"Το Σβήσιμο",Πέρσιβαλ Έβερετ




Πέρσιβαλ Έβερετ.ΗΠΑ.Λογοτεχνία με όλη την σημασία της λέξης.Πέρα από χώρες , φυλές,γλώσσες, σύνορα. Κι ας βλέπω στην θεματολογία αυτής τής ,ναι, έτσι θα την πω, πρωτοποριακής λογοτεχνίας, πότε στον Έβερετ,πότε στην άλλη αγαπημένη την Τόνι Μόρρισον, πως ο συγγραφέας δεν διστάζει να ρίξει αλάτι σε ανοιχτές, φυλετικές πληγές, που αιμορραγούν ακατάπαυστα,ας μοιάζει να παλεύει να κλείσει με ανθρώπινο πηλό, όσα αντιλαμβάνεται ο λόγος του, από τα αλισβερίσια χρόνιων, ανοιχτών λογαριασμών του χρώματος και της φυλής, που εκκρεμούν προκλητικά στην θεούσα υπερδύναμη, τρομάρα της,που γενικότερα δεν κοιτάει τα χάλια της,τα κουκουλώνει με Χόλυγουντ,ενίοτε βέβαια πολύ πετυχημένα και ρίχνεται σαν όρνιο, με τον...μαύρο της πρόεδρο θλιβερό άλλοθι , στα χάλια των αλλονών, ως την τελευταία σπιθαμή του πλανήτη....
Γιατί όμως την αποκαλώ πρωτοποριακή,εκλεκτή,υψηλή αυτήν την λογοτεχνία, ενώ πλάθει τα έργα της με τα γνωστά καλά,βασικά, μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού, υλικά όλων των,από άποψη αφομοιώσεων και επιρροών, εξαιρετικών, παγκόσμιας εμβέλειας λογοτεχνιών, που έχουν προηγηθεί της δικής τους;
Μα...ακριβώς γι΄αυτό!Πιο απλά:για τον ίδιο εκείνο,αιώνιο λόγο που το ψωμί ας πούμε θα γίνεται, πάντα,από αλεύρι και νερό και θα΄ ναι,πάντα,το ψωμί των ανθρώπων κι ό,τι επιπλέον του προσθέτουν κατά καιρούς, για να γίνει τάχαμου πιο σύγχρονο, σουσάμια, σπόρους, ζάχαρες,και τα συναφή-τα βασικά υλικά θα είναι,πάντα, αλεύρι και νερό!
Άψογος,αναμενόμενα εξαιρετικός,διεισδυτικός,με εκείνην την γνωστή,την χαρακτηριστική , εύστοχη, λεπτή αυτοσαρκαστική του, πικρή αλλά όχι μίζερη-σε καμιά περίπτωση-πινελιά ειρωνείας στο φόρτε της,ο Πέρσιβαλ Έβερετ, εδώ και χρόνια, σταθερά μαζί με την Τόνι Μόρρισον πολυαγαπημένοι μου σύγχρονοι συγγραφείς,γράφει αληθινά αριστουργήματα το ένα καλύτερο από το προηγούμενο,καθώς, όπως διατρανώνει στο δικό του ιντερμέτζο ο Έσσε "Ωριμάζοντας Γινόμαστε Νεώτεροι"και ο Έβερετ το προσωποποιεί αυτό στο έπακρο γενόμενος νεώτερος,αιχμηρότερος,φρεσκότερος, οξυδερκέστερος και πιο αποφασισμένος να παραμείνει άθιχτος από κάθε είδους φτήνιες στην λογοτεχνική του ανηφόρα.
Αυτοί οι δυο μαύροι πεζογράφοι,Έβερετ και Μόρρισον παίρνουν την σκυτάλη από μεγάλους λευκούς λογοτέχνες των ΗΠΑ και αποδεικνύουν με όλα τα ως τώρα βιβλία τους την ευρωστία και την ορμή, την κατά έτη φωτός προχωρημένη αντίληψη τού λογοτεχνικού γίγνεσθαι, που έχει η θεούσα,λευκή και μαύρη- μην αδικώ κανέναν-όταν ξεστραβώνεται και κοιτάζει και πέρα από την μύτη της.

Μπαίνοντας στο διαδίκτυο για να κατεβάσω εξώφυλλο του Σβησίματος που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Πόλις έπεσα στις σχετικές περιλήψεις του βιβλίου  και σας κοτσάρω δυο τρία σημεία τους γιατί και επαρκώς ενημερωτικά είναι και εγώ ντάλα κατακαλόκαιρο βαριέμαι απελπιστικά ,να γράφω άλλο. Ιδού λοιπόν,αφού επαινέσω την μετάφραση της Χίλντας Παπαδημητρίου,πάρτε ένα ολιγοθερμιδικό μεζεδάκι αρχικά από εδώ και μετά πάρτε το βιβλίο,όλα τα βιβλία δηλαδή του Έβερετ και δ ι α β ά σ τ ε ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ και μην αναλωθείτε περισσότερο σε παρουσιάσεις και βαρύγδουπες κριτικές,ο Έβερετ είναι ακριβώς η περίπτωση συγγραφέα που του ταιριάζει η σοφή ρήση τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!


"Ο Θελόνιους «Μονκ» Έλισον είναι ένας διακεκριμένος αφροαμερικανός συγγραφέας και πανεπιστημιακός που το τελευταίο βιβλίο του έχει απορριφθεί από επτά εκδότες. Αυτό πλήττει καίρια τον εγωισμό του, αφού όλα τα προηγούμενα βιβλία του είχαν τύχει της «ενθουσιώδους αποδοχής των κριτικών». Οι εκδότες όμως, τώρα πια, βρίσκουν πως ο Έλισον δεν γράφει καθόλου σαν μαύρος... Ο Έλισον θυμώνει ακόμα περισσότερο όταν βλέπει την ιλιγγιώδη επιτυχία του πρώτου μυθιστορήματος μιας μαύρης συγγραφέως που, ως τυπικό δείγμα της «πολιτικά ορθής» αφροαμερικανικής λογοτεχνίας, προσλαμβάνει διαστάσεις εθνικού φαινομένου. Εξοργισμένος και απελπισμένος, ο Έλισον κάθεται και γράφει, με ψευδώνυμο, μια παρωδία αυτού του μπεστ-σέλερ. Δε σκοπεύει να την εκδώσει, πόσο μάλλον να την πάρει σοβαρά? να, όμως, που το βιβλίο όχι μόνο εκδίδεται, αλλά και δεν αργεί να γίνει το Καινούργιο Λογοτεχνικό Φαινόμενο και να κερδίσει το πιο σημαντικό βραβείο της χώρας. Σε μια διαδοχή αστείων, συγκινητικών και δηκτικών επεισοδίων, παρακολουθούμε το πώς ο Έλισον τα βγάζει πέρα με όλα αυτά. Το Σβήσιμο, μυθιστόρημα ιδεών αυτοσαρκαστικό, ειρωνικό και συνάμα λυρικό, είναι από τα πιο οξυδερκή βιβλία για τον εκδοτικό κόσμο, τη λογοτεχνική θεωρία και κριτική, το μηχανισμό των μπεστ-σέλερ, τα μίντια, τη φυλετική ταυτότητα, τον ρατσισμό αλλά και για το «πολιτικά ορθόν» που τόσα δεινά έχει επιφέρει στην πνευματική ζωή των ΗΠΑ. "

Σχόλια

  1. Αγαπητή, να υποθέσω από τον ενθουσιασμό σου ότι έχεις διαβάσει όλον τον Πέρσιβαλ Έβερετ;Αν όχι σου προτείνω το πιο πρόσφατο "Οι Πληγωμένοι",
    κέντημα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχω διαβάσει και την "Αμερικάνικη Έρημο",
    μυθιστόρημα εντυπωσιακό επίσης αλλά όχι του ύψους του Σβησίματος.Στο "Σβήσιμο"ο Έβερετ ανεβαίνει πολλά σκαλιά μαζεμένα,ας το θέσω έτσι απλοϊκά,στην παγκόσμια σκαλίτσα.Η οποία στην εποχή μας πλέον είναι εντελώς κάθετα βαλμένη,
    σκοίνινη,επικίνδυνη,σχεδόν στον αέρα,θέλει ταλέντο αληθινό και πολύ για να την ανέβεις.Ευχαριστώ για την πρόταση,θα είναι το επόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου