"Καλό Αίμα,Κακό Αίμα",Ελεωνόρα Σταθοπούλου





"Κοίτα, μαμά, αστραπές!" ούρλιαξε η Μόνικα βλέποντας τα ηλεκτρικά πλοκάμια να καψαλίζουν ουρανό και θάλασσα. Το φόρεμα κόλλησε μονομιάς επάνω της κι άρχισε να τρέμει. Mα γιατί ήρθαν εδώ; Mήπως η μητέρα σκοπεύει να αυτοκτονήσει; Mήπως δεν άντεξε αυτό που συνέβη με τον Ύπαρχο και θέλει να πνιγεί για να πάρει εκδίκηση; Η Στέλλα, όμως, που η καταιγίδα την ενθουσίαζε, ξεπάτωνε ήδη με τις οπλές της τα σανίδια του καταστρώματος. Ω, είναι βέβαιο πως σκοπεύει να ριχτεί στην πισίνα, πρόλαβε να σκεφτεί η Μόνικα, κι αμέσως η μητέρα την άρπαξε κι άρχισε να τρέχει, αστράφτοντας κι η ίδια σαν τον ουρανό, το ίδιο τρομερή με τη θύελλα, ισάξιες κι ισοδύναμες η μητέρα κι η θύελλα, το γέλιο της κι ο κεραυνός, έτρεχαν τραβώντας τη Μόνικα έξω απ' τα όρια. Μαμά, φοβάμαι! τόλμησε να σκεφτεί κι αμέσως "χραπ!", το στόμα των νερών την κατάπιε.Όταν, μια αιωνιότητα αργότερα, ανέβηκε στην επιφάνεια, αντίκρισε το ευτυχισμένο σώμα της μητέρας ανάσκελα, να χαμογελά στις ριπές που το μαστίγωναν. Κοίταξε καλύτερα. Υπάρχουν φορές που η μητέρα δεν είναι η μητέρα, αλλά μια αρχαία θεότητα, που τ' απλωμένα μπράτσα της γίνονται φτερά και τα ξεδιπλώνει αγέρωχη, σαν φλάμπουρα του Αγίου Μάρκου, σαν σημαίες του ΕΛΑΣ, σαν "άλμπατρος" του Μπωντλαίρ. Και ανυψώνεται. Kαι 'σύ, που φοβόσουν πως θα κατακρημνιστεί στο έρεβος, το βλέπεις αυτό και θαμπώνεσαι. 



"Καλό Αίμα,Κακό Αίμα",της Ελεωνόρας Σταθοπούλου από τις εκδόσεις Εστία. Μια συλλογή διηγημάτων,δεκαοκτώ στον αριθμό,η οποία αποτελεί το τρίτο βιβλίο της Ελεωνόρας Σταθοπούλου,μιας γυναίκας που έχει ευδιάκριτες περγαμηνές ποιότητας στο ενεργητικό της και η οποία πολύ μου είχε αρέσει ως Βίργκω στην τηλεοπτική μεταφορά του "Λεμονόδασους" του Κοσμά Πολίτη, την οποία είχε σκηνοθετήσει η Τόνια Μαρκετάκη κάπου στα 1978-1979,δεν ξέρω πότε ακριβώς,θυμάμαι ότι είχα τότε απίστευτο διάβασμα για τις εισαγωγικές και έβλεπα την σειρά, αν τύχαινε, σε ανάπαυλες του διαβάσματος και η Σταθοπούλου ως φυσιογνωμία, παίξιμο,στυλ,είχε κάτι,αυτό το "κάτι" που κάνει κάποιους ανθρώπους να είναι ή να δείχνουν ξεχωριστοί,πιστεύω στην περίπτωσή της πως και δείχνει και είναι.

Διάβασα και τα 18 διηγήματα χτες το απόγευμα,με πολύ προσοχή και καλή διάθεση, σεβόμενη όπως πάντα, αν μη τι άλλο, τον μόχθο του δημιουργού.Δεν ένιωσα, χωρίς να είναι άσχημο ή κακό ή δευτεροκλασάτο το γράψιμό της-κάθε άλλο-εκείνο το ιδιαίτερο "κάτι" που περίμενα.Με έντονη, γυναικεία ματιά φιλτραρισμένα και γραμμένα τα πιο πολλά από τα κείμενά της τα κεντράρει σε πρόσωπα και τα προσανατολίζει σε καταστάσεις και ατμόσφαιρες σχέσεων που λίγο πολύ έχουν,πολλές φορές, γεμίσει σελίδες και σελίδες βιβλίων...Κακό αυτό δεν είναι αρχικά, αλλά είχα την αίσθηση ότι τα έχω ξαναδιαβάσει (και) αυτά...
Όμως επειδή διέβλεπα ή καλύτερα ένιωθα την αναμφισβήτητη ποιότητα του λόγου της , την πρόθεση του ονειρικού,την ανάγκη-πολύ ωραία εκφρασμένη- της εξωτερίκευσης και του μοιράσματος των φορτίων των συναισθημάτων της με τον αναγνώστη-την έκρινα ως δοτική δηλαδή κι αυτό το εκτιμώ πολύ στους συγγραφείς που το κάνουν- συνέχισα κι ολοκλήρωσα το διάβασμα όλων των διηγημάτων αλλά η διαδικασία με κούρασε λιγάκι. 

Ξεχώρισα πάντως αρκετά διηγήματα και στάθηκα στο πρώτο διήγημα " Η Μαμά μου κι Εγώ",ως το πιο σκοτεινό ας πούμε, που κάτι λέει περισσότερο από τα χιλιοειπωμένα, φροϋδικά και μη,των σχέσεων μητέρων -θυγατέρων αλλά η φιγούρα της κοκέτας μητέρας, που παίζει τους πάντες και περισσότερο την ψυχή της κόρης της στα δάχτυλα, μού είναι τόσο οικεία αντιπαθής,την έχω συναντήσει εντός κι εκτός βιβλίων τόσες πια φορές,που μόνο μια ανατρεπτικά διαφορετική, σφυροκοπηματική,σχεδόν υβριστική χρησιμοποίηση του μοτίβου δεν θα με άφηνε ασυγκίνητη.

Αυτά και πολύ-πολύ καλοπρόθετα.Εσείς μακάρι να έχετε άλλη οπτική, αν την πετύχετε δηλαδή στα βιβλιοπωλεία την συλλογή και ψάχνετε ένα βιβλίο της προκοπής,ξεφυλλίστε την,βεβαιωθείτε και επιλέξτε την,αξίζει τον χρόνο σας .
Και μεγάλη ποιότητα και τρομερή εσωτερικότητα διαθέτει,όπως προείπα,και "ψυχή" δίνει γενναιόδωρα.Και μακάρι εσείς να βρείτε και αυτό το "κάτι" που εγώ ήθελα αλλά δεν μπόρεσα, από δική μου μάλλον παραξενιά,να δω...


Και έστω πολύ μετά(στις 21 Φεβρουαρίου του 2014 φτάσαμε πια)διαβάστε αυτό το σχετικό άρθρο με την Ε.Σταθοπούλου που μόλις διάβασα κι εγώ εδώ.

Σχόλια

  1. Καλημέρα.
    Την έχω διαβάσει την συλλογή,αξιοπρεπής οπωσδήποτε.Ίσως φταίει η εποχή και η φάση
    που δεν ευνοεί γραπτά σαν κι αυτό.Αν την ξαναπιάσουμε μια άλλη στιγμή, που ίσως η κοινωνική μας καθημερινότητα θα είναι πιο
    άσπρη,θα την αντιληφθούμε διαφορετικά την Σταθοπούλου.
    Στρέφεσαι κι εσύ κι εγώ και πολύς κόσμος
    προς πιο πολιτικά βιβλία.Έβλεπα ας πούμε ότι μέχρι προχτές επέλεγεςο Ντε Κουίνσυ,χτες
    πήγες στον Στάινμπεκ,διάβασες Σεπούλδεβα που ξέρεις λένε ότι γράφει πολιτική λογοτεχνία,όλο αυτό δεν είναι τυχαίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντωνία Τραυλού4/2/13 20:39

      Ήταν καλή η προσπάθεια της κυρίας Σταθοπούλου.
      Γνώρισα και την ίδια σε μια παρουσίαση και μου άφησε θετική εντύπωση.Ο ή Η kokkinasynora λέει κάτι πολύ σωστό κατά τη γνώμη μου.

      Διαγραφή
  2. Συνειδητοποιώ ότι έχεις ένα κάποιο δίκιο.Όντως διαβάζω και πάλι-είχα χρόνια να το κάνω-πολύ περισσότερα πολιτικά και ιστορικά κείμενα,
    ψάχνομαι και μέσω των βιβλίων.Μα δεν αλλάζω την λογοτεχνία με τίποτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου