"Η Έρημος Έρχεται",Μιχάλης Φακίνος






170 σελίδες λογοτεχνίας,για μένα απρόσμενα φευγάτης , ονειρικής και επιτέλους μοναχικής.Μου είναι πρωτόγνωρα δύσκολο να οργανώσω τις εντυπώσεις μου . Αδυνατώ να τις βάλω σε μια λογική σειρά και να σας μιλήσω με την ελάχιστη αντικειμενικότητα, που οφείλω θεωρητικά να επιστρατεύσω,για το βιβλίο του Μιχάλη Φακίνου,του οποίου είναι το πρώτο που διαβάζω.


Το μυθιστόρημά του αυτό που εκδόθηκε από τον Καστανιώτη μόλις μερικούς μήνες πριν, μοιάζει να έχει κανονικά μια προσδιορισμένη ροή,ένα στήσιμο,αρχή-μέση-τέλος,κάτι σαν κεφάλι-σώμα-άκρα, αλλά του λόγου μου σίγουρα δεν έκανα τέτοιου είδους σχολική,τακτοποιημένη ανάγνωση.
Από την πρώτη σελίδα,πώς να σας το εξηγήσω, φαινόταν το πράγμα,"με λένε Χάρπο και παίζω τσατσάρα",πού αλλού έχετε ξαναδιαβάσει κάτι τέτοιο;
Η αφήγηση πάντως αρχίζει, αναγκαστικά, από κάποιο χειροπιαστό και ορατό για το ξετύλιγμα του μίτου σημείο, αλλά έχουν προηγηθεί οι ζωές των ηρώων ως άγραφες πληροφορίες που,αναγνώστη μου εσύ, είσαι υποχρεωμένος να φανταστείς και που στην συνέχεια στοιχειώνουν τις σελίδες ό,τι άλλο κι αν συμβαίνει εκεί μέσα και παρά τον περιορισμένο τους αριθμό.

Υπάρχει και μια μέση.Βέβαια.Το στιβαρό σώμα του κειμένου που της αντιστοιχεί αποτελείται από ιστορίες, που σεμνά, χαμηλόθωρα και όχι η μια σε βάρος της άλλης περνάνε από τα μάτια σου και δίνουν πνοή και κίνηση στις προτάσεις-η κηδεία πρώτη και καλύτερη,η κατεδάφιση,η Πνύκα,η Μιμόζα,η παράσταση στο καφενείο των φιλάθλων με τον αλα Blues Brothers καταιγισμό μπουκαλιών πάνω στο κοτετσόσυρμα της σκηνής,το κοριτσάκι με το κόκκινο παλτό ,η φάση στο νοσοκομείο Παίδων κτλ- τέλος πάντων ιστορίες που κολλάνε μια χαρά μεταξύ τους και αιωρούνται μέσα στο κεφάλι σου όλες μαζί και γίνονται κάτι σαν απομεινάρι από ένα δικό σου όνειρο, που το έχεις δει πολλές φορές,το ξέρεις αλλά δεν το καλοθυμάσαι,από αυτά που σου αφήνουν γεύση κι αίσθηση απροσδιόριστες μόλις ξυπνάς από την βύθισή τους,κάτι ανάμεσα σε γλυκόπικρο και στεγνό,που σε κυνηγάνε σαν αναμνήσεις κι ενώ ξέρεις ότι στο τάδε ή δείνα μέρος δεν έχεις ποτέ πάει, αυτό είναι χαρτογραφημένο μέσα στην ασυνέχεια του μυαλού σου ως ένα καταφύγιο,ένα οικείο μέρος ,που τελικά γίνεσαι σίγουρος ότι κάπου υπάρχει και κάποια στιγμή ίσως το βρεις και μπροστά σου και κει θα συναντήσεις οπωσδήποτε τους τέσσερις ελληνοποιημένους Μαρξ του Φακίνου -τον Γκράουτσο,τον Τσίκο,τον Ζέπο,τον Χάρπο- ως αυτό που συστήνονται οι ίδιοι: "είμαστε η Ορχήστρα των Εντυπώσεων" λένε κάθε φορά και φυσικά θα συναντήσεις και την απίστευτη φιγούρα που εμπνεύστηκε και σοφά βάφτισε Μπέλα ,Μπέλα του Άουσβιτς,της Σμύρνης,του Χέηζελ,Μπέλα του κόσμου των ονείρων.
Και ύστερα ο συγγραφέας σκαρφίζεται το τέλος, αραδιασμένο σύντομα και λιτά σε δυο κεφαλαιάκια, ψευδεπίγραφο κι ατέρμον ουσιαστικά, διότι, είπαμε ,σ΄αυτήν την ιστορία δεν υπάρχει συμβατική αρχή-μέση-τέλος,υπάρχουν ψυχές που σουλατσάρουν και λικνίζονται καθώς η Ορχήστρα των Εντυπώσεων παίζει την μουσική της ,εκείνην του Χάους με όνειρα, σκιές και αόρατες αρμονίες.

Δεν θα πω άλλα,δεν χρειάζονται,νομίζω πώς διάβασα το καλύτερο ως τώρα βιβλίο από τα ποικίλα γεννήματα του 2011.Αυτού του τύπου η λογοτεχνία ,όπως την αποκαλώ,η στοχαστική,που σε στέλνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στον Μπόρχες, χωρίς να είναι φορτωμένη ενοχικές αντιγραφές, εμένα με συναρπάζει.
Όταν μου έχει μάλιστα προκύψει από ελληνική συγγραφική πηγή δεν μπορώ παρά να ενθουσιαστώ και να πω τα καλύτερα...

Σχόλια

  1. Είσαι πολύ αφελής που κάθεσαι να εκθειάζεις τέτοιες κλεψιές ενώ το είδες και γι αυτό γράφεις:"η παράσταση στο καφενείο των φιλάθλων με τον αλα Blues Brothers καταιγισμό μπουκαλιών πάνω στο κοτετσόσυρμα της σκηνής".Λοιπόν διαμαρτύρομαι ότι πρόκειται για χοντροκομμένη κλοπή της σκηνής από την πασίγνωστη ταινία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος26/8/11 21:06

    Έχεις διαβάσει το βιβλίο όλο δηλαδή και εκεί βρήκες να σκαλώσεις βρε Kokkina Synora;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα Ανώνυμε,Kokkina Synora και λοιποί.Θέλω να πιστεύω ότι ο συγγραφέας φυσικά και δεν είχε πρόθεση κλοπής.Σκηνές από ταινίες,παραστάσεις μουσικές,φράσεις από βιβλία και κεφάλαια,ήρωες και δράσεις,έργα ζωγραφικής κά έχουμε όλοι στο κεφάλι και λειτουργούν ως αφετηρίες και τερματικά σημεία,ως επιρροές,ως εγκιβωτισμοί κτλ Κακώς όποιος έκανε την επιμέλεια του βιβλίου δεν το πρόσεξε ώστε να γραφτεί μια αράδα στο τέλος που να μνημονεύει το φιλμ-φετίχ ταινία,έχεις δίκιο-και να απαλλάσσει τον Φακίνο από την υποψία πρόθεσης.Διάβασε,αν δεν το έχεις κάνει όπως λέει ο ανώνυμός μας,όλο το βιβλίο, σε παρακαλώ, για να το συζητήσουμε σε άλλη βάση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος18/9/11 17:51

    Ο Φακίνος λένε έχει το δικό του φανατικό κοινό,είναι συγγραφέας που δεν μοστράρεται στα μμε και ό,τι εκδίδει έχει κάτι ξεχωριστό.Τον αναζήτησα σε βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου,ούτε που τον ήξεραν...Γεμάτη η βιτρίνα τους με τούρκικα,από Παμούκ μέχρι κι εγώ δεν ξέρω τι.Δεν πάμε καλά μου φαίνεται. Άννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμος18/10/13 14:23

    Χωρίς να το ψειρίσω θα πω ωραίο βιβλίο,απόδραση από τη μιζέρια μας.
    Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου