"Κάτι θα Γίνει,θα Δεις",Χρήστος Οικονόμου



Επιλέγω ξανά να διαβάσω διηγήματα.Κάνω συνειδητή επιλογή της συλλογής "Κάτι θα Γίνει,θα Δεις" του Χρήστου Οικονόμου,αποτελούμενη από 16 ιστορίες που εκδόθηκαν πέρυσι τον Μάρτιο και που πάνω τους έφαγαν κιόλας τα μούτρα τους πολλοί ξερόλες προκούστηδες της βιβλιοκριτικής,διαψευσμένοι απολύτως ως προς το άκαιρο του χρόνου ή ακόμα χειρότερα το λαϊκό της αιτίας που τα ενέπνευσε, στοιχεία που εκείνοι βιάστηκαν να χλευάσουν αλλά η δραματική και επιδεινούμενη πραγματικότητα φανέρωσε κυνικότατα πόσο κυριαρχούν στην καθημερινότητά μας .




Διότι τι βιώνουμε, μέσα στην αυξανόμενη πίεση της κρίσης, στους κύκλους της βιβλιοκριτικής τον χρόνο που μεσολάβησε μέχρι σήμερα;Ολόπλευρη κρίση κι εμάς τους αναγνώστες αυτόν τον απαίσιο χρόνο να ανεβάζουμε την συλλογή στα ύψη της αγάπης μας,να μιλάει το βιβλίο στην καρδιά μας και οι άλλοι να επιμένουν απτόητοι σε τραβηγμένες από τα μαλλιά κριτικές κακίες!
Να διυλίζουν κουνούπια για να βρίσκουνε κάτι....Ένα χρόνο μετά και οι διάφοροι καλοπληρωμένοι και χορτάτοι,αναίσθητοι και άνυδροι "διανοούμενοι" που σέρνονται στις παρυφές και στον πυρήνα του συναφιού αυτής της κακώς εννοούμενης ελίτ του βιβλίου,να μην εννοούν να χωνέψουν ότι δυτικές δεν είναι πια μόνον οι... δυτικές γειτονιές! Ότι δυτικές και βάλε γίνονται  κάθε μέρα και περισσότερο και οι νότιες,και το κέντρο.
(Το κέντρο...μα αυτό έχει ήδη μετατραπεί σε κάτι τρισχειρότερο:σε θάλαμο αερίων, κυριολεκτικά και αλληγορικά και επειδή ενός κακού μύρια συνήθως έπονται, ποιος ξέρει τι άλλο μας περιμένει.Και μέσα σ΄όλον αυτό τον χαμό,οι άλλοι τον φιλολογικό χαβά τους...)
 
Τα αριστουργηματάκια του Οικονόμου τα διάβασα μόλις πριν λίγες μέρες.Με την πατίνα του  κακού χρόνου πάνω τους,με το τοπίο γύρω αληθινό στρατόπεδο με οικονομικά συρματοπλέγματα,με τον κόσμο μπαϊλντισμένο,πάρα πολύ θυμωμένο και ταυτόχρονα απίστευτα διστακτικό να αντιδράσει διότι δεν έχει πού να στηριχθεί,πού να πιστέψει.
Δεν ντρέπομαι να σας ομολογήσω τα δάκρυά μου και το σφίξιμο στο στομάχι,τον θυμό,τη συμπόνια , την οργή και μαζί και την ανακούφιση που ένιωθα όντας εγώ κουτσοβολεμένη.Ξέρετε, αν και φυσικά δεν είμαι καμιά πλούσια,δεν έχω βρεθεί ποτέ στο ΙΚΑ στις 5.30 τα ξημερώματα να πιάσω σειρά για τους γιατρούς και να τουρτουρίζω από το κρύο...Το έβλεπα,όπως κι εσείς φαντάζομαι, από καιρού εις καιρόν στα δελτία ψευδειδήσεων η να γίνεται θέμα.Βέβαια τα αγράμματα κοράκια των ρεπορτάζ το εμφανίζανε ούτε λίγο ούτε πολύ ως γεροντική παραξενιά, αυτοί οι γέροι οι συνταξιούχοι που δεν έχουν τι να κάνουν και πάνε να πιάσουνε σειρά,εμείς οι πιο χορτάτοι, που δουλεύουμε στις πολυεθνικές,δεν έχουμε χρόνο,εξάλλου βγάζουμε λεφτά,ας τα δώσουμε στα νοσοκομεία-ξενοδοχεία.....
Μας βάζω δε όλους μέσα στο "όπως κι εσείς, φαντάζομαι" διότι για να με διαβάζετε τώρα μπροστά στο PC σας δεν είστε ταλαιπωρημένοοι παππούδες που στήνονται στο ΙΚΑ αλλά τι να σας πω, φίλοι,δεν είμαι και τόσο σίγουρη πια ότι δεν θα βρεθούμε στην θέση τους,γιατί ποιος στ΄ αλήθεια αισθάνεται ασφαλής πλέον μ΄αυτούς τους οσφυοκάμπτες ,που μας πετάνε απολύτως στυγνά και ξεδιάντροπα στην κρεατομηχανή του ΔΝΤ;Που μας βρίζουνε κι από πάνω κοπρίτες, άνομους, τζαμπατζήδες κι ας είναι αυτοί οι πρώτοι και  ασυναγώνιστοι διδάξαντες...

Θεώρησα λοιπόν ότι τα 16 διηγήματα του Χρήστου Οικονόμου δεν είναι καταγραφή φολκόρ του ταπεινού Πειραιά,είδα με νηφάλια αναγνωστική ματιά ότι είναι κεφαλιές κατευθείαν πάνω στον τοίχο της κοινωνικής ανισότητας,της αδικίας,της βλακείας,της πολιτικής κοροϊδίας και σας ζητώ να τα διαβάσετε και σεις χωρίς να ψάχνετε για τεχνικές αδυναμίες στην γραφή,μην ασχοληθείτε με τα πρέπει και τα δεν πρέπει που "καλό είναι να ακολουθεί ένας συγγραφέας όταν γράφει ένα διήγημα" , μην μπείτε καν σε κριτικές του τύπου αυτό είναι φλύαρο ή το άλλο μελό και διάφορα τέτοια γεροντοκορίστικα διότι έχετε χάσει μια και καλή το ζουμί.Που στην συλλογή αυτή είναι η απόλυτη, τρομαχτική αλήθεια που περικλείουν μια προς μια και οι 16 ιστορίες.
Στο κάτω-κάτω από το πρώτο κιόλας διήγημα ,το " Έλα Έλλη Τάϊσε το Γουρουνάκι", ο Οικονόμου είναι κάθετα ειλικρινής με τον αναγνώστη.
Γράφει:

"αργότερα πατικώνει τον χαλβά και στρώνει τη χρυσαφένια επιφάνεια με την ξύλινη σπάτουλα και ανάβει καινούργιο τσιγάρο.Η μυρωδιά του χαλβά απλώνεται στο σπίτι και για λίγο σκεπάζει την μυρωδιά της Παρασκευής και την μυρωδιά της μοναξιάς και την μυρωδιά της μοχθηρής φτώχιας που ροκανίζει αθόρυβα και αργά,με σιγουριά,τα όνειρα τη δύναμη και τη ζωή της Έλλης-όλων των ανθρώπων που ζουν για να δουλεύουν,που γεννήθηκαν και ζουν και πεθαίνουν για να δουλεύουν.Για λίγα λεφτά.Η μοχθηρή φτώχια η πρόστυχη.Πλάσμα του σπιτιού τώρα κι αυτή.Πλάσμα του σπιτιού, κατοικίδιος αρουραίος."

Δυστυχώς δεν γίνεται να σας αντιγράψω πχ όλο το "Πλακάτ με Σκουπόξυλο",ούτε το "Κι ένα Αβγό Κίντερ για το Παιδί". Ούτε και κείνο το απρόβλεπτο "Για τους Φτωχούς Ανθρώπους",ούτε και το άλλο το καταπληκτικό "Μουστακάκι με Κάρβουνο",όμως,διαβάστε απ΄αυτό το τελευταίο τουλάχιστον ένα κομματάκι:

"Με πιάνει μια παράξενη ταραχή απόψε που τ΄ακούω όλα όχι με τ΄αυτιά αλλά με την καρδιά μου.Και λέω μήπως είναι κακό σημάδι αυτό,μήπως άρχισα να χάνω τον έλεγχο κι ανησυχώ και αγριεύομαι γιατί το λένε όλοι αυτό-πλούσιοι και φτωχοί-πως σήμερα για να την βγάλεις καθαρή πρέπει η καρδιά σου να΄ναι πιο κουφή απ΄τ΄αυτιά σου.Πλούσιοι και φτωχοί όλοι το ίδιο λένε."

Και σταματάω εδώ γιατί όλα ,μα όλα τα διηγήματα αυτής της συλλογής αξίζουν να τα αγαπήσετε και να κρατήσετε κάτι-ό,τι μπορείτε- από όλη αυτήν την αγάπη και την ανθρωπιά ,που ξεχειλίζουν γενναιόδωρα και ξεπερνάνε κάθε άλλη διαπίστωση,βαθιά μέσα στην καρδιά σας.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος22/2/11 11:37

    Ωραία,θα το διαβάσουμε.Εμένα με έχεις πείσει να διαβάσω άλλα κι άλλα,μερικά όντως ήταν καταπληκτικά,πέρασα πολύ καλά,σε αυτό που μοιάζει και κατανοητό κι απλό θα ψαρώσουμε;Αλλά ,πώς προλαβαίνεις;Εγώ αγοράζω,αγοράζω και τα στοιβάζω κι ό,τι κάνω το κάνω το καλοκαίρι.Εύη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος22/2/11 15:52

    Παρηγορήσου,αγαπητή Εύη,όλοι στην βιβλιόσφαιρα το ίδιο κάνουμε.Και θα συνεχίσουμε απτόητοι όσο αντέχει η τσέπη μας.Κι εγώ το καλοκαίρι φορτσάρω και διαβάζω τα πιο πολλά στις διακοπές αλλά αν ψάχνεις κι άλλο χρόνο από τον καθημερινό σου για επιπλέον αναγνώσεις κόψε εντελώς την τηλεόραση για παράδειγμα ΄ρτσι κι αλλιώς δεν αξίζει τίποτα.Κι αν θέλεις να δεις καμιά ταινία εντάξει,άσε που οι διαφημίσεις την μετατρέπουν σε μαρτύριο,αλλά όλα τα υπόλοιπα δεν αξίζουν τον χρόνο σου,δώσε τον σε βιβλίο.Παναγιώτης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπέρα.Τα διηγήματα αυτά του Οικονόμου είναι σαν το καλό κρασί, που θέλει τον χρόνο του να παλιώσει και θα γίνει ακόμα καλύτερο. Συμφωνώ μαζί σου ότι η αντανάκλαση ενός κακού χρόνου για την ταλαίπωρη χώρα μας, μας έκανε να επεξεργαζόμαστε με περισσότερη περίσκεψη τα πράγματα και να βλέπουμε με άλλο μάτι ,αν και όχι πάντα με συμπόνια, τι γίνεται δίπλα μας. Αν και ανήκω σε αυτούς που μπορούν, ακόμα τουλάχιστον, να σπεύδουν να αγοράσουν και άρα να διαβάσουν "το καινούργιο του τάδε" και επίσης ακόμα μπορούν να κάθονται, αν και όχι πια αμέριμνοι και χαλαροί, μπροστά στο pc τους και να ταξιδεύουν στους κόσμους των βιβλίων, δηλαδή δεν μοιάζω με τους χαρακτήρες των κειμένων του,οφείλω να πω ότι ο Οικονόμου με γοήτευσε,δεν τον θεώρησα καθόλου μελοδραματικό,καθόλου στημένο.Ίσως είναι λίγο άνισος, λίγο κολλημένος καθώς εμμένει σε κάποια απομεινάρια ειδυλλίου λανθάνοντος ή φανερού των ηρώων του με την αριστερά.
    Ίσως σε ένα δυο διηγήματα να κάνει κάποιου τύπου κοιλιά στην τεχνική, στην ροή της αφήγησης. Μικρό το ζήτημα, ψιλά γράμματα. Αγάπησα τα διηγήματά του, ιδιαίτερα το «Αίμα του Κρεμμυδιού»,μην με ρωτάς γιατί.
    Καθώς τα περιθώρια στενεύουν και μας πηγαίνουν όλο και πιο πίσω οι οσφυοκάμπτες, πολύ σωστά τους αποκαλείς έτσι, αρχίζω να γίνομαι, φοβάμαι μήπως γίνω ένα κομμάτι από τον κόσμο του Οικονόμου σε ένα αύριο πολύ κοντινό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος28/4/11 14:46

    Εξαίσιο βιβλίο.Με συγκίνησε,με τροφοδότησε με ανθρωπιά,με ταρακούνησε.Από τις πιο μεστές,ευαίσθητες και καλογραμμένες συλλογές διηγημάτων που έχω διαβάσει την τελευταία πενταετία.Με άγγιξε το γράψιμο του Οικονόμου και μάλιστα δεν το περίμενα.Εγώ επέλεξα το βιβλίο ενστικτωδώς,δεν μου το πρότεινε κάποιος,απλά βρέθηκα στο κέντρο και μέσα στην πληθώρα των βιβλίων,πολύ κουραστικό πράγμα κατά την γνώμη μου αυτό,ντάνες ατελείωτες ,ένα κομφούζιο και να μην υπάρχει άνθρωπος πρόθυμος και γνώστης να πεις δυο κουβέντες,βασίστηκα στο ότι για κάποιο λόγο μου έκανε κλικ που λένε και θεωρώντας τις εκδόσεις Πόλις εγγύηση το αγόρασα.Χαίρομαι διπλά δηλαδή που δεν πέταξα και τα λεφτά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος21/7/11 18:03

    “ΤΙΝΑ, κάτι θα γίνει, θα δεις”

    Αυτό το κείμενο είναι μια προσωπική κριτική της τελευταίας συλλογής διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου (“Κάτι θα γίνει, θα δεις”: Εκδ. Πόλις, 2010), δημοσιογράφου του Έθνους, μέσα από την ματιά της ΤΙΝΑΣ, δηλαδή του Θατσερικού (και Ρηγκανικού) δόγματος, “There Is No Alternative”. Η βασική θέση της βιβλιοκρισίας αυτής είναι ότι το βιβλίο αυτό χρησιμεύει στην εμπέδωση των επιταγών υποταγής στο νεοφιλελεύθερο δόγμα που δηλώνει ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές στην ηγεμονία, στην Ελλάδα του Μνημονίου και του ΔΝΤ - ότι “η επανάσταση του αυτονόητου” είναι αναγκαία όπως λέει ο Πρωθυπουργός. Δεν προτίθεμαι όμως να μπω σε μια συνωμοσιολογική μελέτη ή σε μια ψυχολογική απόδοση προθέσεων στο συγγραφέα ή στον εκδοτικό του οίκο, γιατί δεν έχω δεδομένα για να τεκμηριώσω έναν τέτοιο ισχυρισμό, πέρα από το ίδιο το βιβλίο.

    Η βασική αυτή θέση του κειμένου στηρίζεται σε ένα αξίωμα: ότι ο λόγος (discourse) κάνει πράγματα, παράγει την πραγματικότητα.... .........

    Γι’ αυτό και ισχυρίζομαι ότι η συλλογή αυτή διηγημάτων είναι το πρώτο λογοτεχνικό δείγμα “μετά-μνημονίου”.
    επειδη το HTML πρέπει να είναι 4.096 χαρακτήρες το μέγιστο, μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο
    στον ιστότοπο
    http://www.gkesisoglou.gr/2010/10/05/t%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%AC%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%B3%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%82/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σας ευχαριστώ, για την άλλη οπτική.
    Άκρως ενδιαφέροντα τα όσα γράφετε στον σχετικό ιστότοπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου