγάλο και βαθιά ανθρώπινο και αλληγορικά πιο συγκλονιστικό μπορεί να είναι αυτό το όνειρό σου όταν είσαι έφηβος ή πάντα έφηβος και ακόμα μπορεί να κλωτσάει η καρδιά σου όταν σκοντάφτεις στην υποκρισία των βολεμένων και στην ιδέα ότι μεθοδικά σου ετοιμάζουν την δική τους αποτυχία ως... μέλλον στην ζωή σου;
Όπως καταλάβατε λατρεύω το βιβλίο και για τον λόγο αυτό σταματώ εδώ- δηλαδή μακριά από μένα οι εγχειρήσεις κι οι γεροντοκοριασμένες φιλολογίζουσες αναλύσεις-ανατομίες, που στήνουν κατά καιρούς στα λογοτεχνικά νεκροκρέββατα του διαδικτύου οι διάφοροι-και ομολογώ απλά ότι,αν ήμουν συγγραφέας, δεν θα ήθελα να είμαι ο Ντοστογιέφσκι-με τίποτα-αλλά ούτε ο Γκαίτε,ούτε ο Τολστόι, ούτε ο υπέροχος Ναμπόκωφ,ούτε ο αγαπημένος μου Μπόρχες.Θα ήθελα να είμαι ο Τζ.Ντ.Σάλιντζερ.

Σχόλια

  1. χρονης24/1/11 19:17

    Βιβή Γ., προσυπογράφω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ με όλη μου την καρδιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος5/3/12 23:22

    Κι εγώ.Μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα,δεν ξέρω πώς μου'ρθε.
    Αυτή η ανάρτηση θα έπρεπε να είναι η πιο διαβασμένη σου,τι κόλλημα έχουν φάει οι αναγνώστες σου με τα Κούλουμα,έλεος.Και η ανάρτηση για το "Θυμάμαι",πολύ καλή.Απαίσιο όμως το βιβλίο,απαράδεκτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου