" Κυριακή ", Αλέξης Σταμάτης




Αλέξης Σταμάτης.Στοχαστικός,ευγενικός και δοτικός άνθρωπος της συγγραφικής τέχνης. Γράφει με συνέπεια.Συνομιλεί διαδικτυακά με ήθος.Μοιράζεται.Είναι ενδιαφέρων και ευφυής.Με τσαντίζει που κάνουν πώς δεν βλέπουν το μέγιστο προτέρημά του οι συνάδελφοί του-ζηλεύουν;-αλλά και αρκετοί ενθετάδες και μπλογκάδες,ποιό;ότι είναι σ ύ γ χ ρ ο ν ο ς.Με τη πιο αιχμηρή σημασία της λέξης!
Τάζαμε λαμπάδες και φανουρόπιτες να μας προκύψουν συγγραφείς που επιτέλους να είναι "εδώ" και ως άνθρωποι σκεπτόμενοι,να κατοικούν δηλαδή στην καρδιά της fuckland της κρίσης και να είναι λ ο γ ο τ έ χ ν ε ς της προκοπής!Να γράφουν άλλοι επιθετικά,με το μοντέρνο τους ύφος,μερικοί καμιά φορά άτσαλα, άλλοι συναισθηματικά και μαστόρικα αλλά με τη ματιά στραμμένη στο τώρα και πάντως ρισκάροντας θεματολογία συνειδητά παρμένη από ό,τι ζούμε ή προσπαθούμε να κρατήσουμε ως συνθήκη για να ζήσουμε, πράγμα που από μόνο του,ίσως, μπορεί να ενεργοποιήσει τα μυαλά μας.
Να διαθέτουν αισθητική υψηλή,να μεταχειρίζονται καλά τον λόγο, χωρίς να ξεπέφτουν σε ευκολίες και κλισέ ,δηλαδή να είναι στ΄αλήθεια ικανοί να ολοκληρώσουν ένα βιβλίο,να είναι εντέλει συγγραφείς, διότι αρθρογράφοι πολύ καλοί και με στυλ,ιδανικότατοι για εφημερίδα ή μπλογκ υπάρχουν πολλοί,δεν πάσχουμε από τέτοιους...

Γιατί όμως όλη αυτή η πολυλογάδικη εισαγωγή;Διότι μόλις είχα τελειώσει το βιβλίο του Σταμάτη, "Κυριακή",το καινούργιο του,από τον Καστανιώτη κι είχα μισογράψει μιαν αναρτησούλα θετική, ολιγόλογη,σεμνή και προσωπική. Και μου προκύπτει πριν την ανάρτηση κουβέντα (η γριά καίγεται κτλ) με έναν αξιόλογο,πολύ ιδιαίτερο όμως συγγραφέα για το πού πάει η λογοτεχνία και τι κάνουμε-αν υποθέσουμε ότι θέλουμε ή χρειάζεται να κάνουμε κάτι-οι δυο πλευρές,δημιουργοί κι αναγνώστες, όντας φυσικοί σύμμαχοι απέναντι στην εκδοτική υποχώρηση άνευ όρων στο πιασιάρικο,στο πολύ πιασιάρικο όμως.
Ο επισκέπτης μου,μόλις κάτι του είπα πάνω στην συζήτηση-κομψά το λέω,καβγάς ήταν- για το πόσο φρέσκο και άμεσο βρίσκω πχ τον Σταμάτη,πήδηξε μέχρι το ταβάνι και έπιασε να μου λέει και να μου ξανα-ματα-λέει "εμένα δεν με αφορά ετούτο,εμένα δεν με αφορά εκείνο,εγώ γράφω έτσι γιατί γουστάρω έτσι και δεν με νοιάζει αν δεν με διαβάσουν παραπάνω από τους λίγους(τους τρεις και τον αλλήθωρο κούκο και τους λοιπούς μεθύστακες Εξαρχείων και Κολωνακίου,αυτά του τα πέταξα με περισσή γουρουνιά εγώ για να τον προβοκάρω) που με ξέρουν και καταλαβαίνουν την ασυνθηκολόγητη και ελεύθερη λογοτεχνία-έ λ ε ο ς- που υπηρετώ και με γουστάρουν και και και, τόσα χρόνια τώρα οι εκδότες με εκδίδουν χωρίς να δίνω φράγκο κι ας ξέρουν ότι από μένα δεν θα βγάλουν λεφτά και με θεωρούν επιπλέον ως τον συνεχιστή του Τάδε " και και και κτλ κτλ.Γράφει όντως αλλιώτικα,το ξέρουν κάμποσοι,το ξέρει κι ο ίδιος και καμαρώνει πιο πολύ μου φαίνεται ως άλλοθι εκδοτικής ευαισθησίας, παρά ως συγγραφέας.Μιας ευαισθησίας που έχει όντως απομείνει σε κάποιους,που πρέπει όμως παράλληλα να συντηρήσουν επιχειρήσεις και εν μέσω κρίσης έχουν μεγάλες σκοτούρες αλλά,άντε ,κάνουν και το τοσοδούλι τους για την Λογοτεχνία,όσο ακόμα υπάρχει κι ο φόβος, λέμε τώρα,να σηκωθούν από τα μνήματα οι παλιοί πεζογράφοι και οι ποιητάδες και να μας πάρουν στο κατόπι κραδαίνοντας μάρμαρα από τους τάφους τους...Απολύτως καμιά αντίρρηση.Μείνε πιστός στις ιδέες σου,χαίρομαι.Μα να τα γράφεις με κουτσοξυσμένο μολυβάκι ,καλέ μου ΣτΣ σε χαρτί ανακυκλωμένο,το λιγότερο,πιάνε τα με συρραπτικό και θρέψε το υψηλής λογοτεχνικής αισθητικής πείσμα σου μοιράζοντάς τα χέρι με χέρι και μόνο στους εκλεκτούς!
Άσε τις παρουσιάσεις στα καφέ σαντάν και στα μεγαλοβιβλιομάγαζα,γιατί τα κάνεις αυτά και εσύ, παρόντων όλων των στην καρακοσμάρα τους ,τώρα μάλιστα που η χώρα τσιτσιρίζεται κι αυτοί, αν δεν κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο, προπαγανδίζουν άκρως συντηρητικές και αντιδραστικές απόψεις οπότε η διανόηση,η διανόηση,βρε πού΄ναι η ελληνική διανόηση,εδώ,όχι εδώ είναι η διανόηση κι ούτε παπατζήδες να΄ταν οι εκδιδόμενοι ανέκδοτοι..Έτσι θα ΄σαι και πιο αυθεντικός.Αλλά δεν θέλεις ούτε έτσι.Γιατί δεν θες;Διότι δεν(παραδέχεσαι ότι ) επιθυμείς να σε διαβάσουν και να σε επαινούν περισσότεροι αναγνώστες, έχεις μείνει με άποψη και στάση ζωής που έχουν μεταλλαχθεί σε πείσμα και δεν λέω μαγκιά σου, αλλά να το κάνεις χωρίς κακιούλες για τους άλλους!Και χωρίς να κλαψουρίζεις "γιατί άραγε δεν διαβάζουν οι άνθρωποι",στο κάτω κάτω τι κάνεις εσύ γι αυτό;
Γίναμε από δυο χωριά χωριάτες,του ΄πα κι εγώ ουκ ολίγα,τέτοιες χολές σαν τις παραπάνω, ότι δεν συμμερίζομαι πλέον διανοουμενίστικες και μονόχνωτες αντιλήψεις,ότι την Λογοτεχνία μπορεί με διαφορετικούς τρόπους να την τιμήσει ή να την πηδήξει-ε,μα πια- κάποιος που γράφει ή δεν γράφει καλά,δεύτερα ή μέτρια ή όπως τέλος πάντων τον ωθεί το ταλέντο του-διότι αν δεν υπάρχει το ρημάδι τι καθόμαστε και τρώμε τα σωθικά μας -κι ότι εντέλει βρίσκω, αν και ντροπή μου που χρησιμοποιώ αυτόν τον χαρακτηρισμό,άκρως αυτιστικό, μέσα σε τέτοια κοσμοχαλασιά, να καυχάται κάποιος επειδή τον διαβάζουν οι τριακόσιοι των λογοτεχνικών Θερμοπυλών παράλληλα όμως να βγάζει και την κατίνα του βόλτα με το να θάβει τον...Σταμάτη πχ ως εμπορικό! Να΄ταν έτσι οι εμπορικοί,τι καλά,μακάρι να΄ταν...Γι αυτό λοιπόν και η προηγηθείσα σταματολογία,αφορμή ήταν η κουβέντα,κάπως συνέπεσε χρονικά με την επικείμενη ανάρτηση,της οποίας πραγματική βέβαια αιτία είναι το βιβλίο.Ένα βιβλίο πού δεν σε αφήνει να το διαβάσεις χαλαρά,με γουλιές freddo στην βεράντα και μες την καλή χαρά,ψάχνοντας αν- μισή -πρόταση- σε -μιαν- ολόκληρη- φερ' ειπείν- σελίδα- είναι αυτόνομο- κεφάλαιο- μυθιστορήματος-που- όμως- δεν -είναι- έμμετρη μυθιστορία- ούτε φυσικά -ποίημα- αλλά -θα- μπορούσε- να -το -δει -κάποιος -και -ως...μπλαμπλα- και άλλα ωραία τέτοια κουλτουριάρικα, που μου κοπάναγε χταποδάκι στην κεφάλα μου χτες ο άλλος,που προς τι η λύσσα του, ειδικά με τον Σταμάτη, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω.



Ο Αλέξης Σταμάτης λοιπόν ,σε πείσμα των εχθρών του και χαρά των φίλων του-που είναι ευτυχώς πιο πολλοί-έχει γράψει ένα ακόμα δραματικό,σύγχρονο μυθιστόρημα,έχει δώσει πνοή και ύπαρξη σε καταπληκτικούς χαρακτήρες τους οποίους έχει μοντάρει ξεκολλώντας κομμάτια τους από τους δρόμους της Αθήνας,από τα σπίτια μας,τις γειτονιές μας,τις οικογένειές μας,ολονών, και τους έχει εγκαταστήσει σαν εικαστική σύνθεση, σαν ένα τεράστιο βίντεο αρτ, να προβάλει εικόνες από το χαρτί τού βιβλίου του στο άγραφο του μυαλού μας, αυθεντικούς, σπαρακτικούς και σπαραγμένους, πιτσιρικάδες και μεσήλικες ενός σήμερα που δεν λυπάται τίποτα και κανέναν,έτοιμους να πέσουν καταπάνω μας,να μας αρχίσουν στα χαστούκια μπας και βγούμε από την καθολική γκαβομάρα που μας δέρνει.

Ο Βασίλης δεκαεννιά,ο Πέτρος σχεδόν πενήντα.Τυχαία επιλογή ηλικιών,γενιών; Προσωπικά δεν το νομίζω.Όπως δεν νομίζω ότι επιλέγει τυχαία οι απώλειες να είναι το κοινό σημείο των χαρακτήρων που θα οδηγήσει στην συμπόρευσή τους με φόντο ένα σκοτεινό σκηνικό: Κυριακή,4/10/2009,εθνικές εκλογές,η κατρακύλα που έχει ήδη αρχίσει, τα ψέμματα του πασοκ,η φτήνια της νδ,η αριστερά μονίμως έντιμη γεροντοκόρη,ο υφέρπων φασισμός,ο πολύς κόσμος,η σύγχυση στην οποία θα οδηγηθεί βήμα βήμα από την δήθεν σοσιαλιστική νέα του κυβέρνηση.
Ο συγγραφέας επιλέγει σ΄αυτό το μυθιστόρημα εναλλαγή στην γλώσσα με γράψιμο πότε όπως μιλάνε οι πιτσιρικάδες-ναι,έτσι ακριβώς μιλάνε και μην μυξοκλαίμε με τα αηδιαστικά greeklish,μια χαζοφάση νεανική είναι και δεν κινδυνεύουν από τα μπασταρδάκια του πληκτρολογίου τα ελληνικά μας,ποιά ελληνικά μας δηλαδή-πότε όπως οι ενήλικες.
Όλο το κείμενο μια ψυχοσυνεδρία ,κατεβατά οι σκέψεις και οι στοχασμοί,κατάδυση σε αμέτρητο βάθος, σε προσωπικό και συλλογικό σκοτάδι,κοφτές ατάκες,πολλά εννοούνται, άλλα τόσα αιωρούνται στην ατμόσφαιρα,διαβάζεις, σκέφτεσαι,συμπάσχεις, περιμένεις, μειδιάς με κάτι οικείο που αναγνώρισες,τσαντίζεσαι, αδιαφορείς,ζυμώνεσαι μ΄όλους αυτούς εκεί μέσα, είναι Κυριακή εκλογών,συγκεκριμένη Κυριακή,συγκεκριμένων εκλογών.

Η εξέλιξη των καταστάσεων είναι δραματική ,υπάρχει αγωνία,συγκίνηση και το γεγονότα που διασπείρουν με λέξεις την κεντρική ιδέα,που είναι η απώλεια, δεν απέχουν από την καθημερινότητα του καθενός μας.Στο περιβάλλον του οποιουδήποτε μπορεί να έχει συμβεί μια αυτοκτονία, κάτι τέτοιο σε στοιχειώνει,δεν το ξεχνάς ποτέ,το μισείς,δεν το καταλαβαίνεις. Όσο για τοκογλύφους και αλήτες άλλο τίποτα οι ζωές μας.
Ο Σταμάτης τους συγχρωτίζει πολύ έξυπνα,μην πω σατανικά,με τους Πέτρο και Βασίλη , Κυριακή 4/10/2009,όταν τον μπλε λάκκο των πράσινων λεόντων τον τροφοδότησε με λεία η κοινοβουλευτική μας, αν και για πρώτη φορά κάπως απρόθυμη, του Καραγκιόζη αφοσίωση, πονηριά και βλακεία.

Η δράση είναι πολύ θεατρική,αρέσκεται σ΄αυτό ο συγγραφέας.Οργανώνει κι εδώ μια καλή παρτίδα από το αγαπημένο του σκάκι με το απόρθητο διμούτσουνο πιόνι πατέρας-γιός αλλά αυτή την φορά δίνει για το κουβάλημα ένα μέρος του φορτίου σε έναν τρίτο, έναν ξένο μεν αλλά ως πατρική φιγούρα ενσκύψαντα στην ζωή του νεαρού ,έναν ξένο που φυσικά θα ήταν ανισόρροπο να τον εμφανίσει να έχει δικά του παιδιά.
Η μητέρα ως χαρακτήρας πάλι ελλειμματική,δεν ξέρω πάντως αν θέλω περισσότερη αφήγηση γι αυτήν, μεγαλύτερη εμπλοκή στις καταστάσεις,απ΄την άλλη,τι στο καλό,όλα όσα είχε να αφηγηθεί τα είπε ,με μισές κι εκεί κουβέντες,στο "Μητέρα Στάχτη" ή τα προσδίδει κάθε φορά στον αρσενικό ήρωα, που χτίζει λέξη-λέξη μια και όλοι αυτοί οι άντρες που παρελαύνουν στα μυθιστορήματά του έχουν ως θηλυκό καθρέφτη, όπου κοιτάνε τον εαυτό τους,την μάννα τους;
Πού εδώ, όσον αφορά στον Πέτρο,τον μεγαλύτερο, του έχει αφήσει κι έναν "αδελφό" που δεν θέλει , φοβάται,δεν ξέρω,να απαλλαγεί απ΄αυτόν.Αν είναι όντως συμβολισμός των φορτίων που κουβαλάει αυτή η γενιά των τωρινών πενηντάρηδων,είναι απλά εξαιρετικός,αν όχι- και έτσι μου φάνηκε εμένα-πάλι καλά λόγια θα πω, γιατί μου γέννησε αυτήν την σκέψη μαζί με τόσες άλλες.
Τελικά ένα γράμμα κι ένα νούμερο σ΄ένα χαρτάκι,όταν έχουν γίνει μαλλιά κουβάρια οι δυο άντρες πια θα καθορίσει το μετά, όποιο κι αν είναι αυτό,το επόμενο στάδιο ζωής. Βρήκα εξαιρετική την ανατροπή της όλης ιστορίας και πώς φτάνει σ΄αυτήν κάνοντας θαρραλέο και εύστοχο πολιτικό, παραλληλισμό προσώπων και καταστάσεων με πραγματικούς και συμβολικούς τοκογλύφους.Και αλήτες με κουστούμια....

Την συγκεκριμένη Κυριακή 4/10/2009 ούτως ή άλλως (ξανα)άρχισε μια ακόμα από τις απαίσιες, τις σκοτεινές και ύπουλες περιόδους της Ελλάδας αλλά στο μυθιστόρημα του Σταμάτη αυτήν την κολοκυριακή, των ψεμμάτων και της νέας υποδούλωσής μας,δυο άνθρωποι ,ένας 19χρονος κι ένας πενηντάρης,βαδίζοντας άγνωστοι μεταξύ τους στην αρχή της ημέρας,αλληλέγγυοι και σύμμαχοι στην διάρκειά της,μαθαίνουν την αλήθεια αλλά πριν ακόμα την υποστούν με καλές ή άσχημες συνέπειες έχουν κάνει την υπέρβασή τους,έχουν αγωνιστεί ο ένας για τον άλλο,ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

Θα τολμήσω να χαρακτηρίσω την "Κυριακή" σαν πολύ έξυπνο,ειλικρινές,δυνατό αν και ευαίσθητο,πολιτικό μυθιστόρημα με βάθος και ελπίδα,με πρόταση κι άποψη, γραμμένο με ύφοςμετρημένο ,χαμηλούς σε πρώτη ανάγνωση τόνους,χωρίς κραυγαλέες εντάσεις που θα φάνταζαν ψεύτικες, ιδανικό για θεατρικό έργο ή φιλμ,που στα χέρια ενός υποψιασμένου σκηνοθέτη θα γινόταν άριστη πολιτική αποτύπωση ατομικού και συλλογικού θάρρους.
Γιατί απλά, πολύ απλά,δεν τα φάγαμε μαζί σ΄αυτήν την χώρα.Δεν τα τρώμε μαζί σ΄αυτόν τον πλανήτη,παγκόσμιοι εσείς τοκογλύφοι,που μας καθορίζετε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις ζωές μας...

Σχόλια

  1. Ανώνυμος11/6/11 15:53

    Πότε πρόλαβες,λες ότι δεν διαβάζεις τα καινούργια του τάδε και της δείνα,σε είχα δει με άλλο βιβλίο στα χέρια,το παράτησες λόγω "Κυριακής";Σταματική ως το κόκκαλο σε βρίσκω.Τόσο ενδιαφέρων;Θα το διαβάσω,η αλήθεια είναι ότι κι εμένα μου αρέσει αυτός ο συγγραφέας,είναι σύγχρονος,αυτό πολύ σωστά το τονίζεις ξανά και ξανά.Το ΣΚΟΤΩΣΕ Ο,ΤΙ ΑΓΑΠΑΣ παραμένει πολύ αγαπημένο μου βιβλίο ακόμα.Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος11/6/11 16:11

    Πολιτικό;Με διαολίζεις να το διαβάσω.Πόσο πολιτικό δηλαδή;Όσο πατάει η γάτα,ως αλατοπίπερο;Σοφία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος11/6/11 21:34

    Παιδιά μην μασάτε.Από την μια η καρασαβούρα από την άλλη η καρακουλτούρα,κάπου πρέπει να απαγκιάσουμε και μεις οι έρημοι αναγνώστες και ο Σταμάτης είναι ένα πολύ ωραίο και πεντακάθαρο συγγραφικό λιμάνι.Δεν έχω διαβάσει όλα του τα βιβλία αλλά το Μπαρ Φλωμπέρ,η Μητέρα Στάχτη και το Σκότωσε ότι αγαπάς είναι πολύ καλά και τα τρία.Επίσης έχω δει θεατρικές του δουλειές,
    εξαιρετικές,έχει τρομερό ένστικτο και ποιότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος11/6/11 21:41

    Ψάχνω για ΣτΣ,τίποτα,δεν πάει το μυαλό μου.Ποιός είναι ο περίεργος,κουλτουριάρης,κολλημένος στην δεκαετία του΄80,ωραίες εποχές,αλλού γι αλλού,ούτε δεξιό κουνούπι στα πανεπιστήμια,κρυβόντουσαν καλά.Μετά βέβαια αλλάξαν τα πράγματα και τώρα πια κάτι τοτινοι επαναστάτες της β πανελλαδικής είναι στελέχη της νέας δημοκρατίας και κατι κουκουεδες που γαμουσαν και δερνανε οποιον είχε αντίρρηση είναι δουλάκια της κακιάς ωρας στα μμε.Λίλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λίλα,ποιόν φωτογραφίζεις;Χαχαχα,είσαι πολύ κακούλα.Να σε ρωτήσω,πού κολλάνε αυτά τα παραπάνω με την ανάρτησή μου για το βιβλίο του Σταμάτη;Αν θες να με ψαρέψεις δεν θα τα καταφέρεις,το ΣτΣ σημαίνει απλά:"Σώστε το Σύμπαν" και είναι κάτι δικό μου,πάντως όχι το όνομά του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος14/6/11 12:50

    Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει,ο χρόνος έρχεται πάντα τελευταίος, αδέκαστος κριτής να βάλει τα πράγματα στην θέση τους.
    Εγώ παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον τον Σταμάτη,βρίσκω κομμάτια του εαυτού μου από το παρελθόν και το παρόν σχεδόν σε όλα του τα βιβλία,αυτό με συναρπάζει σε έναν συγγραφέα και ίσως επειδή έχω και την ηλικία του, θεωρώ ότι εκφράζει καταπληκτικά, σε πολλά επίπεδα την γενιά μου, με το ιδιαίτερο, ωραίο,ψαγμένο γράψιμο που διαθέτει.Σίγουρα η «Κυριακή» θα είναι μια από τις καλοκαιρινές μου επιλογές και καλά έκανες που την παρουσίασες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Φίλοι έτσι γίνεται πάντα,παντού και για όλα.
    Οι άνθρωποι εύκολα επαινούν,ζηλεύουν,θαυμάζουν,
    κριτικάρουν.Θα έλεγα οτι η κακία είναι εκείνη που ακόμα πιο εύκολα περισσεύει στα συνάφια και μισή καλή κουβέντα δύσκολα λέει ο ένας για τον άλλο,ειδικά όταν είναι κατά κάποιον τρόπο ανταγωνιστές.Ο Σταμάτης είναι αξιόλογος όχι μόνον συγγραφικά αλλά γενικότερα ως καλλιτεχνική προσωπικότητα.Τα βιβλία του είναι μέχρι τώρα πολύ αξιοπρόσεκτα,είναι σταθερά καλός σ΄αυτό που κάνει,προσηλωμένος στο γράψιμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος14/6/11 14:39

    Καλησπέρα.Είμαι του καινούργιου,δηλαδή παρακολουθώ τι εκδίδεται και κάποιους σαν τον Σταμάτη τους διαβάζω άμεσα.Έγραψε ένα πολύ καλό βιβλίο το οποίο κακώς κατά την γνώμη μου το εκλαμβάνουμε ως μυθιστόρημα.Αυτά τα οποία πραγματεύεται είναι αφήγηση γεγονότων πολύ ρεαλιστικών μια σειράς από επίκαιρες αλήθειες σε συνθήκες εντελώς τρέχουσας πραγματικότητας με τις οποίες επικοινωνεί καλύτερα μια ιστορία κοινή πολλών ανθρώπων,που θα μπορούσε να είναι και βιωματική δηλαδή.Είναι σαν να αφηγείται σε μας , μέσω των χαρακτήρων που πλάθει, τι συνέβη πάλι σε μας.Εμάς και στις δυο περιπτώσεις,που μπορούμε να καταλάβουμε πώς έχει συμβεί από την στιγμή που διαδραματίζεται η ιστορία του στην δική μας χώρα και το αντιλαμβανόμαστε όλοι στην καθημερινότητά μας ακριβώς τώρα.Είναι ένα πολύ ελληνικό βιβλίο το οποίο χωρίς να είναι είναι συρραφή δημοσιογραφικών αποτυπώσεων,προς Θεού,αφορά εμας τους Έλληνες που ζούμε τώρα αυτά.Δύσκολα θα καταλάβαινε αυτό το βιβλίο ένας ξένος αν μεταφραζόταν ,θα χρειαζόταν ένα πλήθος υποσημειώσεων.Ευγένιος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σαν το "Μπαρ Φλωμπέρ" δεν έχει ξαναγράψει!
    Είναι πάντα ελκυστική η θεματολογία και η γραφή του αν και σε κάποια δεν με ικανοποίησε, για παράδειγμα η "Βίλα Κομπρέ" ήταν πολύ φλύαρο μυθιστόρημα.Σε γενικές γραμμές είναι αξιόλογος και συνδυάζει το τερπνόν μετά του ωφελίμου: είναι εμπορικός,δηλαδή πολύ γνωστός ώστε να τρέχουμε να αγοράζουμε τα βιβλία του αλλά έχει σαφώς υψηλό επίπεδο,κάνει πολύ εκλεπτυσμένη λογοτεχνία.Με κλίμακα βαθμολογίας από το 1-10
    εγώ του βάζω 9,με συγκινεί και με εκφράζει η γραφή του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμος20/6/11 12:27

    Το Σαββατοκύριακο διάβασα συν τοις άλλοις και την Κυριακή του Σταμάτη.Να πω πρώτα τα μείον:μου φάνηκε κομματάκι υπερβολικός τεχνικά,κάπως υπερ του δέοντος θεατρικός,έτσι με τόσο κοφτές προτάσεις σαν να γράφει ατάκες.Μια λέξη=μια πρόταση.Το βρήκα κουραστικό γιατί το έκανε σχεδόν συνέχεια.Ήταν κάτι που με έκανε να μην εστιάσω αμέσως στην ιστορία,πράγμα που γινόταν εύκολα άλλες φορές σε προηγούμενά του βιβλία.Όμως γενικά με κέρδισε,μου άφησε πάρα πολλά πολιτικά συναισθήματα κριτικά όμως και στα συν να προσθέσω για μια ακόμη φορά ότι πλέον είναι χαρακτηριστικά έντονο,αναγνωρίσιμο το γράψιμό του,πολλές και πλούσιες οι εμβαθύνσεις στα εσώψυχα των ηρώων και αυτή τη σύμπτωση στην οποία βασίζει την εξέλιξη στο συγκεκριμένο κείμενο,μέσα σε μια μόνο σημαδιακή ημέρα την βρήκα καταπληκτικά εμπνευσμένη.Παύλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος20/6/11 13:13

    Ο Σταμάτης γράφει όντως θεατρικά,σε αυτό συμφωνούμε Παύλο,άρα και λίγο θεατρινίστικα.
    Αυτά πάνε πακέτο συνήθως αλλά δεν είναι πάντοτε κακός συνδυασμός.Ο συγκεκριμένος συγγραφέας δείχνει να έχει μέτρο,να το ελέγχει.Επίσης είναι εύστροφος και σε κάθε του βιβλίο προχωράει προς το καλύτερο,πάει μπροστά
    την σκέψη του.Εμένα με συναρπάζει,γεμίζω τις
    αναγνωστικές μου ώρες με τις απολύτως αναγκαίες ούτε μια παραπάνω σελίδες,μαθαίνω,σκέφτομαι,
    αισθάνομαι,περνάω καλά.Σίγουρα μέσα στο καλοκαίρι θα διαβάσω και την "Κυριακή".Να σας προτείνω: "Ανεμώλια " του Ισίδωρου Ζουργού και " Κοιμητήριο της Πράγας" του Έκο.Θα διάβαζα ευχαρίστως τις απόψεις σας.Δώρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμος6/6/12 11:54

    Πολύ καλογραμμένο βιβλίο.Γιατί οι συνάδελφοί σας μπλόγκερς δεν αγαπούν τον Αλέξη Σταμάτη;
    Ναταλία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. nikos tollias9/3/13 20:46

    Αρκετά ενδιαφέρων,δεν τον είχα ξαναδιαβάσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ντίνα8/2/14 01:14

    Χωρίς στίγμα.Το χειρότερό του.Δεν πρόκειται να ξαναδιαβάσω άλλο δικό του.Βαρετός πια.Επαναλαμβάνεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου