"Υψιπύλη,η Βασίλισσα του Αίματος",Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου





Η Λήμνος μέσα από τους αιώνες και τον ερωτικό-μητριαρχικό μύθο της Υψιπύλης είναι το αντικείμενο αυτού του βιβλίου της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, βιβλίο του 2010 από τις εκδόσεις Πατάκη και δεν μπορείς να το κατατάξεις σε συγκεκριμένο είδος,δεν είναι ούτε σύνηθες μυθιστόρημα, ούτε ακριβώς πεζό-ποίημα,αλλά ούτε και μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση ημερολογιακού τύπου,είναι όλα αυτά,φιλτραρισμένα από την τρυφερότητα της συγγραφέως η οποία αφηγείται εκφράζοντας την υπαρξιακή της αγωνία ,ανασυνθέτει τον μύθο της νεαρής βασίλισσας,θυμάται τα δικά της παιδικά και νεανικά χρόνια στην Λήμνο καθώς κι αυτήν την έπνιξε και την αλλοίωσε βάναυσα το σύγχρονο τσιμέντο, για εκείνη όμως παραμένει τόπος αγαπημένος ,έτσι καταγγέλλοντας νοσταλγεί το νησί της,εμπνεόμενη ωραιότατους στίχους που φιλοξενούνται πολύ ταιριαστά στο όλον του πονήματός της μοιάζοντας κάπου σαν κομμάτι από αρχαία ελληνική τραγωδία.
Η συγγραφέας είναι έμπειρη,είναι πολυγραφότατη,είναι ικανή να σε βάλει με την υψηλής αισθητικής τεχνική της στην ατμόσφαιρα της αφήγησης αμέσως.Ανήκει στην γενιά εκείνων των μορφωμένων Ελληνίδων, γυναικών, συγγραφέων, που χωρίς τυμπανοκρουσίες υπηρετούν ασυμβίβαστα από άποψη ποιότητας λόγου την λογοτεχνία σε ολόκληρη την ζωή τους.
Το βιβλίο αυτό βασίζεται απόλυτα στο- γνωστό- τόσο προσωπικό,καλό της γράψιμο.Ρέει ο λόγος μελίρυτος και δροσερός παρά το άχθος της πράξης των Λημνίων γυναικών του μύθου,δεν υπάρχει καμία κούραση και επιτήδευση στο κείμενο,οι λέξεις, παρόλο που επαναλαμβάνει κάποιες φράσεις σε κοντινές αράδες, γίνονται χάρτινα καραβάκια που σε ταξιδεύουν στο Αιγαίο με πανί τους το όνειρο και κατάρτι την εκπληκτική γλώσσα,που ακόμα μιλάμε ζώντας στα ίδια χώματα με τους αρχαίους εκείνους προγόνους.

Παραθέτω δυο τρία στοιχεία από το οπισθόφυλλο:
Η Υψιπύλη ήταν βασίλισσα της Λήμνου σε χρόνο μυθικό, μια τραγική βασίλισσα που η ζωή της συνδέθηκε με ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα των μητριαρχικών χρόνων: Οι γυναίκες της Λήμνου, σε μια ομαδική τρέλα, σκότωσαν όλο τον αρσενικό πληθυσμό του νησιού μόνο και μόνο για να εκδικηθούν τους άντρες τους που δεν τις πλησίαζαν ερωτικά, γιατί η Αφροδίτη τους είχε δώσει μια βαριά δυσοσμία. Η Υψιπύλη εναντιώθηκε στην πράξη αυτή της τρέλας και έσωσε τον πατέρα της, τον βασιλιά Θόα. Τον έβαλε σε ένα καλάθι αλειμμένο με κερί και τον έριξε στη θάλασσα. Οι Λήμνιες γυναίκες, όταν συνειδητοποίησαν την πράξη τους, πένθησαν και σπάραξαν. Οι νόμοι της φύσης είχαν απορυθμιστεί και οι σκοτωμένοι περιφέρονταν με αναμμένα λυχνάρια ανάμεσά τους. Ως την ημέρα του καθαρμού. Όταν πέρασε η «Αργώ» από τη Λήμνο, οι γυναίκες έσμιξαν με τους Αργοναύτες. Και ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε ανάμεσα στην Υψιπύλη και στον Ιάσονα. "

Και 216 σελίδες αναγνωστικής όασης,προσθέτω εγώ, στην καλοκαιριάτικη έρημο του Αυγούστου,ένα ωραίο κείμενο που κουβαλάει την αύρα του παλιού καλού λογοτεχνικού καιρού μα δεν το λες παλιομοδίτικο,κάθε άλλο.Να θυμόμαστε και τους κάπως παλιότερους,γιατί όχι;

Σχόλια