"Λαγού Μαλλί","Η Άλωση της Κωνσταντίας",Γιάννης Μακριδάκης


Α,όλα κι όλα,μπορεί να μην είμαι Χιώτισσα αλλά τα βιβλία του εκ Χίου Γιάννη Μακριδάκη τα διαβάζω δυο-δυο.Είναι λίγων σελίδων τα γραψίματά του-το εκτιμώ πάρα πολύ αυτό, δεν αντέχω αδιακρίτως ανούσια μπλαμπλα των 400,600,700 κτλ σελίδων,που κυριαρχούν-έτσι τελειώνω το ένα και πιάνω με σπουδή το άλλο αμέσως .
Μέχρι τώρα ο, αδιαφιλονίκητα ταλαντούχος συγγραφέας έχει καταφέρει όντας ποικίλος στην θεματολογία του,να με κάνει να προβληματίζομαι με το ένα του βιβλίο αλλά να λατρεύω το...άλλο!
Ο Πέτικας ας πούμε,δηλαδή ο ήρωας στο μυθιστόρημά του "Ανάμισης Τενεκές" μου΄κατσε κάπως στο στομάχι, συγγνώμη αγαπητέ και κομίζοντα τόσες ελπίδες για την σημερινή πεζογραφία δημιουργέ, ξέρω κάτι Εγνουσσιώτες θεόλωλους,τόσο χιώτικο λεξιλόγιο ούτε αυτοί δεν το συνηθίζουν.Γιατί άφησες,αναρωτιέμαι, την ντοπιολαλιά σε ένα μυθιστόρημα με τόσο δυνατό θέμα να κυριαρχεί σαν στοιχείο; Η ιστορία του Βικέντιου όμως στην "Δεξιά Τσέπη του Ράσου" ήταν εξαιρετική, συμμετρική, γενναιόδωρη,είχε τα χίλια λογοτεχνικά καλά, κατανοητά για όλο τον αναγνωστικό κοσμάκη.

Αυτό το εναλλάξ εντυπώσεων, ήταν απολαυστικό βέβαια, έγινε και τις δυο φορές, που διάβασα έτσι στο καπάκι,δυο-δυο τα βιβλία, δηλαδή μου συνέβη ξανά και τώρα-ανάποδα αυτή την φορά- με το "Λαγού Μαλλί" και την 'Άλωση της Κωνσταντίας", πάντα από τις εκδόσεις της Εστίας,δυο με άνισο μεταξύ τους τρόπο πρόκλησης ενδιαφέροντος βιβλία, για τα οποία είχα και πάλι ανάμικτα συναισθήματα, αφού στο ένα ,ως συνήθως,μπερδεύτηκα σε πολλά,ως προς το θέμα κυρίως,το ύφος που θεώρησα ότι είχε περισσότερα κλισέ απ΄όσα χρειαζόταν -και δεν το λέω με μομφή,μια σκέψη κάνω-,και το άλλο βιβλίο, απλά,το λάτρεψα.
Βέβαια μη θέλοντας να του χαριστώ από την μια,σαν σπουδαία κριτικός βιβλίων που είμαι ήδη και θα γίνω ακόμα πιο τρανή όταν μεγαλώσω και ωριμάσω,  πώς να του τα ψάλλω...επαινώντας τον από την άλλη; Γίνονται αυτά τα παλαβά πράγματα;Και όχι,δεν είμαι σχιζοφρενική,για καλόγνωμο ανθρωπάκι με σώας τας φρένας με νομίζω...

   

Το "Λαγού Μαλλί" λοιπόν με συγκίνησε πάρα πολύ.Τόσο που άντεξα σθεναρά τα χιώτικα διότι η ανάπτυξη τής όλης ιστορίας, παρά το λιγάκι βιαστικά δοσμένο τέλος της,λέω ξανά η παντογνώστιδα, ήταν πολύ όμορφα ζυγιασμένη σαν ωραίος,πολύχρωμος χαρταϊτός έτοιμος να ανέβει πολύ ψηλά στον μικρούλη ελληνικό λογοτεχνικό ουρανό και να συναντήσει τους πολύτιμους εκείνους τους παλιότερους που συνεχίζουν εκεί πάνω να μας ευφραίνουν μάτια και ψυχή.
Είχε άριστες εναλλαγές αφηγηματικές και γλωσσικές,συναισθηματικές εντάσεις χωρίς υπερβολές,
χαρακτήρες ωραία δουλεμένους,λαϊκούς,τόσο αληθινούς που δεν χωράνε ,δεν αφομοιώνονται από το ηλίθιο ισοπεδωτικό σύστημα της εποχής των παγκόσμιων νεοβαρβάρων, αυτών που αλώνουν και επιβάλουν νέες τάξεις πραγμάτων και δεν μπορώ παρά να εξάρω, χωρίς τσιγκουνιές θαυμασμού, την πένα του Μακριδάκη που αυτών των απλών ανθρώπων, που δεν γνωρίζουν και πολλά-πολλά γράμματα,τους δίνει απλόχερα ένα αριστουργηματικό βάθος,μια γνήσια περηφάνεια,τεράστια αξιοπρέπεια και εντιμότητα στο πώς αντιδρούν,πώς νιώθουν,τι λένε,που δεν τους βάζει στο-χιώτικο, μην ξεχνιόμαστε-στόμα τους τίποτα, που να μην είναι έτσι, να μην στέκει πολιτικά έτσι, ανθρώπινα, αυθεντικά,όντας απλά η αλήθεια.
Την λάτρεψα και αυτήν την νουβέλα πραγματικά.Μάστορας ο δημιουργός της πρώτης τάξεως και μάλιστα με τόσο λίγα υλικά, ξεκάθαρα,με τα απλά,τα βασικά.Χωρίς τσιριμόνιες.Χωρίς επιδείξεις και ακροβατικά.

Πήρε 4 άντρες διαφορετικών ηλικιών και επαγγελμάτων,τον Νικολή,τον Λευτερό,τον Λάμπη και τον Πέτρο,δεν τους κούνησε ρούπι από την Χιό,τα νερά και τα μέρη εκεί κοντά και τους έβαλε να φτιάξουν αυτοί, για λογαριασμό του, με πρωταγωνιστή άλλον,στο ίδιο έστω φόντο καταστάσεων, τον καπετάν Σίμο,μια μυθοπλασία χωρίς.... μύθους,με μια τωρινή ιστορία να εισβάλει από κάθε παράγραφο και αλυσίδα να γίνεται απαγχονιστική  με εύθραυστους κρίκους,ετοιμόρροπους,θανατερά σάπιους:τις σύγχρονές μας εθνικές, πικρές μέρες.
Και σε πόσες σελίδες μεγαλουργεί ο Μακριδάκης; Σε...δυο!Στην πραγματικότητα στις σελιδίτσες 87 και 88, στο φοβερό πλάνο που σκηνοθετεί αγγελοπουλικά,καρέ καρέ . Εσένα σε κυριεύει τρόμος από την ακρίβεια της συμβολικής που σου συνθέτει σκηνής,για να σε αποτελειώσει,σκηνής και εικόνας νεκρού-ζωντανού,αλήθειας-ψέματος.
Και εδώ σταματώ,δεν θα σας πω άλλες λεπτομέρειες γιατί πρέπει να το διαβάσετε(και) αυτό του το βιβλίο!




Ύστερα από μια δυο μέρες κι ενώ ακόμα σκεφτόμουν το προηγούμενο,τόσο με είχε κερδίσει,έπιασα να διαβάσω την "Άλωση της Κωνσταντίας".Και δεν μου ταίριαξε ιδιοσυγκρασιακά,διότι αυτά είναι υποκειμενικά πράγματα,το έχουμε πει χιλιάδες φορές.
Στην "Άλωση της Κωνσταντίας" ο συγγραφέας μάς πηγαίνει μέχρι την Κωνσταντινούπολη.Αφήνει φαινομενικά την Χίο-λέω φαινομενικά διότι από την γεωγραφική θέση του νησιού του πιστεύω ότι πηγάζουν κατ΄αρχάς οι σκέψεις που τον έκαναν να καταπιαστεί με Τούρκους κι Έλληνες -αφήνει για λίγο πίσω και τα προσφιλή του ηθογραφικά,ξανά έτσι θα τα πω, θέματα και γράφει τελικά την πιο διαφορετική από όλες του ως τώρα τις νουβέλες για μια μανούλα προστατευτική και καρακλασική , που ανακατεύεται στα παντρολογήματα της κόρης της που σπουδάζει στας Αθήνας κτλ κτλ. Προφανώς ο Μακριδάκης κάνει μια αλληγορική σύνθεση για τις σχέσεις μας με τα γειτονάκια και την βλακεία που μας δέρνει καθώς αμφότεροι αφήνουμε αλητοκυβερνήσεις να κάνουν απόλυτο κουμάντο (και) στην ωραία και φορτωμένη ιστορία γειτονιά μας.
Η Κωνσταντία ζει στο Τζιχάνγκιρ της Κωνσταντινούπολης, σε ένα διαμέρισμα με θέα το Κανάλι και τα καράβια που πάνε κι έρχονται συνεχώς, η Κωσταντία, Ρωμιά από αυτές που ξέμειναν εκεί μετά τα γεγονότα. Ένα πρωί παίρνει γράμμα από την Ελλάδα, όπου διαμένει η κόρη της, παντρεμένη με Έλληνα που γνώρισε κατά τη διάρκεια των σπουδών της στην Αθήνα. Δεν είχε συνηθίσει η Κωσταντία να παίρνει γράμματα σε τέτοιες σύγχρονες εποχές και απόρησε. Το γράμμα όμως ήταν πολυσέλιδο και είχε την υπογραφή του γαμπρού της. Και την εξομολόγησή του. Η Κωσταντία νιώθει τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια της. Με τη φίλη της τη Βαγγελία ξενυχτούν και διαβάζουν, σχολιάζοντας αράδα την αράδα, το αναπάντεχο γράμμα με την τρομερή αυτή είδηση.


Η Κωνσταντία λοιπόν είναι Κωνσταντινουπολίτισσα,άρα κατά τον συγγραφέα οπωσδήποτε καλή μαγείρισσα-κλισεδάρα δηλαδή, όλες οι Πολίτισσες να είναι ντολμαδολωξάντρες ντε και καλά και οι Σμυρνιές,λέω για να είναι πιο πλήρης η κακιούλα μου, παστρικιές, -και φοβάται τους Τουρκαλάδες επειδή ακριβώς ζει εκεί μια ζωή, μαζί τους και τους ξέρει τι κουμάσια είναι και τι κάνουν στους Έλληνες και λίγο ,τα λέει και τα ξαναλέει με την καλή της φιλενάδα αυτά και άλλα πολλά και κυρίως περί γαμπρού που της κουβάλησε η προκομμένη η θυγατέρα της και ο οποίος της βγαίνει στο τέλος...όχι,δεν μαρτυράω τι, πως και γιατί...
Καλογραμμένη και αυτή η ιστορία,δεν λέω,έχει το ενδιαφέρον πολιτικό βάθος της,την μαστοριά την γλωσσική δεν την αμφισβητώ,αποτυπώνει με διαφάνεια αυτά που προφανώς θέλει ο συγγραφέας να αποτυπωθούν εδώ, αλλά εγώ, που τον Μακριδάκη τον αγαπώ πολύ σαν συγγραφέα μαζί με πολύ λίγους σύγχρονους ακόμα,δεν ενθουσιάστηκα  όπως με τα άλλα .

Ας κλείσω όμως εδώ ,αφήνοντας τον καλό συγγραφέα στην ησυχία του κι ευχαριστώντας τον που είναι μαζί μας ,που αγωνίζεται στο πλευρό του κόσμου και γράφει όλα αυτά τα απίστευτα άρθρα που γράφει χωρίς να κολώνει, παρομοιάζοντας την νουβέλα του "Η Άλωση της Κωνσταντίας" με μια .....σοκολάτα,που είναι περίφημη και το  ξέρω από όλες τις προηγούμενες φορές που δοκίμασα την γεύση της, μα αυτή την φορά το περιτύλιγμά της δεν μπορούσα με τίποτα να το ανοίξω κι έγινε η σοκολάτα, από το τράβα τράβα το χαρτί της, μαντάρα και δεν την καλοφχαριστήθηκα....


Σχόλια

  1. Νομίζω ότι καταλαβαίνω ακριβώς το συναίσθημα που περιγράφεις και ας έχω διαβάσει μόνο το Λαγού μαλλί..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να΄σαι καλά NO14ME!Γιατί θα ήθελα να ήταν δυνατόν να λέω μοναχά καλές κουβέντες για καλούς συγγραφείς αλλά αυτός ο χιώτης είναι σκέτη σβούρα,μια έτσι μια αλλιώς....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος2/7/11 17:08

    ότι δεν καταλαβαίνουμε συνήθως το καταδικάζουμε. υπάρχουν άπειρες γραμμές βιβλίων που ακόμη περιμένουν κάποιον να τις καταλάβει. ένα παράδειγμα: το τραγουδι που λαλαλα τραγουδάει και ώπα! ο Παπαμιχαήλ σε ελληνική ταινια (μη περιμενετε να σας πω ποια γιατί δεν ειμαι και τρελή φαν) και κανείς μέχρι σήμερα εκτός από την Νικολακοπουλου δεν πήρε χαμπάρι τι ακριβώς εκφράζει. το "με τι καρδιά να σ' αποχαιρετήσω". Επειδή λοιπόν, τα βιβλία του Μακριδάκη τυγχάνει να τα έχω διαβάσει και να τον θεωρώ ως τον καλύτερο σύγχρονο λογοτέχνη που έχει η χώρα, θα πω για την άλωση της Κωσταντίας, ότι αυτό που λέει, είναι ακριβώς αυτό που δεν... καταλαβαίνει η καλοπροαίρετη πιστεύω συντάκτης αυτού του κειμένου. διότι το κυριότερο που λέει αυτό το βιβλίο είναι ότι η εγωιστικότατη αφέλεια του μικροκοσμου που υπάρχει στο κρανίο μας, μας κάνει να μη βλέπουμε κάτω από τη μύτη μας. να εισπράττουμε τα πάντα σύμφωνα με τις εγωκεντρικές μας προσλαμβάνουσες... και να τα κρίνουμε ανάλογα με αυτές. Το κείμενο της Βιβής, αποδεικνύει ακριβώς αυτό. ξαναδιάβασέ το σου προτείνω. με άλλο μάτι αυτή τη φορά. όχι το μάτι της... Κωσταντίας! καλή συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος2/7/11 17:21

    υγ. έβαλα για παράδειγμα έναν στίχο, και όχι βιβλίο, για ποιο εύκολο παράδειγμα. αλλά η λογοτεχνία βρίθει από συγγραφείς που τους κατάλαβαν.. -και όχι ακριβώς!- μόνο μετά θάνατον. ο Μακριδάκης έχει κάποια σημαντική αναγνώριση εν ζωή ήδη. αν και όχι όση του αξίζει νομίζω ως συγγραφέα. Για το πότε θα καταλάβουν οι αναγνώστες αυτό που θέλει να πει... το βλέπω πολύ μακρινό. Γιατί αυτά που λέει, ακόμη και για βιβλία που έχουν πάρει καλές κριτικές -αλλά επίσης έχουν παρερμηνευτεί ή διαστρεβλωθει σε αρκετά σημεία ειδικά με το θέμα της ντοπολαλιάς- όπως το "λαγου μαλλι" δεν έχει φανεί να κατανοούνται επαρκώς. Αλλωστε ειναι λογικό. Άλλος βλέπει κάτι. κι άλλος θα δει κάτι άλλο. ανάλογα με αυτό που πραγματεύεται και το βιβλίο του "αλωση της κωσταντιας", δηλαδή τον.. προσωπικό του μικρόκοσμο, όσο κι αν υπάρχει η πρόθεση της αντικειμενικότητας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα,σ΄ευχαριστώ για τα σχόλια,μου αρέσει να γίνεται αντίλογος εδώ μέσα!
    Την αντίφασή σου των όσων γράφεις,την αντιλαμβάνεσαι όμως;Δηλαδή ότι αυτό,το οποίο εσύ μόνη κατάλαβες αλλά όχι και οι άλλοι και γι αυτό το καταδικάζουν,μπορεί να ισχύσει μια χαρά κι από την ανάποδη;
    Δηλαδή,βρε παιδί μου,αποκλείεται να καταλαβαίνεις εσύ με ελλειπτικό ή υπερβολικό τρόπο εκκινώντας από τον δικό σου μικρόκοσμο;
    Πράγμα που δεν είναι διόλου κακό και φυσικά ισχύει και για μένα και για όλους μας.
    Ξέρεις,στο δια ταύτα θαρρώ δεν διαφωνούμε.Οι μικρόκοσμοι του καθενός μας,εδώ όσων αγαπάμε την λογοτεχνία και φυσικά καλοπροαίρετα λέμε δυο κουβέντες, κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την επικοινωνία,οι συγκλίσεις κι οι συγκρούσεις,
    έχουν κι αυτές το ζουμί τους.Το ότι ένας
    "διαβάζει" στον χ,ψ συγγραφέα κάτι που ένας άλλος δεν το συμμερίζεται,δεν σημαίνει ότι ο πρώτος έχει το απόλυτο δίκιο,πάλι για προσωπική εκτίμηση μιλάμε!
    Όσο για το θεματάκι με τις ντοπιολαλιές ψοφάω να το συζητήσουμε!Είναι ή όχι ένα δεκανίκι;
    Χρυσόσκονη από το πολύτιμο χρονοντούλαπο της ελληνικής λογοτεχνίας; Ευφυές και απαραίτητο συστατικό ανατρεπτικής συγγραφής σε μιαν εποχή που επιτέλους φέρνει μερικά γεννοβολήματα;
    Λοιπόν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος10/7/11 00:47

    σου είπα Βιβή, ότι μάλλον με άλλη οπτική το είδαμε. όσο για την τοπολαλιά, το πώς κάποιος διαλέγει να εκφράσει αυτό που θέλει να πει, είναι πολύ σημαντικό και το σέβομαι. αν οι ήρωες σε καθε βιβλίο μιλαγαν σαν εμενα και σαν εσένα, δεν θα είχαν την ψυχή που είχαν. δεν το θεωρώ καθόλου δεκανίκι γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας μπορεί να γράψει με πολλούς διαφορετικους τροπους. δεν εχει αναγκη δεκανικια με λιγα λογια. το οτι επιλεγει εναν συγκεκριμενο τροπο έχει κατι να πει. και το ακουω. και μου αρεσει... τον θεωρώ κορυφαίο σύγχρονο λογοτέχνη για όλα αυτά μαζι. και οσα εγω εχω καταλαβει απο οσα γραφει. εχει δρομο αυτη η ιστορια... καλη συνέχεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανώνυμος10/7/11 00:49

    www.makridakis.wordpress.com και ενα σάιτ που έχει και το μπλογκ σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος10/7/11 00:56

    και για να το πω και με αλλα λογια. οι αρχαιοι ελληνες, για να βλεπουμε τις κολωνες του Παρθενωνα ίσιες, επέλεξαν να τις φτιαξουν στραβες! το οτι κάποιος καταλαβαινει οτι τις έφτιαξαν στραβες, δεν παει να πει οτι καταλαβαινει και οτι ειχαν οι τύποι κάποιο ελάττωμα! έτσι ήθελαν και για καποιο λογο το επελεξαν! ας ψαξουμε να τον βρουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Καλημέρα,βέβαια έχει δρόμο και μάλιστα ανηφορικό.Το σημαντικό είναι που με συγγραφείς (σαν τον αγαπημένο σου Μακριδάκη πχ) βγαίνει για τα καλά από μια κάποια της απραξία η ελληνική λογοτεχνία,όταν το βλέπουν αυτό τύποι σαν και μένα ενθουσιάζονται και ελπίζουν και περιμένουν κι άλλα και παθαίνουν το εξής:κάνουν δικούς τους τους συγγραφείς και τους ήρωές τους,συμπάσχουν- μην σου πω συν..συγγράφουν-
    μπαίνουν στο μεδούλι του έργου τους,κρατούν καιρό την ατμόσφαιρα των διαδραματιζόμενων,
    έχουν συμμετοχή!Διαφωνείς ότι αυτό είναι σπουδαίο;Ότι λίγοι δημιουργοί το πετυχαίνουν κι ότι είναι ωραία και η... ορμή των αναγνωστών να πουν και μια κουβέντα από καρδιάς που δεν είναι μόνον η επαινετική αλλά μπορεί να είναι και η κριτική;
    Τέλος πάντων βάζεις πολλά θέματα,όταν λες "αν οι ήρωες σε καθε βιβλίο μιλαγαν σαν εμενα και σαν εσένα, δεν θα είχαν την ψυχή που είχαν",γιατί το λες;Είναι κακό να ταυτίζεσαι,να είσαι εσύ σαν τον ήρωα ή αυτός να μιλάει και να ενεργεί να είναι σαν εσένα;Όπως και να΄ναι σε ευχαριστώ για την συζήτηση αυτή καθαυτή,
    σκέφτομαι ότι εν μέσω μιας πολυεπίπεδης κρίσης παραμένουμε όρθιοι και μπορούμε ακόμα να μοιραζόμαστε τουλάχιστον σκέψεις από καλά βιβλία.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ανώνυμος26/7/11 23:04

    ... υπερβάλλοντας εαυτόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εννοείται!Κι αν το διπλό σου λ είναι εσκεμμένο ακόμα καλύτερα.Μια φορά ζούμε,το συνεχές είναι που αξίζει,δεν νομίζεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Ανώνυμος18/9/11 13:24

    Βιβή,λάβε υπ'όψιν σου ότι ο Μακριδάκης αρέσει και σε αναγνώστες οι οποίοι προτιμούν την ξένη λογοτεχνία,η οποία κατά κοινή ομολογία τα έχει καταφέρει να βρίσκεται σε καλύτερη φάση από την ελληνική ,αλλά στα διαβάσματά τους χωρούν και κάποιοι Έλληνες,ξεχωριστοί,
    που δεν μπορείς να τους προσπεράσεις,σαν τον Μακριδάκη.Κι εσύ σ'αυτήν την κατηγορία δεν ανήκεις;Πιο πολλά ξένα βιβλία παρουσιάζεις αλλά κάποια ελληνικά σε βάζουν σε πειρασμό,όλοι μας το κάνουμε αυτό.Μακάρι να βρεθούν κι άλλοιτόσο καλοί Έλληνες συγγραφείς γιατί η γλώσσα είναι πανέμορφη!Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ανώνυμος26/2/12 20:39

    Επιτρέψτε μου,πέρα από τα ενδιαφέροντα ακαδημαϊκά που σχολιάζετε, να χαίρομαι,απλώς να χαίρομαι που εμφανίστηκε στην ελληνική λογοτεχνία ο Μακριδάκης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ανώνυμος29/4/12 00:27

    Είναι καταπληκτικός συγγραφέας,με θέματα πολύ απλά,αναπτυγμένα σε λίγες σελίδες σου βγάζει συναισθήματα όσο λίγοι.Η αλήθεια είναι ότι τον διάβασα αλαλούμ,δηλαδή το πρωτο ήταν το "λαγού μαλλί",μετά το "ήλιος με δόντια" τα υπόλοιπα σε άλλες φάσεις και χτες διάβασα και "το ζουμί του πετεινού" στον ηλεκτρικό πηγαινοντας στην δουλειά μου.Για μένα το καλύτερό του είναι από χτες το "ζουμί του πετεινού" με συγκίνησε πάρα πολύ .Ελένη Μιχ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Ανώνυμος6/6/12 11:58

    Έχω γίνει συστηματικός αναγνώστης του Μακριδάκη.Ξεχωρίζω το Λαγού μαλλί,επικό.
    Μιχάλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Φοβερός ο Μακριδάκης,χαίρομαι που κόλησες κι έτσι τον έμαθα κι εγώ,πρώτα από τα άρθρα του που ανεβάζεις στο fcb.
    Εμένα μου άρεσαν όλα μόνο το "ήλιος με δόντια" δεν διάβασα ακόμα και Θ α προσπαθήσω να έρθω στην Μεσοποταμία να τον ακούσω.Έχω μια αγωνία τι θα πει,πως είναι ο προφορικός του λόγος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Γιώργος21/10/12 23:54

    Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν έπιασες νοηματικά την Κωνσταντία και στάθηκες στο γλωσσικό.Είναι φοβερός ο παραλληλισμός που κάνει εκεί ο συγγραφέας τον οποίο υπεραγαπάς αλλά του ρίχνεις και λίγο φτιαράκι!
    Αφότου τον άκουσα να μιλάει κατάλαβα πολλά,είναι καταπληκτικός τύπος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου την λες τώρα...Φτυαράκι εγώ στον Μακριδάκη;Ποτέ!
      Από την πρώτη πρόταση,την πρώτη παράγραφο -"Η Δεξιά Τσέπη του Ράσου" ήταν το πρώτο βιβλίο του που διάβασα-κατάλαβα ότι είναι καταπληκτικός και έτσι τον πρότεινα σε όλους σας στην λέσχη.Οσμίστηκα σαν καλό βιβλιόσκυλο που είμαι ότι έχουμε έναν σπουδαίο συγγραφέα και χαίρομαι που διαβάσαμε στην λέσχη τα βιβλία του καιρό πριν γίνει τόσο γνωστός.
      Αλλά ρε Γιώργο,το να θεωρείς ένα συγγραφέα συνολικά εξαιρετικό δεν σημαίνει ότι όλα του τα έργα σε αγγίζουν,σου ταιριάζουν, σου μιλάνε το ίδιο...
      Ε,εμένα η Κωνσταντία δεν...τι να κάνω τώρα...Ο Πέτικας μου'κατσε για άλλους λογους.
      Ας πούμε για τον Πρεβελάκη,που τον λατρεύω.Σαν τον "Άγγελο στο Πηγάδι" δεν με έχει συνταράξει άλλο του βιβλίο κι υπάρχει ένα που δεν το χωνεύω καθόλου,τι σημαίνει αυτό;

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου