Ημιτελής Ανάγνωση ενός Ανιαρού Βιβλίου.

Η αισιόδοξη αρχή,η ενδιάμεση πλήξη,η τελική απόφαση. Ξεκινάς την ανάγνωση ενός βιβλίου γιατί κάτι σου φάνηκε πως είχε να σου πει ή γιατί σου το πρότεινε κάποιος που γενικά εμπιστεύεσαι την κρίση του.Καμιά φορά επίσης-σπάνια βέβαια διότι έχεις,διάβολε, διαμορφώσει ένα στοιχειωδώς ασφαλές,αναγνωστικό ένστικτο-σε βάζει η περιέργεια να πιάσεις ένα τύπου best seller,μια εμπορικάτζα κοινώς,ένα του συρμού για να τσεκάρεις την αυστηρότητά σου,να μην το αδικήσεις,να μην είσαι "κακός",έτσι κι αλλιώς πολλές φορές έχεις ανακαλύψει διαμάντια ανάμεσα στα σκουπίδια . Και δεν είναι,το βλέπεις στην πορεία,αυτό που νόμιζες ή ήθελες.
Αλλά δεν το κλείνεις.Επιμένεις να του δώσεις την ευκαιρία,σκέφτεσαι ,διστάζεις,ταλαντεύεσαι ανάμεσα στο να δείξεις λίγη υπομονή ή να το κλείσεις και να το ξεχάσεις κι αν στο φέρει ο χρόνος, καλώς, θα το διαβάσεις αργότερα , ίσως, αν,κάποτε.
Σκοντάφτεις συνεχώς στις λέξεις καθώς το παλεύεις φιλότιμα,βαριέσαι φριχτά,δεν σε τραβάει, σκέφτεσαι άλλα και χάνεις τον ειρμό και τον ρυθμό και τ΄αυγά και τα πασχάλια και ξαναπάς πίσω να...θυμηθείς τι διάβασες και...και...και...
Έχει νόημα αυτό;Τι κάνεις τότε;Τι είδος αναγνώστη είσαι;Yπάρχουν πρέπει ή μήπως η ιδιοσυγκρασία αλλά και η παιδεία-προσοχή,δεν μιλάω για εκπαίδευση-του καθενός μας καθορίζει την τάση του για την ολoκλήρωση ή το ημιτελές μιας ανάγνωσης είτε πρόκειται για ένα βιβλίο καθαρά εμπορικών προδιαγραφών είτε για άλλο;
Στην λέσχη μας οι περισσότεροι συνεχίζουν την ανάγνωση γιατί θεωρούν αδιανόητο να παρατήσουν ένα βιβλίο,που δεν τους το επέβαλε κανείς και μερικοί το κλείνουν για να πάνε σε κάποιο επόμενο. Προσωπικά κάνω το δεύτερο αν και έχουν υπάρξει πολλές φορές που επέστρεψα στο παραμερισμένο βιβλίο μήνες ή χρόνια μετά κι είχα εντελώς άλλη διάθεση απέναντί του.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/9/11 16:45

    Κι εγώ συνεχίζω την ανάγνωση ενός βιβλίου, ακόμα κι αν με ζορίζει η ανάγνωσή του, γιατί θεωρώ αδιανόητο να παρατήσω ένα βιβλίο, που δεν μου επέβαλε κανείς.
    Καμιά φορά είναι αβάσταχτο και το αφήνω για κάποια καλύτερη στιγμή.
    Και τότε αναγνωρίζω ότι είχα αδικήσει το συγκεκριμένο βιβλίο για διάφορους λόγους.

    Ένα τέτοιο βιβλίο που ανακάλυψα την αξία του-και το λάθος μου- τη δεύτερη φορά ήταν "Ο λύκος της στέπας", ένα μικρό αριστούργημα.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος18/9/11 13:48

    Εμένα μια αίσθηση αναγνωστικού καθήκοντος αλλά κι ένας φόβος ότι θα χάσω την συνέχεια που μπορεί να είναι καλή τελικά με κάνει και ολοκληρώνω κάθε διάβασμα.Το βιβλίο που άφησα κι όταν το ξανάπιασα είπα "ευτυχώς" κι έτσι δεν το ξαναρισκάρισα ήταν το εξαιρετικό του Μυριβήλη "Η ζωή εν τάφω",χρωστώ στον Μυριβήλη λοιπόν εκτός των άλλων την αντίληψή μου για το αν πρέπει ή όχι να επιμένουμε.Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου