"Πληγωμένοι",Πέρσιβαλ Έβερετ

Οι "Πληγωμένοι" του 2005 είναι το πιο πρόσφατο μυθιστόρημα του Πέρσιβαλ Έβερετ μεταφρασμένο στην ωραία μας γλώσσα από τον Λύο Καλοβυρνά για τις εκδόσεις Πόλις το 2008.
Είναι ένα κέντημα λέξεων εξαίσιο,όπως ακριβώς και όλα τα προηγούμενά του και σε όλα τα επίπεδα:μυθοπλασία, τεχνική αφήγησης, ισορροπία, γλαφυρότητα κειμένου (έστω αυτήν την... σπαρτιάτικη),αρμονική κατανομή πάμπολλων  συναισθηματικών φορτίων,ξεχωριστά για κάθε χαρακτήρα, που έχει  ήδη πολύ προσεκτικά δομηθεί,ωραίο δέσιμο των επιμέρους ιστοριών με λιτό,στιβαρό τρόπο και πολλά άλλα από έναν πραγματικά μεγάλο κατάλογο λογοτεχνικών αρετών.   
Κοντολογίς διαθέτει,με το παραπάνω ,όλα τα χαρίσματα της εκλεκτής, ξεχωριστής, απαιτητικής σύγχρονης λογοτεχνίας που έτσι κι αλλιώς ο Έβερετ υπηρετεί ανυποχώρητα,πάντα.Αυτή την φορά βέβαια οι αλήθειες που ξερνάει σπαρακτικά και σε επίπεδο πατρίδας-δεν τολμώ να ξεστομίσω εθνικά-ξεπερνούν σε ειλικρίνεια κάθε προηγούμενο μια και το δημιούργημα δεν είναι ολότελα δικής του φαντασίας αποτέλεσμα ,έχει, βλέπετε,ορμήξει με τα κέρατα ως μαινόμενος ταύρος στο τεράστιο γκλαμουράτο υαλοπωλείο που λέγεται ΗΠΑ και τα έχει κάνει γυαλιά καρφιά,έχει βγάλει στην φόρα σε 280 δραματικές σελίδες ό,τι αποτελεί εκείνο το τεράστιο κομμάτι της ζοφερής αμερικάνικης ρατσιστικής πραγματικότητας,σεξουαλικής,φυλετικής,οικολογικής,τα πάντα.
Είναι κομμάτι της χώρας του αλλά και του κόσμου όλων μας, που μπορούν και το βλέπουν και τολμούν να το καταγράψουν λίγοι εγχώριοι,σύγχρονοι συγγραφείς είτε μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ- με λόγο διαφορετικό,μεγαλόστομο και επιβλητικό αυτός-ή αυτή η φευγάτη, γλυκόπικρη,στοχαστική κυρία,η λατρεμένη Τόνι Μόρισσον ή ακόμα ακόμα η λιγότερο ενδιαφέρουσα αν και πολύ σταράτη,τουλάχιστον στα διηγήματα του Brokeback Mountain, Ίνι Πρου.

Οι "Πληγωμένοι",νομίζω,είναι το πιο πολιτικό,πιο άμεσα και ξεκάθαρα καταγγελτικό βιβλίο του Έβερετ:οι ΗΠΑ,κυρίες και κύριοι, δεν είναι μόνον το Χόλλυγουντ!
Ίσως το ξέρετε,ίσως σας το έχουν ξαναπετάξει οι ίδιοι στην μούρη μεταξύ αστείου και σοβαρού μέσω της αστραφτερής βιομηχανίας του κινηματογράφου τους,πόσο ρατσιστές και μαλάκες είναι, στρατόκαβλοι και ταυτόχρονα πιστοί "χριστιανοί" (εδώ,ναι,γελάνε)αλλά κι αν το κάνουν το κάνουν με ένα και μοναδικό σκοπό ,να σας οδηγήσουν στο κυρίαρχο αίσιον τέλος,του στυλ το καλό πάντα θριαμβεύει, ειδικά όταν έχετε την σύγκρουση ανώδυνη στο πιατάκι σας, δηλαδή στην οθόνη σας και βέβαια ως καλό, ξεχάστε ό,τι είχατε ως τώρα στο μυαλό σας,μπορεί να είναι οτιδήποτε έχει αποφασίσει πριν από σας για σας η ακάματη νομενκλατούρα του θεάματος την εποχή του μαύρου της-Ομπάμα γαρ-άλλοθι,μπορεί είναι πολλά όχι και τόσο περίτεχνα και μοστράτα πράγματα,σε μια κοινωνία που σαπίζει ολοένα και πιο δύσοσμα μέσα στο λαμπερό της περιτύλιγμα.
Από την Βιβλιονετ του ΕΚΕΒΙ ψαρεύω δυο λόγια για το τι,περίπου,σε πρώτη ανάγνωση, θα διαβάσετε αλλά σας διαβεβαιώ δεν πρόκειται για κανένα σύγχρονο γουέστερν,μην περιμένετε καμιά μονομαχία, το αίμα και το μίσος θα σας έρθει απ΄ αλλού κατακέφαλα και, παρακαλώ, δείτε και στην χώρα μας λίγο πιο προσεκτικά, δυστυχώς,το μίσος δεν έχει σύνορα.

"Ο Τζον Χαντ, σαραντάρης πια, έχει αφήσει πίσω του τη ζωή της πόλης και επιλέξει να ζήσει μαζί με τον γέρο θείο του σ' ένα ράντσο στην όμορφη ορεινή περιοχή του Ουαϊόμινγκ, εκτρέφοντας άλογα. Ένας μαύρος εκπαιδευτής αλόγων είναι περίεργο φαινόμενο για την περιοχή αυτή, όπου ζουν κυρίως λευκοί. Ωστόσο, ο κόσμος τον έχει συνηθίσει. Ο εύθραυστος παράδεισος όμως που ο Τζον και ο θείος του έχουν διαμορφώσει σε απόλυτη αρμονία με το φυσικό περιβάλλον αρχίζει να παρουσιάζει ρωγμές:ένας νεαρός γκέι βρίσκεται ξυλοκοπημένος μέχρι θανάτου στην έρημο , ένας ινδιάνος κτηνοτρόφος βρίσκει δύο ζώα του κατασφαγμένα, κάποιος γράφει με αίμα τη λέξη "νέγρος" πάνω στο χιόνι...  Μέσα σ' αυτή την απειλητική ατμόσφαιρα, ο Τζον αρχίζει ν' αναρωτιέται για τις επιλογές της ζωής του μετά τον τραγικό θάνατο της γυναίκας του, για τα αισθήματά του προς τους άλλους, για τις ένοχες σιωπές που καλύπτουν τις κινήσεις μιας επικίνδυνης ομάδας νεοναζιστών, για τον επικείμενο θάνατο του θείου Γκας που τον έχει χτυπήσει η αρρώστια, για την ένταση που επικρατεί ανάμεσα σ' έναν πατέρα και τον ομοφυλόφιλο γιο του, για τον οποίο ο Τζον αισθάνεται ιδιαίτερη στοργή, για τον έρωτα που του ξυπνάει μια νεαρή γυναίκα..."



Μακάρι να διάβαζαν όλοι οι άνθρωποι συγγραφείς σαν τον Έβερετ,θα μπορούσαν κι εκείνοι να αναρωτηθούν για όλα όσα αναρωτιέται κι εκείνος και ίσως το παγκόσμιο αύριο κάπου,κάποτε να ξημέρωνε λίγο καλύτερο.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος9/6/12 15:13

    Γράφετε υπέροχα για υπέροχα βιβλία,με κάνετε να θέλω να τα αγοράσω και φυσικά να τα διαβάσω όλα.
    Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου