"Η Λέσχη των Τιποτένιων",Τζόναθαν Κόου


Είναι ο πρώτος Κόου που διάβασα,καλά μην βαράτε όλοι μαζί,τον είχα λίγο σνομπάρει,μου το λέγατε ότι αξίζει αλλά όλο ανέβαλα να δω ιδίοις όμμασιν περί τίνος οξυδερκέστατου συγγραφέα πρόκειται.Διότι είναι τελικά ευφυής και πολύ οξύνους ο τύπος!

Η "Λέσχη των Τιποτένιων" γράφτηκε από τον Κόου το 2001 και την μετάφραση στα ελληνικά για τις εκδόσεις Πόλις έκανε ο Γιώργος Τσακνιάς.Ο Τζόναθαν, καλά να΄ναι ο άνθρωπος, με έκανε να γελάσω,να συγκινηθώ,να φανταστώ πράγματα και καταστάσεις από δεκαετίες,που είχαν την ανεμελιά,την ομορφιά αλλά σαφώς και μια μεγάλη πολιτικοκοινωνική βαρύτητα για την χώρα του ενώ και εμείς εδώ στην Ελλάδα-ήμουνα παιδί η ίδια το΄70 και τα θυμάμαι από πρώτο χέρι- βγαίναμε από την άθλια χούντα και ορμούσαμε μικροί και μεγάλοι σαν έφηβοι ξανά, περιχαρείς κι αθώοι σε μιαν άλλη άθλια, όπως τώρα αποδεικνύεται, περίοδο,που της κολλήσαμε την ετικέτα μεταπολιτευτική και ιστορικώς την ταξινομήσαμε μεν αλλά δεν λύσαμε βέβαια τα προβλήματά μας...

Με πολύ ζωντανό αφηγηματικό τρόπο-αν σκεφτούμε ότι είναι Άγγλος (μπλιαχ) ο καημένος-περιγράφει την φάση που πολλά και διάφορα συμβαίνουν σε μια Βρεττανία ακόμα πολύ δυνατή πολιτικά όπου και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα-με τα μεγαλειώδη μουσικά και καλλιτεχνικά γενικώς ρεύματα ,αλλά και τα κινήματα και τα ποικίλα ιδεολογήματα και το πώς έκαναν,ποιοί και τι είδους συνδικαλισμό, πολιτική,φιλοσοφική προσέγγιση και δεκάδες άλλα που γεννιούνταν και εξελίσσονταν συνεχώς-ήταν τέτοια που το να είσαι έφηβος ή γονιός έφηβου ή σκέτα ενήλικος ήταν καταπληκτικό από μόνο του,είχες τα καινούργια και έντονα να βιώσεις που δεν ήταν απλά κάποια γεγονότα της εποχής αλλά γεγονότα που σημάδεψαν όλη την γη κι ακόμα μετράνε.
Διότι μιλάμε για το κομβικό εκείνο χρονικό σημείο που η Ευρώπη πρωτίστως και ,με πιο αργά βήματα κι όλος ο υπόλοιπος κόσμος ,μπαίνει στην διαμόρφωση της κατοπινής όλο και πιο παγκόσμιας,μαζικής,ίδιας,φασόν κουλτούρας,που με αγνή στην αρχή αφετηρία την μουσική στην Μεγάλη Βρεττανία-κακά τα ψέμματα,έγιναν τρομερά μουσικά πράγματα εκεί-προωθείται επιτελικά ως παγκόσμια κουλτούρα στις αγορές,φέρνει πλέον τα μέγιστα οικονομικά οφέλη στις ολιγαρχίες του χρήματος και γίνεται καταναλωτικό προϊόν,ξεπέφτοντας στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη εκδοχή της ισοπέδωσης πνεύματος σε όλα τα επίπεδα, με τα παραδοσιακά στοιχεία κάθε λαού που την εμπλούτιζαν κάποτε τώρα να έχουν χαθεί από το προσκήνιο για τα καλά.
Τεχνικά ο Κόου είναι άψογος.Έχει χωρίσει τα κεφάλαια του μυθιστορήματός του πολύ αρμονικά,έχει μια καλή και κατανοητή σειρά,διαδοχή,εναλλαγή καταστάσεων από τις προσωπικές των ηρώων του με όσες συμβαίνουν στον κοινωνικό και πολιτικό περίγυρο,έχει χιούμορ,είναι όπως ήδη είπα οξυδερκέστατος και συχνά καυστικός χωρίς να εκτρέπεται όμως ποτέ ο δηκτικός του λόγος σε υβριστική ειρωνεία,έχει τέλος πάντων μέτρο.
Είναι λιγότερο.."άγγλος -ξενέρωτος-ελισάβετ" απ΄όσο, βλακωδώς βέβαια, φανταζόμουν,οι ήρωές του είναι μια χαρά φυσιολογικά ανθρωπάκια με τις σκέψεις τους,την καθημερινότητά τους και τις ιδιαιτερότητές τους,τις ταξικές τους διαφορές,τις ρατσιστικές προκαταλήψεις,τον υφέρποντα ή φανερό κοινωνικό τους φασισμό,αλλά και την διάθεση για πρόοδο και αλλαγή,για ρήξη με το(όποιο) κατεστημένο,την σύγκρουση κι όλα όσα μπορούν να ξεφυτρώνουν με μικρές παραλλαγές σ΄ένα εργοστάσιο,σ΄ένα σχολείο,σε μια εταιρία,σε μια οικογένεια,σε μια γειτονιά,σε μια χώρα και να τους επηρεάζουν όλους παντού περίπου με τον ίδιο τρόπο.

Οφείλω πέρα από τα καλά σε γενικές γραμμές παραπάνω λόγια να ομολογήσω και την δυσφορία που με διακατείχε σχεδόν από την αρχή του βιβλίου,είπα αμάν να το τελειώσω κι έκανα προσπάθεια να συγκεντρωθώ και να υλοποιήσω την απόφασή μου να το ολοκληρώσω,αυτό όμως οφειλόταν στην κακή επικαιρότητα της χώρας και στην κρίση των ημερών.
Είναι δύσκολο να αφεθείς στην καρακοσμάρα σου των βιβλίων και να βουτάς ανέμελα και κομματάκι εγκυκλοπαιδικά σε αλλονών τα καμώματα,έστω κι αν κάπου κάτι σου θυμίζει πολλά, όταν στην χώρα σου η καθημερινότητα σε επαναφέρει στην ζοφερή κατρακύλα της και τρως στην μάπα επί δυο και βάλε 24ωρα πχ το γελοίο θέατρο που παίζει 15 και 16 Ιουνίου ο θίασος -κυβέρνηση του πασοκ-χτεσινή αντιπολίτευση-με τον θίασο- αντιπολίτευση της νδ-χτεσινή κυβέρνηση- ένα σατανικής σύλληψης πρόστυχο σήριαλ 37 χρόνων με τωρινό τίτλο "εκβιασμός ανασχηματισμός-μνημόνιο" και το παίζει και τούτη την στιγμή, που γράφω αυτήν εδώ την λέξη,σε βάρος μας.
Τέτοιο ξετσίπωτο ξεφτιλίκι εμένα με διαολίζει πολιτικά αλλά με αποσυντονίζει αναγνωστικά κι ο Κόου, κανένας Κόου δηλαδή, μην τον αδικώ, δεν θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή μου....
Τελειώνοντας να σας πω ότι παρά την κακή μου ψυχολογία εξαιτίας της πολιτικής κατάστασης έχω βάλει στην λίστα των άμεσα επόμενων αναγνώσεων και το άλλο πολύ γνωστό του Τζόναθαν Κόου, το αναφερόμενο στην επόμενη δεκαετία,αυτήν του ΄80,"Τι Ωραίο Πλιάτσικο!".Πού θα πάει,θα τα στρώσουμε τα πράγματα.Θα βρω λοιπόν κι εγώ καλύτερη διάθεση και θα το διαβάσω κι αυτό.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/9/11 20:22

    Καλή, δε λέω, "Η λέσχη των τιποτένιων", αλλά εμένα μου άρεσε πιο πολύ "Το σπίτι του ύπνου" και "Ο κλειστός κύκλος", όπως και το "Σαν τη βροχή πριν πέσει" γραμμένο σε άλλο στυλ από αυτό που συνηθίζει ο Κόου, αλλά πολύ ενδιαφέρον.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. θα το πρότεινες σε ενα δεκαπεντάχρονο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω πως όχι,ακόμα κι αν είναι πιο ώριμος από συνομήλικούς του.Υπάρχουν δεκάδες άλλα για να διαβάσει και δεν μιλάω γι αυτά που φέρουν ετικέτα παιδικά ή εφηβικά κτλ.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου