"Το Πράσινο Σπίτι",Μάριο Βάργκας Λιόσα



Όπου πάω κουβαλάω βιβλία,στήνω βιβλιοθήκες και συστήνω νέες παρέες στις οποίες μιλάμε,φυσικά ακατάπαυστα, για τα διαβάσματά μας.Αυτό όμως του Λιόσα,"Το Πράσινο Σπίτι" από τις εκδόσεις Καστανιώτη το είχα παρατήσει κάποιο καλοκαίρι στο σαράβαλο εξοχικάκι που έχουμε στην ωραία Σαλαμίνα,ως ταπεινοί και λαϊκοί τύποι που μαγκιά μας είμαστε και φτωχοί,καραμαγκιά μας που επίσης είμαστε -διότι δεν τα φάγαμε μαζί με το τρισάθλιο γουρούνι που λέει τις σχετικές αηδίες και ακόμα ως λαός ανεχόμαστε κι αυτόν και τους ομοίους του- και να μην τα πολυλογώ,ξεφεύγοντας με τα διάφορα κολοπολιτικά που με νευριάζουν κιόλας,το είχα σταματήσει λοιπόν κάπου στα μισά του, δεν μου άρεσε .Ε,τώρα το τελείωσα,αγγαρεία ήταν αλλά το τελείωσα.

Ο Λιόσα, βλέπετε,είναι ένας συγγραφέας για τον οποίο τόσα πολλά και διθυραμβικά λέγονται ώστε ήθελα να έχω υπ΄όψιν μου κάποιο από τα γραπτά του.Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα όπως αντιλαμβάνεστε,έχω παραδεχτεί βέβαια τις λογοτεχνικές του αρετές αλλά έκοψα φλέβες.Η βαρεμάρα σε 432 σελίδες.Δεν ξέρω τι με χάλασε στο γράψιμό του,κομματάκι πομπώδες και ξερολίστικο αλλά όχι πια και τόσο κακό.Εδώ σαβουρώνουμε άλλα κι άλλα... 
Το συγκεκριμένο διαδραματίζεται στην πατρίδα του ,στο Περού και πρόκειται για το δέσιμο -μέσω μιας πυκνής γραφής, που έχει συνέχεια ,φανερή αρμονία,ωραία και περίτεχνη σύνδεση- πέντε επιμέρους ιστοριών, που δίνουν καλά,πολύ παραστατικά όλο το κλίμα,την ατμόσφαιρα,την αν όχι πρωτόγονη,πάντως μακράν απέχουσα από ό,τι κρίνουμε εμείς ως πολιτισμό, καθημερινότητα των ανθρώπων -ιθαγενών και ξένων,ιεραποστόλων και τυχοδιωκτών και ό,τι άλλο- στο κομμάτι αυτό της άγνωστης σε μας εδώ στην άλλη άκρη του πλανήτη, χώρας του.

Από το 1940 και κάτι οπότε διαδραματίζονται οι ιστορίες του Λιόσα φαντάζομαι πολλά έχουν αλλάξει και δυτικοποιηθεί με την κάκιστη των σημασιών της λέξης κι έχουν θυσιαστεί στον βωμό της δυτικής κυριαρχίας και των αγορών που στήνει η παγκόσμια πλουτοκρατία-σιγά βρε Αλέκα,δεν σε είπαμε και συρριζού,σε μια λέξη συμπέσαμε- όταν της κάθονται οι μεν λαοί σαν χαζές κότες και οι κυβερνήσεις τους σαν έμμισθα δουλικά.

Αλλά ο Λιόσα δίνει εν έτει 2005 που το έγραψε μιαν άλλη εικόνα,εποχών απ΄αυτές που κανείς δεν θέλει να χάνονται από τις μνήμες κι έτσι βρήκα ένα καλό λόγο να το τελειώσω και ν΄αντισταθώ στην ανία,βλέποντάς το ως χάρτινο θησαυροφυλάκιο πληροφοριών και γνώσης που εδώ, στην βολική μυθιστορηματική τους μορφή, είναι πολύ πιο γλαφυρά και γενναιόδωρα αποτυπωμένες, άλλο πράγμα βρε παιδί μου το χαρτί,καμία σχέση με το χάος και το εφήμερο του διαδικτύου.

Τα όσα συμβαίνουν εξελίσσονται σε δύο διαφορετικά μέρη του Περού:την Πιούρα,πόλη στην έρημο της περουβιανής ακτής και τη Σάντα Μαρία ντε Νιέβα, ένα μικρό χωριό χαμένο στην καρδιά της Αμαζονίας. Συνδετικός κρίκος και των δύο είναι το Πράσινο Σπίτι, το θρυλικό πορνείο της Πιούρα: άντρο ακολασίας για τον ιερέα και τους πιστούς της, τόπος ξεφαντώματος και απαγορευμένων απολαύσεων για τους άντρες της περιοχής αλλά και τους ξένους. Μια παράξενη αλληλουχία γεγονότων συνδέει με κάποιον τρόπο τους ήρωες και των πέντε ιστοριών που έχουν ως σημείο αναφοράς το Πράσινο Σπίτι, ακόμα κι αν δεν έχουν πάει ποτέ εκεί, ακόμα κι αν δεν το έχουν δει καν. 

Αυτάααα και επιστροφή στην δουλειά τρέχοντας(γιατί γράφω στην ζούλα).

Σχόλια

  1. Ανώνυμος23/8/11 01:08

    Προσωπικά το θεωρώ το καλύτερό του έργο,του αξίζει να το διαβάσεις με μεγαλύτερη προσοχή,το αδίκησες,είναι ένα δύσκολο βιβλίο και καλά λες ξένο στα καθ΄ημάς αλλά έχει τόσες επιρροές από τον αγαπημένο σου Φόκνερ που δεν καταλαβαίνω γιατί έκοψες φλέβες.Με τον Φόκνερ τελικά ως λέσχη τι κάνατε;Βαγγέλης Κοτσιόπουλος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω ότι το έργο γράφτηκε πολύ παλιά όταν ο συγγραφέας ήταν
    30 έτών κλεισμένος σε ένα παρισινό ξενοδοχείο. Η γνώμη μου είναι ότι είναι ένα διαμάντι.
    Μάκης Ρόμπολας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Διαμάντι,ε;Εμένα διαμάντι δεν μου φάνηκε,όπως θα καταλάβατε ήδη,αλλά πιθανόν να σφάλω.Δεν το διάβασα ούτε καν αλληγορικά,βέβαια πριν πέντε χρόνια είχα ακόμα το βιβλιοπωλείο και διάβαζα κι έγραφα για τις αναγνώσεις μου αλλιώς,ανάμεσα στις πιέσεις αυτής της -σχετικής βέβαια- δουλειάς.Αλίμονο,δεν είμαι κι ο...Πάπας των αναγνώσεων!
    Πρέπει πάντως να ομολογήσω ότι κι άλλα του Λιόσα δεν μου έχουν αρέσει.Φέτος λέω να ξαναδοκιμάσω να τον διαβάσω,ίσως επιχειρήσω την "Γιορτή του Τράγου" που το έχω αγορασμένο από καιρό και διστάζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν έχω διαβάσει ποτέ Λατινοαμερικάνους(Περουβιανούς, Κουβανούς, Αργεντίνους, Μεξικανούς κτλ.) . Δεν έχει γίνει σκόπιμα απλά νομίζω ότι καλύτερο για έναν αναγνώστη είναι να εστιάζει σε ένα δύο λογοτεχνικά είδη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει μια λογική αυτό αλλά όταν είσαι...100 χρονών(ονόματα δεν λέμε) έχεις εστιάσει εκ των πραγμάτων και σε περισσότερα,χαχαχα.Πιστεύω πάντως,πέρα από την πλακίτσα,ότι εσένα θα σου αρέσει πχ ο Μπόρχες.

      Διαγραφή
  5. Οι συγκεκριμένοι λογικά θα γράφουν για την πολιτική κατάσταση της χώρας τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός έγινε,νομίζω,και πρόεδρος,κάτι τέτοιο.Η πολιτική σε όλη την Λατινική Αμερική είναι συνυφασμένη με την άγρια καθημερινότητά τους,είναι χώρες με παρελθόν φορτωμένο με σκληρές καταστάσεις.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου