"Το Ωραίο Καλοκαίρι",Τσέζαρε Παβέζε


Μεταπολεμική βόρεια Ιταλία,καλοκαίρι του 1949. 
Οι εικόνες που δημιουργεί στο μυαλό η ανάγνωση αυτής της ωραίας νουβέλας του Παβέζε,που εκδόθηκε ένα μόλις χρόνο πριν εκείνος αυτοκτονήσει,μετατρέπονται εύκολα και νοσταλγικά σε μαυρόασπρο φιλμάκι,από εκείνα, τα πολύ αγαπημένα,του ιταλικού νεορεαλισμού.

Το ζεστό και υγρό καλοκαίρι του ΄49 στο βιομηχανικό Τορίνο αρκεί μια χαρά από άποψη χρόνου για να πλέξει ο συγγραφέας τα ερωτικά γαϊτανάκια που θέλει και να μας βάλει κι εμάς, δεκαετίες μετά, στην ατμόσφαιρα της πόλης του, μέσα από την ζωή και τις σχέσεις που συνάπτουν κάποιοι νέοι εκείνων των καιρών,που δεν είναι ολότελα διαφορετικοί από τους νέους άλλων,μάλλον όλων, των εποχών:ανέμελοι,βιαστικοί,αυθόρμητοι,άλλοι άμαθοι στην ζωή,άλλοι περπατημένοι,μερικοί πιο σοβαροί ή ντροπαλοί, κάποιοι ίσως πιο θαρρεμένοι,με περισσότερα ή λιγότερα υλικά αγαθά,με μεγαλύτερη ή μικρότερη ελπίδα για το μέλλον τους και πάντα ή πλούσιοι ή φτωχοί.

Στο Τορίνο του Παβέζε μετά την λήξη του Β΄παγκόσμιου η πόλη προσπαθεί να βρει ρυθμούς ζωής και ο πολύς νεαρόκοσμος- κοινωνική ομάδα γενικά από αυτό που λέμε σε μια χώρα λαουτζίκος- είναι παρών καθημερινά στην αναζήτηση δουλειάς κυρίως.Ζει βέβαια και την ζωή του που στο υπόλοιπο κομμάτι της περιέχει άσκοπες βόλτες,ανία,ανασφάλειες,μικροπροδοσίες,έρωτες,φιλίες,μα κι εκείνες τις μικρές,χαζές χαρές που μόνο η νιότη καταλαβαίνει και μόνο όταν είσαι νέος τις αντέχεις.
Σε δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, αν επιθυμείς να τα σκαλίζεις βλέπεις ότι αυτό το ωραίο καλοκαίρι του Παβέζε δεν είναι παρά ένα "επεισόδιο" από την ζύμωση δεκαετιών της μεσαίας τάξης πριν γίνει έτσι περίπου όπως την ξέρουμε σήμερα ακόμα,μιας πλατιάς δηλαδή μερίδας ανθρώπων που μετά τον πόλεμο είτε σαν εργάτες, σε όποιο τόπο αναπτύχθηκε βιομηχανία, είτε σαν υπάλληλοι αλλά και μικρομεσαίοι μαγαζάτορες και επαγγελματίες αποτέλεσαν την ευρύτερη, μεσαία τάξη της Ευρώπης, που πορεύτηκε έτσι όπως την καλουπάρισε και την έφερε τελικά στα μέτρα της, αρχής γενομένης κυρίως από την δεκαετία του 1980, η παγκοσμιοποίηση και που ακριβώς εν έτει 2011 βρίσκεται ξανά σε σύγχυση και πίεση λόγω της νέας οικονομικής κρίσης. 
Ίσως ο Παβέζε αν ζούσε να έγραφε για ένα ακόμα "Ωραίο Καλοκαίρι",ίσως να ερμήνευε αλλιώς τα νέα αλλά και τόσο.. παλιά,διαχρονικά γαρ, δεδομένα,ίσως πάλι να εστίαζε σε 3,4,5 νέους της μπερλουσκονικής ιταλικής εποχής περιγράφοντας ένα τους καλοκαίρι, απλά,ταξικά,όμορφα,κάπως μελαγχολικά αλλά με μια ανεπαίσθητη ελπίδα στο βάθος,αυτήν που σου δίνει η νιότη και τίποτα παραπάνω.Το συγκεκριμένο βιβλίο πάντως του Τσέζαρε Παβέζε,ολιγοσέλιδο ,μεστό,γλυκό,φανερά επηρεασμένο από την αμερικάνικη λογοτεχνία της εποχής του,το διάβασα με ενδιαφέρον,καλώς θεωρείται διαχρονικό και ότι αξίζει να το έχει κάποιος διαβάσει. 
Εδώ κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη,σε μετάφραση Σώτης Τριανταφύλλου η οποία έχει γράψει κι ένα ωραιότατο και πολύ κατατοπιστικό εισαγωγικό σημειωματάκι ,μαθαίνεις πολλά και για το Τορίνο και για τον Παβέζε,τα συνδέεις χρονικά με το περιεχόμενο,μπαίνεις εύκολα στην ατμόσφαιρα και τελικά διαπιστώνεις ότι είναι τόσο μικρός ο κόσμος ο μεγάλος,τόσο επαναλαμβανόμενος,τόσο κυκλικός...

Σχόλια