"Φετίχ",Βαγέλης Μπέκας



















Απρόσμενα ενδιαφέρον,αλλά όχι, γιατί τσιγκουνεύομαι τις λέξεις;Πολύ καλό.Θα μπορούσα να αρκεστώ σ΄αυτό,να σας προτείνω να το διαβάσετε και οπωσδήποτε μετά να το συζητήσετε.Να το μοιραστείτε με λέσχες ανάγνωσης και τις παρέες σας και με όσους άλλους τέλος πάντων αγαπούν το διάβασμα,αναζητούν διαμαντάκια στα δυσδιάκριτα μονοπάτια της γραφής και δεν αρκούνται στα προτεινόμενα του συρμού.Και να τελειώνω έτσι ,με δυο γραμμούλες.

Αλλά το "Φετίχ" του Βαγγέλη Μπέκα από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος είναι πολύ παραπάνω από ένα καλό,κοινό βιβλίο.
Όσοι αγαπάμε την παγκόσμια λογοτενία θα το τοποθετούσαμε,νομίζω με σιγουριά κιόλας,σ΄αυτήν, ως ένα πολύ δυνατό ξεχωριστό,εμπνευσμένο, βαθιά και ουσιαστικά πολιτικό βιβλίο, που του αξίζει ευρύτατη ανάγνωση εκτός Ελλάδας.Δεν νομίζω ότι έχουμε συχνά την ευκαιρία να πέφτουν στα χέρια,στα μάτια και στα μυαλά μας τέτοια ευφάνταστα λογοτεχνικά πονήματα .Παραμένοντας πνευματικά σώοι,έτσι λέω,αντιδρώντας στο εκδοτικό βουρκάρι γύρω μας,θεωρώ ότι αυτό το μυθιστόρημα του 35χρονου Βαγγέλη Μπέκα δεν προσφέρεται έτσι απλά και κατ΄αρχάς για συνήθη,αναγνωστική καλοπέραση.Κατ΄εμέ δεν σε κομματιάζει,δεν σε ρίχνει ψυχολογικά,σε προβληματίζει με συνταρακτικό τρόπο καθώς ρέει εξόχως κινηματογραφικά,σε κάνει να σκέφτεσαι την δική σου καθημερινότητα και να συγκρίνεις,να ψιλοφοβάσαι που σε έχουν στριμώξει,να το βλέπεις,αλλά όχι μέσα από το πρίσμα και την λογική της κοινωνικά διαστρωματωμένης ήττας ,αυτής που μας περνάνε ως οικονομική κρίση και την προωθούν, μην πω την επιβάλουν, μέσω των σιχαμερών ΜΜΕ και ειδικά της τηλεόρασης.

Όσο μπαίνεις στην ατμόσφαιρα του βιβλίου διακρίνεις μια ριπή φωτός , αντιλαμβάνεσαι ότι στο "Κτίριο" ζυμώνεται κάτι ελπιδοφόρο και καταλαβαίνεις τι γίνεται ή καλύτερα τι πάνε να κάνουν με τις ζωές των προσώπων στο βιβλίο αλλά και τις δικές μας εδώ και τώρα και βέβαια αναρωτιέσαι μήπως δεν είναι επινόημα εκ του συγγραφικού ταλέντου του Μπέκα προερχόμενο το ότι μιλάει για υπαλλήλους της εξουσίας ,βλέπε υπουργούς, που απαγορεύουν την ποίηση ως αντιπαραγωγική ή βάζουν όριο ανάγνωσης βιβλίων!Και αφυπνίζεσαι.Δεν μπορεί,σου΄ρχεται μια ευφυής λογοτεχνική κατραπακιά,καταλαβαίνεις!

Στο περνάει αυτό και με τους δυο βασικούς χαρακτήρες,τον Παύλο και την Δανάη,των οποίων παρακολουθείς από την αρχή την πορεία .Η Δανάη πχ διαβάζει(!) περισσότερα μυθιστορήματα από τα επιτρεπόμενα, από την μια τους έχει ψιλοχεσμένους από την άλλη ναι,δεν είναι σουπερήρωας... χολυγουντιανών κόμικς,έχει μπελάδες, όπως κι εσύ ενδεχομένως,την ζωή της την έχουν στο στόχαστρο και κάπου φέρεται κι αυτή αναλόγως ηλίθια και αυτοκαταστροφικά, αφήνεται, πέφτει σε ευκολίες που τις αποκαλεί δικαίωμά της,φυσικά σε κάποια φάση, όταν " δεν κάθεται καλά" ως εθελόντρια,λέξη-κλειδί-μέσα στο βιβλίο,την μπαγλαρώνουν κανονικά αλλά κάτι μέσα της δεν έχει αλλοτριωθεί,έχει μείνει ζωντανό και μ΄αυτό παλεύει βρίσκοντας μάλιστα συνοδοιπόρους. Αυτή η αφυπνισμένη κοινωνικά στάση αν και φαινομενικά ατομική είναι πολύ σημαντική και προσθέτοντας την αλληλεγγύη, που είναι από τα μεγάλα ζητούμενα των ημερών μας,διαμορφώνουμε την ελπίδα.

Εμφανίζει μεν μέσω των προσωπικοτήτων των ηρώων του εμμονές σε λογοτεχνικά στυλ και σκηνικά δράσης,έχει κομμάτια που εμένα τουλάχιστον λεκτικά δεν μου πάνε-κλώτσησα κάμποσες φορές διαβάζοντας λέξεις που ο κόσμος με άνεση χρησιμοποιεί μα εμένα δεν μου πάει η χρήση τους,επίσης κάνα δυο φορές ο τρόπος που παρουσιάζει κάποια σημεία της προσωπικότητας της Δανάης μου φάνηκε ιδωμένος από αντρική σκοπιά μάλλον σεξιστική - αλλά αυτά ωχριούν μπροστά στα άπειρα καλά στο σύνολο του μυθιστορήματος.

Ο Βαγγέλης Μπέκας προτιμάει να υφαίνει την ιστορία του με νήματα σκληρά και δυσκολοδούλευτα, χαρακτήρες δηλαδή,ηλικίες και τύπους ανθρώπων που ζουν τις ζωές τους μηχανικά, καταναλωτικά και καμία δεν φαίνεται να έχουν σχέση με τους γνωστούς και μη εξαιρετέους αλλά συμπαθείς αν και ελαφρά δουλικούς νοικοκυραίους της μεσαίας τάξης που πρωταγωνιστούσαν στα πεζογραφήματα της μεταπολιτευτικής κυρίως,εκείνης της τόσο προβλέψιμης λογοτεχνίας- αλλά αυτό ακριβώς είναι το δυνατό του συγγραφικό σημείο. 

Για να προχωρήσουμε δηλαδή κάπως,να ξαναφέρουμε τα πάνω κάτω της Ιστορίας ανακόπτοντας αυτούς που μας δολοφονούν έχοντας πάρει την συναίνεσή μας,καλά συγκαλυμμένη ως "ψήφο" μας .
Έρχεσαι λοιπόν αντιμέτωπος,πέρα από την αλληγορία,με τις καταστάσεις του βιβλίου μα συνειρμικά και με τις καταστάσεις που τρέχουν καταπάνω σου συνεχώς και πιο σαρωτικές: όνειρα υπό διωγμό, η ποίηση σε απαγόρευση,ένας διαφημιστής που ασελγεί πάνω στους στίχους μεγάλων ποιητών για να φτιάξει στιχάκια για ηλίθια διαφημιστικά,μια νεαρή γυναίκα, που το σεξ είναι το μηχανιστικό της διέξοδο-κάτι σαν χόμπυ-πάντως κάτι χωρίς αβίαστο συναίσθημα,ένα κτίριο-το Κτίριο-στο οποίο χωράνε τα πάντα εκτός από την χυδαιότητα του Συστήματος,οι εθελοντές που για μερικά,αρκετά ή λίγα αδιάφορο,χρήματα γίνονται πειραματόζωα,το πλήθος από τις ανατολικές όπως προτιμά ο συγγραφέας να τις ορίζει περιοχές, που λεηλατεί,κά. 
Ο Μπέκας έγραψε ένα παθιασμένο βιβλίο.Είναι νέος ηλικιακά και νεώτατος δημιουργικά,100% σημερινός ,έχει διορατική,σύγχρονη,αιχμηρή ματιά και δαιμόνια πολιτική φαντασία. 
Δημιουργεί με πέρα ως πέρα αληθινούς άρα τσαλακωμένους χαρακτήρες -φυσικά,δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια στην μη τέλεια ζωή μας- και κάθε λέξη,κάθε φράση,κάθε παράγραφος γίνεται κι ένας ατελείωτος λαβύρινθος σκέψεων και συναισθημάτων.Είναι μάστορας!Αν όχι του λόγου-δεν έχει στολίδια,δεν επιδεικνύει τα καλά ελληνικά του ο άνθρωπος,θα ήταν αταίριαστο έτσι κι αλλιώς,δεν απευθύνεται στο "κάθομαι στην κυριλέ πολυθρόνα μου και περνάω καλά με ένα καλό βιβλίο" κοινό, είναι μάστορας στην σύλληψη και στην ξεκάθαρη,λιτή,περιγραφή της κεντρικής ιστορίας την οποία ελέγχει απόλυτα,έχει μέτρο,δεν κάνει αναγνωστικές κοιλιές,δεν έχει σελίδες πλήξης δηλαδή που τις διαβάζεις πασαλειματικά για να πάς παρακάτω,ούτε μία! 
Το διάβασμα του "Φετίχ" γρήγορα μετατρέπεται σε ένα προκλητικό,φαντασιακό ρεσιτάλ πολυεπίπεδης ανάγνωσης.Διαβάζεις ένα,περιέχονται δέκα και μπορείς να καταλάβεις εκατό. Ασκείται η δεκτικότητα και δοκιμάζεται η υποδομή του αναγνώστη απέναντι στο πνευματικό προϊόν που παράγει ο δημιουργός εκείνος που το τελευταίο που φαίνεται να τον απασχολεί στο κείμενό του είναι να πουλήσει και να βγάλει φράγκα από το βιβλίο! 

Ο Μπέκας μοιάζει να τα έχει δώσει όλα αλλά εισπρακτικά ας μην περιμένει τίποτα και να μην τον νοιάζει,διακαώς τουλάχιστον.Γιατί έχει γράψει ένα πολύ μπροστάρικο λογοτεχνικά,πολιτικό βιβλίο που δεν θα του το βάλουν-ευτυχώς μάλλον- στις βιτρίνες τους μαζί με τα σαλάμια και τα καλλυντικά όλα αυτά τα κωλομάγαζα στα οποία κάτι μεγαλοεκδότες ατιμάζουν την λογοτεχνία για τα κωλολεφτά. 

Το "Φετίχ" είναι ένα απόλυτα μοντέρνο, οραματιστικό,στοχαστικό γραπτό που δεν καίγομαι να το πω οργουελικό-εύκολοι συνειρμοί-αλλά σε πάει και προς τα εκεί αρκετές φορές καθώς το "1984" του Όργουελ έχει καταστεί πια παρά τα ξεφτιλίκια,αν τα πιστέψουμε βέβαια,του δημιουργού του ένα μαθηματικό αξίωμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας που συμβολίζει το ζοφερά προφητικό,το παγκοσμιοποιημένα ισοπεδωτικό,το μαύρο της εξουσίας των λίγων πάνω στην ελεγχόμενη με ποικίλους τρόπους μάζα.Όμως στο δια ταύτα του "Φετίχ"-και σ΄αυτό διαφοροποιείται κάθετα -εξαίρεται η μαχητικότητα,το πείσμα,η προσπάθεια.Ό,τι δηλαδή συνιστά το αντικείμενο του πόθου των αντι-ηρώων.

Όσο μπαίνεις στην ατμόσφαιρα του βιβλίου διακρίνεις μια ριπή φωτός αντιλαμβάνεσαι ότι στο "Κτίριο" ζυμώνεται κάτι ελπιδοφόρο και καταλαβαίνεις τι γίνεται ή καλύτερα τι πάνε να κάνουν με τις ζωές των προσώπων στο βιβλίο αλλά και τις δικές μας εδώ και τώρα και βέβαια αναρωτιέσαι μήπως δεν είναι επινόημα εκ του συγγραφικού ταλέντου του Μπέκα προερχόμενο το ότι μιλάει για υπαλλήλους της εξουσίας ,βλέπε υπουργούς, που.....απαγορεύουν την ποίηση ως αντιπαραγωγική ή βάζουν όριο ανάγνωσης βιβλίων!Και αφυπνίζεσαι.Δεν μπορεί,σου΄ρχεται μια ευφυής λογοτεχνική κατραπακιά,καταλαβαίνεις!Στο περνάει αυτό και με τους δυο βασικούς χαρακτήρες,τον Παύλο και την Δανάη, των οποίων παρακολουθείς από την αρχή την πορεία τους .Η Δανάη πχ διαβάζει(!) περισσότερα μυθιστορήματα από τα επιτρεπόμενα, από την μια τους έχει ψιλοχεσμένους από την άλλη ναι,δεν είναι σουπερ ήρωας... χολυγουντιανών κόμικς,έχει μπελάδες, όπως κι εσύ ενδεχομένως,την ζωή της την έχουν στο στόχαστρο και κάπου φέρεται κι αυτή αναλόγως ηλίθια και αυτοκαταστροφικά, αφήνεται, πέφτει σε ευκολίες που τις αποκαλεί δικαίωμά της,φυσικά σε κάποια φάση, όταν " δεν κάθεται καλά" ως εθελόντρια,λέξη-κλειδί-μέσα στο βιβλίο,την μπαγλαρώνουν κανονικά αλλά κάτι μέσα της δεν έχει αλλοτριωθεί,έχει μείνει ζωντανό και μ΄αυτό παλεύει βρίσκοντας μάλιστα συνοδοιπόρους.Αυτή η αφυπνισμένη κοινωνικά στάση αν και φαινομενικά ατομική είναι πολύ σημαντική και προσθέτοντας την αλληλεγγύη, που είναι από τα μεγάλα ζητούμενα των ημερών μας,διαμορφώνουμε την ελπίδα.

Για να προχωρήσουμε δηλαδή κάπως,να ξαναφέρουμε τα πάνω κάτω της Ιστορίας ανακόπτοντας αυτούς που μας δολοφονούν έχοντας πάρει την συναίνεσή μας,καλά συγκαλυμμένη ως "ψήφο" μας.
Έρχεσαι λοιπόν αντιμέτωπος, πέρα από την αλληγορία,με τις καταστάσεις του βιβλίου αλλά συνειρμικά και με τις καταστάσεις που τρέχουν καταπάνω σου συνεχώς και πιο σαρωτικές:τα όνειρα υπό διωγμό,η ποίηση σε απαγόρευση,ένας διαφημιστής που ασελγεί πάνω στους στίχους μεγάλων ποιητών για να φτιάξει στιχάκια για ηλίθια διαφημιστικά,μια νεαρή γυναίκα, που το σεξ είναι το μηχανιστικό της διέξοδο-κάτι σαν χόμπυ-πάντως κάτι χωρίς αβίαστο συναίσθημα,ένα κτίριο-το Κτίριο-στο οποίο χωράνε τα πάντα εκτός από την χυδαιότητα του Συστήματος,οι εθελοντές που για μερικά, αρκετά ή λίγα αδιάφορο, χρήματα γίνονται πειραματόζωα.... 

Ρίξτε μια ματιά παρακάτω σε μια συνέντευξη του ίδιου του Μπέκα στην- συνήθως ενδιαφέρουσα- εφημερίδα "Δρόμος",πολύ κατατοπιστική μεταπασχαλινή και... φρεσκότατη.
Βαγγέλης Μπέκας: «Ζωή χωρίς φαντασία είναι μισή ζωή»Τρίτη, 26 Απρίλιος 2011 19:54Συνέντευξη στον Κώστα Στοφόρο.Ένα καινούργιο μυθιστόρημα, το Φετίχ του Βαγγέλη Μπέκα, ενισχύει την άποψη που έχω αρχίσει να διαμορφώνω, τελευταία, ότι η σημερινή συγκυρία φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μια καλλιτεχνική αφύπνιση.Βεβαίως ο Βαγγέλης, ως συνεργάτης του Δρόμου, αλλά και μέσα από πολλές δράσεις του, έχει δώσει ήδη δείγματα μαχητικής γραφής και παρέμβασης. Όμως, όταν την πολιτική σου άποψη την κάνεις μυθιστόρημα, σίγουρα παίρνεις πολλά ρίσκα. Ο συγγραφέας, φτιάχνοντας έναν ολόκληρο κόσμο, καταφέρνει όχι μόνο να μας στείλει τα μηνύματά του και να μας κάνει να σκεφτούμε τη δική μας καθημερινότητα, αλλά και να μας χαρίσει ένα συναρπαστικό αφήγημα. Η «στράτευση» και η απόλαυση της ανάγνωσης, δένονται αρμονικά σε ένα πρωτότυπο σενάριο του άμεσου μέλλοντος… Ο διωγμός της ποίησης και του ονείρου, βρίσκονται στο κέντρο του μύθου που ξετυλίγεται στο Φετίχ.Ο πρωταγωνιστής σου «κλέβει» νομπελίστες ποιητές για να φτιάξει διαφημιστικά μηνύματα… Η εξουσία, από την άλλη, θέλει να εξαφανίσει την ποίηση. Είναι, άραγε, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Η κυβέρνηση απαγορεύει την ποίηση γιατί είναι αντιεμπορική. Καθετί που δεν είναι εμπορικό, που δεν αποσκοπεί στους στόχους του Προϋπολογισμού πρέπει να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Η ποίηση, λοιπόν, δεν έχει θέση στο χαρτί. Η ποίηση (σε συμβολικό επίπεδο) δεν έχει θέση στη ζωή. Ο πρωταγωνιστής μου όμως που υπηρετεί την κουλτούρα του συστήματος έχει ανάγκη την ποίηση, ασελγεί πάνω της για να φτιάξει χαζοχαρούμενα διαφημιστικά. Οδηγείται, λοιπόν, σε αδιέξοδο. Γιατί το σύστημα, στοχεύοντας στους στείρους δείκτες, καταστρέφει την κουλτούρα που το αναπαράγει. Σκοτώνει το αμερικανικό όνειρο. Αυτοκαταστρέφεται. Το νόμισμα που αναφέρεις έχει ριχτεί μέσα στην πυρωμένη λάβα.Ο Παύλος και η Δανάη, οι δυο κεντρικοί σου πρωταγωνιστές, ενώ από την αρχή σχεδόν φαίνεται να έλκονται σωματικά, κάτι τους απομακρύνει και δεν ολοκληρώνουν τη σχέση τους. Υπάρχει κάτι που κρύβεται πίσω από αυτό; Ο Παύλος και η Δανάη είναι δυο αντιήρωες. Ζουν μηχανικά, δουλεύουν μηχανικά, κάνουν έρωτα μηχανικά. Είναι παράγωγα ενός κόσμου όπου το sex είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να πουλήσεις κάτι. Οι τραγουδιστές, οι ηθοποιοί, τα μοντέλα των διαφημίσεων δεν έχουν ταλέντο, έχουν σεξ-απίλ. Αυτή η κουλτούρα αναπαράγεται. Όμως, τα αλλεπάλληλα νέα μέτρα της κυβέρνησης οδηγούν τους πρωταγωνιστές στο περιθώριο. Συνταράσσονται και επέρχεται ο επαναπροσδιορισμός. Τα παίρνουν όλα από την αρχή, επιστρέφουν στην παιδικότητα και ερωτεύονται σαν παιδιά.Το Ινστιτούτο με τα παράξενα πειράματά του πρωταγωνιστεί και αυτό, λεηλατώντας όνειρα. Τι σημασία έχει το όνειρο για σένα; Τα όνειρα είναι μια εντυπωσιακή εμπειρία, μια κινηματογραφική καταβύθιση στον άλλο μας εαυτό. Είναι, ίσως, η μοναδική διέξοδος της.
φαντασίας για τον απλό άνθρωπο. Νομίζω ότι η φαντασία είναι το στοιχείο εκείνο που λείπει από την καθημερινότητα και τον κόσμο μας όσο τίποτα άλλο. Ζωή χωρίς φαντασία είναι μισή ζωή. Μια ζωή δέσμια του εμπορικού ορθολογισμού.Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσεις πειστικά έναν κόσμο, όπως αυτό του απέραντου Κτιρίου, έτσι που νομίζει κανείς ότι μπορεί κάτι τέτοιο να υπάρξει; Μα το Κτίριο υπάρχει. Είναι μια αντικαπιταλιστική κιβωτός γεμάτη ελεύθερους πολιορκημένους που αναζητούν έναν άλλο Τόπο. Καλό Τόπο. Το Κτίριο είναι ένας πειραματικός σωλήνας, μια μήτρα ιδεών. Μέσα εκεί κυκλοφορούν οι ιδέες του Καστοριάδη, του Μαρξ, ριζοσπαστών οικολόγων, «κλεφτών και αρματολών», ακόμα και του Ρομπέν των Δασών. Και συνδιαλέγονται στο περιθώριο της μυθοπλασίας. Ο θυρωρός-πορτιέρης του Κτιρίου είναι ένας μαυριδερός τύπος με τατουάζ μια ημισέληνο χιαστί με ένα σφυρί. Ζήλεψε την ευδαιμονία του σφυροδρέπανου. Το Κτίριο είναι η συμβολική απεικόνιση του σύγχρονου αντικαπιταλιστικού εγχειρήματος.Στην πόλη του Φετίχ απλώνεται ένας φόβος από τις μάζες που λεηλατούν. Τι ήθελες να σχολιάσεις μ’ αυτό; Οι μάζες που λεηλατούν πηγάζουν από τις ανατολικές συνοικίες. Έχουν ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν. Μιλούν γλώσσες απ’ όλα τα μέρη της γης. Ποτέ δεν στράφηκαν εναντίον κάποιου περαστικού. Τα αγαθά των εμπορικών καταστημάτων είναι ο στόχος τους. Τους έταξαν μια όμορφη ζωή στις διαφημίσεις, στα σίριαλ και τις κινηματογραφικές ταινίες. «Εθελοντικά» την ακολούθησαν. Μα τώρα αποκαλύφτηκε πως τους κορόιδεψαν· και αντιδρούν. Οι κυβερνώντες φοβούνται γιατί έχασαν τον έλεγχο, οι καταστηματάρχες φοβούνται γιατί έχασαν την πραμάτεια τους, οι «εθελοντές» φοβούνται γιατί συλλαμβάνονται και κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο φόβος αυτός απλώνεται στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ζούμε σε παράξενη εποχή. Προσπαθώ να συνομιλήσω μαζί της μέσα σε ένα φαντασιακό πεδίο. Μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για λογοτεχνία.Κι εσύ, όπως ο -επίσης συνεργάτης του Δρόμου- Δημήτρης Οικονόμου, μας παρουσιάζετε ένα σκοτεινό μυθιστορηματικό όραμα για το μέλλον. Τόσο στη δική του Χώρα του αναστέλλοντος ηλίου, όσο και στο δικό σου Φετίχ, πρωταγωνιστεί μια νέα αισθητική. Η αντίσταση φαντάζει σχεδόν αδύνατη… Το βιβλίο του Δημήτρη, δυστυχώς, δεν το έχω διαβάσει ακόμα. Πάντως το Φετίχ δεν αναφέρεται στο μακρινό μέλλον αλλά στο παρόν και το αύριο. Οι ανατολικές συνοικίες ξεσηκώθηκαν και απειλούν τα αστραφτερά καταστήματα των δυτικών συνοικιών. Ο υπουργός Οικονομίας του μυθιστορήματος λείπει συνέχεια στο εξωτερικό. Κάθε μήνα λαμβάνονται αλλεπάλληλα νέα μέτρα. Οι πλούσιες συνοικίες αδειάζουν, οι φτωχές ασφυκτιούν. Η ποίηση (φυσικά και στην πραγματική ζωή) απαγορεύτηκε. Μοναδικός στόχος η επίτευξη του Προϋπολογισμού. Όλα αυτά που περιγράφονται στο μυθιστόρημα δεν αφορούν το μέλλον. Εκτός αν συμφωνήσουμε ότι το μέλλον έφτασε. Χρησιμοποιώ συμβολικά σχήματα, χτίζω μια αλληγορία σε μια πόλη-πλανήτη. Κι όσο για την αντίσταση που φαντάζει αδύνατη, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το τελευταίο κεφάλαιο ονομάζεται Ελεύθεροι πολιορκημένοι. Οι πρωταγωνιστές μου είναι πολιορκημένοι. Είμαστε πολιορκημένοι. Είναι ελεύθεροι. Είμαστε ελεύθεροι. Και αναζητούν τη μεγάλη έξοδο. Όπως κι εμείς.
Ο προσωπικός ιστότοπος του Βαγγέλη Μπέκα είναι http://barouak.blogspot.com

Σχόλια

  1. Χρόνια πολλά σε όλους σας.Κάτι σαν "Tο Θαύμα της Αναπνοής" δηλαδή και το "Φετίχ";Χαίρομαι αν η κρίση χρησιμέψει(!) και σε κάτι,μάλλον έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι οι δημιουργοί εμπνέονται καλύτερα στους δύσκολους καιρούς!
    Η παρουσίασή σου μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος28/4/11 17:14

    Ας μην ειπωθεί κάτι τέτοιο με ευκολία.Ίσως πάλι να διαμορφώνεται ένα ρεύμα φανταστικής λογοτεχνίας με πολιτικές χροιές που όμως στον Σωτάκη δεν είναι τόσο έντονες όσο στον Μπέκα. Κοινό τους σημείο να πούμε ότι είναι αμφότεροι διορατικοί,εμπνευσμένοι,ότι σαφώς διαθέτουν μια εναλλακτική ματιά κι ότι είναι επηρεασμένοι,
    εμένα τουλάχιστον μου έδωσαν αυτή την εντύπωση,πάρα πολύ από τον κινηματογράφο κι από την σύγχρονη ξένη λογοτεχνία που καταπιάνεται με καταγγελτικά μυθιστορήματα από τον χώρο του φανταστικού αλλά από κει και πέρα είναι πολύ διαφορετικά τα δρώμενα.Σόνια διάβασέ το το
    "Φετίχ",μην διστάσεις,είναι ένα βιβλίο που θα συζητηθεί και θα κερδίζει αναγνώστες έτσι,σαν πρόταση από τον έναν στον άλλο.Θανάσης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λοιπόν όλο αυτό που διάβασα με πάει σε μια παλιά ταινία του Τρυφφώ, "Φαρενάϊτ 451", που είχε βασιστεί στο βιβλίο του Ray Bradbury
    με τον τίτλο αυτό.Δεν θυμάμαι καλά την ταινία και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Bradbury αλλά κάτι τέτοια τα ψάχνω,σήμερα πάω να νοικιάσω το φιλμ και θα κοιτάξω να εξοικονομήσω χρόνο να διαβάσω και τα δυο βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στο βιβλίο του Μπράντμπερυ αν θυμάμαι καλά αλλά και στην ταινία που είναι επίσης πολύ παλιά,δεκαετίας ΄60, ένας πυροσβέστης εκτελεί εντολές στα πλαίσια ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος και μια από αυτές είναι το συστηματικό κάψιμο βιβλίων.Φοβάμαι ότι δεν θα το βρεις πια σε κείμενο,κυκλοφορούσε από τις εκδόσεις Παρά Πέντε,τώρα το έχουν βγάλει σε κόμικς οι εκδόσεις Μεταίχμιο.Ο Μπράντμπερυ είναι cult συγγραφέας,είναι αυτός που έχει γράψει το "Tales from the Crypt" αλλά και το "Κρασί από πικραλίδα" εκδόσεις Καστανιώτη που εμένα μου άρεσε πολύ αν και δεν είναι του ίδιου στυλ με τα άλλα του.Ο Μπράντμπερυ είναι πολύ μεγάλος, κάπου 90 χρόνων πια,ψάξτε τον στο internet κι αν θέλετε να πάρετε γεύση από άλλα είδη λογοτεχνίας δοκιμάστε να διαβάσετε κάτι δικό του.Αν όντως έχει επηρεαστεί ο Μπέκας από τον Τρυφφώ και βεβαίως τον Μπράντμπερυ μπράβο του,θετικό είναι,οι δημιουργοί που δέχονται τέτοιες επιρροές έχουν προοπτικές κι από αυτούς περιμένουμε κάτι.Εννοείται ότι θα διαβάσω άμεσα το "Φετίχ".Φοίβος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπάρχει ακόμα ως βιβλίο το "Φαρενάϊτ 451" κανονικά με κείμενο από τις εκδόσεις Γρηγόρη.Λοιπόν θα σας ακολουθήσω στον αναγνωστικό όλεθρο-να δω τι θα πρωτοδιαβάσω δηλαδή, που έλεγα να την κόψω την βουλιμική ανάγνωση και να διαβάζω σαν άνθρωπος ένα βιβλίο την φορά και να το απολαμβάνω, αλλά εσείς είστε διαβόλοι και πάτε και μου ξετρυπώνετε πράγματα-και θα το προμηθευτώ και αυτό.Για να δω αν επηρεάστηκε ο Β.Μ.που κι εγώ συμφωνώντας σ΄αυτό με τον Φοίβο θετικό το θεωρώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος7/5/11 13:40

    Σκληρό βιβλίο,καλό,με προβληματισμούς και ενδιαφέρουσα δυναμική.Η εποχή εκτός από κείμενα που παρουσιάζουν και καταγγέλλουν χρειάζεται και κείμενα με προοπτική επίλυσης ή τουλάχιστον ανάτασης του ηθικού μας ώστε να σκεφτούμε την λύση.Το "Φετίχ" είναι τέτοιο βιβλίο.Γι αυτό κανένα Διαβάζω δεν θα συμπεριελάμβανε στις λίστες του ένα τέτοιο αντισυμβατικό,μη εμπορικό βιβλίο,εκτός κατεστημένου κοντολογίς .Εσύ πώς από την μια το επαινείς και μετά αναρτάς τις σάχλες περί βραβείων, ασχολείσαι με βραβεία συντηρητικώτατων και ξιπασμένων λογίων που εμπλέκονται με το εκδοτικό κατεστημένο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου