" Το Μειλίχιο Τέρας,Γιατί η Δύση δεν Πηγαίνει προς τα Αριστερά " , Ραφφαέλε Σιμόνε




Τώρα μάλιστα,κι άλλα  παραπεμπτικά κι άλλες ακτινογραφίες για την αρρωστούλα μας.Αμ,ώσπου να τον διαγνώσουμε τον ιό και να βεβαιωθούμε από τι τον κόλλησε η ασθενής θα΄χουμε γίνει και του λόγου μας dust in the wind.Πώς να πάει, κυρίες μου και κύριοι, η Δύση αριστερά,αφού η Αριστερά μετακόμισε προ πολλού δεξιά και μπερδεύτηκε παγκοσμίως ο απαυτός μας,τι μαράζια μας βάζετε κύριε Ραφφαέλε μας, ιουλιάτικα;
Η στραβογαμημένη μανδάμ (Γερμανο)Δύση, με τα μυαλά της τα λειψά τίγκα στον όπως γούσταρε προσληφθέντα Αριστοτέλη των διαφωτισμένων της σκοταδιστών,την στρίμωξε σαν ενοχλητική βρωμόμυγα την γεροντοκόρη την μαμαζελίτσα Αριστερά πάνω στην απαστράπτουσα ευρω-τηλεοπτική της plaσμα οθόνη.
Ε,πώς όχι.Από καιρό.Φαπ,φουπ,της έχωσε κάμποσες ωραίες, συστηματικές ευθείες βολές με την σινιέ μμε μυγοσκοτώστρα της.Κάθησε η μαμαζελίτσα η Αριστερά σαν βλάκας. Έβγαζε σχεδόν σε όλη την Ευρώπη αλλά και στον πλανήτη τα κάστανα από την φωτιά κοντά 150 χρόνια,τι θεωρίες,τι αγώνες,τι κινήματα,τι προσωπικότητες,τι ηγέτες ,τι οράματα,τι ιδέες,αλλά ποιό το δια ταύτα,πού είναι τώρα όλα αυτά; Ένα λεκεδάκι την έκανε, πάνω στο λαμπερό γυαλί,στο σχήμα του πατερούλη,θαρρώ.
Πώς να ακουμπήσει τώρα ο ελεύθερος άνθρωπος,ο πολιτισμένος,ο που μπούκωσε πλαστική κατανάλωση και χόρτασε "ελευθερία" να ξοδεύει τα λεφτά του(;) "όπως αυτός επιθυμεί" αλλά έλα που του βγαίνει όλο και πιο σαρκομερκελάτη η παλιοκατάσταση και ψάχνεται να πιαστεί από κάπου;
Πού να το ψωνίσει αυτό το κάπου-για ψώνια τα θαρρεί όλα- ο καλά εκπαιδευμένος ο καταναλωτής που η αειμυξοπάρθενος μαμαζελίτσα έχει μόνιμη κλιμακτήριο από την εποχή του σοβιετικού ασυγχώρητου και συνεχίζει τις υστερίες της απτόητη και πάνω απ όλα τον θεόκουφο κι αλλοίθωρο γεροντοκορίστικο εσωτερικό καβγά της;
Ε,πώς είπατε;Έχει απομείνει πάνω της ένα αξετύλιχτο,αμαγάριστο κουβαράκι σαν και κείνο του Θησέα, που την κρατάει ακόμα σε (ύστατη) επαφή με τον έξω από τον Λαβύρινθο που είμαστε εμείς χαμένοι κόσμο; Και ποιος το κρατάει,παρακαλώ,αυτό το γερό,μαγικό κουβάρι; Ο ....,είπατε; Αχα, μάλιστα.Ο.....! 
Συγγνώμη για πρωτύτερα, μα δεν σας είχα ακούσει καλά,νόμισα πως μου είπατε: ο Μπερλουσκόνι.

ΥΓ.Δεν σας τα λέω σοβαρά και επίσης διόλου αναλυτικά;Κοροϊδεύω;Κάνω κρύα πλακίτσα; Εντάξει, λοιπόν.Διαβάστε τότε στην αριστερή,όσο παραμένει δηλαδή αριστερή,διότι τα κοπέλια εκεί λένε εξουσία και τους τρέχουνε τα σάλια,Αυγή τής -όπα, σημερινή είναι,κοίτα σύμπτωση- 5ης Ιουλίου, παρουσίαση αυτού του βιβλίου των εκδόσεων Πόλις,που κάνει ο Νίκος Κουρμουλής με τίτλο,που "σκοτώνει":Φυλλοβόλο δέντρο, δηλητηριώδης ο καρπός".Ο Κουρμουλής,δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, τα λέει  σοβαρά,θα σας αρέσει ακόμα κι αν διαφωνήσετε.
(Δεν διαβάζετε Αυγή;Γιατί καλέ;Φοβάστε μην κολλήσετε αριστερίτιδα;Σιγά το ιδεολογικό,πυρηνικό οπλοστάσιο.Οι βιβλιοπαρουσιάσεις της είναι σχεδόν οι μόνες,που αξίζουν από τα υπόλοιπα χαζά που γράφονται εκεί μέσα.Λοιπόν αφήστε τις αηδίες,την παραθέτω εγώ).

"Η καταιγίδα της νεοτερικότητας, σε συνδυασμό με την άνοδο της «Νέας Δεξιάς» στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης, αποτελούν,κατά τον διακεκριμένο Ιταλό γλωσσολόγο Ραφαέλε Σιμόνε,το «Μειλίχιο τέρας». Έχοντας ως πρωταρχική εμπειρία την καταβαράθρωση της ιταλικής αριστεράς, ο συγγραφέας τοποθετείται στη βασανιστική αμηχανία της αριστεράς απέναντι στο εκσυγχρονισμένο μοντέλο οικονομικών και εσωτερικών παραστάσεων, που επιδιώκει τη «δυτικοποίηση» του πλανήτη.
Οι σκληρές ανταποδώσεις του νέου δεσποτικού μοντέλου,των δημοκρατικών ελίτ της κεντρικής Ευρώπης, είναι παρούσες. Πνευματικοί αρωγοί σε αυτή την περιπέτεια του συγγράμματος, είναι ο Πιέρ-Πάολο Παζολίνι, ο Σπινόζα, ο Αλέξις ντε Τοκβίλ, ο Γκυ Ντεμπόρ και ο Ορτέγκα υ Γκασσέτ.

Ο Ραφαέλε Σιμόνε δεν επιδιώκει να αποκτήσει την ταυτότητα ενός ακόμη «πρωτοπόρου». Μέσω των παραστάσεών του θέτει και ο ίδιος ερωτήματα στον εαυτό του, έτσι ώστε το βιβλίο να αποκτά χαρακτήρα εξομολόγησης. Στην κορυφή των αμελειών της αριστεράς μπαίνει η απουσία ευρείας ανάλυσης του θανάτου και της μεταμόρφωσης του καπιταλισμού. Δηλαδή όταν μεταστρέφονταν σε παγκοσμιοποιημένος και καταναλωτο-κεντρικός. Τροποποιήθηκαν ριζικά οι στόχοι του, αφαιρώντας τη μεταρρυθμιστική, σοσιαλιστική δύναμη της αριστεράς.
Πέρα από τον δυσφημιστικό σοβιετισμό, όσον αφορά την κοινή γνώμη, η αριστερά διολίσθησε σε έναν πολιτικό πραγματισμό που στερούνταν αρχών και ηθικών κινήτρων. Μαζί με τον δυϊσμό της απέναντι στη νεοτερικότητα, εμφανίστηκε ένα εκρηκτικό μείγμα, που παρέσυρε την πολιτική προσοχή σε νέες σφαίρες: μεταναστευτικό ζήτημα, εθνοτικές, θρησκευτικές και περιβαλλοντολογικές αναφλέξεις. Παράλληλα η ταξική σύγκρουση, βασικό μέλημα της αριστεράς, όλο και υποχωρούσε.Αποτέλεσμα, το ιδεολογικό ξεθώριασμα της αριστεράς και η αφομοίωσή της με κεντρώες θέσεις.

Σταδιακά η έννοια του εργάτη αντικαταστάθηκε με αυτή του «πολίτη», ο από τα κάτω ριζοσπαστισμός μεριμνά για την ιδεολογική του καθαρότητα, ενώ οι προγραμματικές συγχωνεύσεις δημιούργησαν αυτό που λέγεται στην Ιταλία αριστερά του «buonismo», της αγαθοεργίας προς το ελληνικότερο, που λανσάρει το μοντέλο του καλοπροαίρετου κομμουνιστή. Για τον Σιμόνε η λύση αναζητείται στην εμβάθυνση των αρχών των κοινωνικών ανισοτήτων, στη συνεχή μελέτη του κεφαλαίου, την ανασύσταση της εργατικής τάξης, δίχως απολυταρχικές παλινδρομήσεις και πολύχρωμες εκπτώσεις. Αντίθετα η «Νέα Δεξιά» της νεοτερικότητας -το «Μειλίχιο τέρας» του τίτλου-, δεν καταστρέφει κάτι, αλλά το εμποδίζει να γεννηθεί.
Είναι ο εχθρός που καταβροχθίζει τα πάντα στο διάβα του. Η νέα μορφή αστικής διακυβέρνησης, είναι ενσωματωμένη στο δίκτυο των παγκόσμιων εξουσιών, των οποίων αποτελεί ταυτοχρόνως το αίτιο και το αποτέλεσμα. Ο «αρχικαπιταλισμός», όπως τον ονοματίζει ο συγγραφέας, θέλει να φαίνεται σύγχρονος, ανεκτικός, άγρια κατασταλτικός και πάντα νέος. Η ταύτισή του με ένα κόμμα θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Παρουσιάζεται ως μια διάχυτη και ακαθόριστη νοοτροπία, μια αιωρούμενη ιδεολογία που βλέπεις διάφορες ενσαρκώσεις της στο δρόμο και στα ΜΜΕ. Στην πραγματικότητα δεν αναγνωρίζει οικουμενική τάξη πέρα της αστικής, την οποία επιδιώκει να τη φτάσει στα απώτατα σημεία της κατανάλωσης.
Το «Μειλίχιο τέρας» περιφρονεί τον λαό, βλέποντας τον μόνο ως κοινό και ως πελάτες. Των οποίων την συμπεριφορά πρέπει να κατευθύνει. Στους αντιπάλους δείχνει ένα θηριώδες πρόσωπο κηρύσσοντας στον ίδιο χρόνο την επιτυχία, τον πλούτο, το μάρκετινγκ, την εύκολη πίστωση στους μικροκαταναλωτές, το fun, που αποτελούν και τις δημόσιες αξίες της. Μια διάφανη συσκευασία ευθυμίας. Η ολοκληρωτική καθήλωση σ' έναν παιδισμό, όπου οι πολίτες δύσκολα θα αποφύγουν τον πειρασμό του φανταχτερού, που εξυφαίνει έναν από τους ζωτικούς μηχανισμούς της δικής τους, παγκοσμιοποιημένης ζωής.

Έχουμε τη γέννηση μιας μαζικής, δεσποτικής κουλτούρας. Οι δυτικές κοινωνίες δεν πηγαίνουν προς τα αριστερά, κατά τον Σιμόνε κυρίως λόγω της εδραίωσης μιας νέας μαζικής ψευδαισθητικής κουλτούρας, που δίνει την εντύπωση στους ανθρώπους ότι ζουν καλύτερα.
Όπως προφητικά έλεγε ο Αλέξις ντε Τοκβίλ: «Η εξουσία θα είναι εποπτεύουσα, μεθοδική και ήπια. Θα οδηγεί κάθε έθνος να γίνει κοπάδι από φοβισμένα εργατικά πρόβατα». Στον απατηλό κόσμο της νεοτερικότητας, το «Μειλίχιο τέρας» βασιλεύει. Οι άνθρωποι θα συγκρούονται με δυο αντίπαλα πάθη: την ανάγκη να καθοδηγούνται και την επιθυμία να μείνουν ελεύθεροι. Ο χρόνος διαταράσσεται, ανάμεσα στον χρόνο εργασίας και στον αντίστοιχο της ανάπαυσης, προκαλώντας καρναβαλοποίηση της ζωής. Το πλαστό διεισδύει στο αληθινό, προκειμένου το πλαστό να μετατραπεί στη συνέχεια σε φανταστικό και να πάρει την θέση του αληθινού. Η κανονική ζωή αναστέλλεται.

Σοβαρά θέματα μεταμορφώνονται σε φεστιβάλ, γεγονότα και πανηγύρια. Τίποτε δεν πρέπει να είναι σοβαρό. Οφείλει δια της βίας να γίνει εύπεπτο και ευχάριστο. Το να προσποιείσαι γίνεται εξίσου σημαντικό με το να πράττεις. Η ικανότητα διάκρισης μεταξύ της πραγματικότητας και της μυθοπλασίας, εξασθενίζει. Μέσω της παντοκρατούσας ψηφιακής εικόνας, πολλαπλασιάστηκαν τα πράγματα που μπορούμε να δούμε. Κόσμοι και αντικείμενα που ήταν απροσπέλαστα, τώρα είναι ορατά και μάλιστα μπορούν να ανασυντεθούν με προσομοίωση.
Έτσι το οραματικό επίδικο της αριστεράς αδυνατίζει, καθότι γίνεται οικείο και πανταχού παρόν. Η εξουσία διαχειρίζεται πια από θέση ισχύος αυτή την ανησυχητική εξοικείωση. Η τεχνο-παρατήρηση συμβάλλει στην αποσβεστοποίηση της πραγματικότητας που ζούμε. Την κάνει αρχικά σχεδόν αληθινή και αργότερα σχεδόν ψεύτικη. Η Δύση ξεδιάντροπα ξεθεμελιώνει τις συλλογικές κατακτήσεις της.
Τα δημόσια πρόσωπα μπορούν να λένε ψέματα κατά συρροή, δίχως να υποχρεώνονται να το αναγνωρίσουν. Ο αδιάφορος εγωισμός επικρατεί.
Το να είσαι αριστερός σήμερα για τον Ραφαέλε Σιμόνε είναι επίμοχθο έργο. Η αγορά είναι ένας γιγαντιαίος συλλέκτης αισθήσεων. Η αριστερά τίθεται αντιμέτωπη με την προσήνεια, τη σωματική εκκοσμίκευση και τις ακατάπαυστες υποσχέσεις του «Μειλίχιου τέρατος». Χρόνος πολύς δεν απομένει, για την ανασύνταξη εκ θεμελίων της αριστεράς, αν θέλει να της ανήκει η πρόοδος της Ιστορίας."
Περαστικά σας και μας !

Σχόλια