"Ο Κλέφτης του Στρατοπέδου",Τομπάιας Γουλφ

Φοβερά λιτός σε ύφος ο Τομπάιας Γουλφ και δείχνοντας μετρημένος σε βαθμό, που θα μπορούσες να πεις ότι συντάσσει φάκελλο δικογραφίας ή αναφοράς μιας αλληλουχίας γεγονότων, συγγράφει μια φαινομενικά απλή ιστορία, την εκτείνει μόλις σε 118 σελίδες και σε πηγαίνει χωρίς πολλά πολλά στην πολεμική και αντιπολεμική ατμόσφαιρα των ΗΠΑ στα 1967,που λίγο πολύ όλοι αμέσως την συνδυάζουμε με το Βιετνάμ.
Την τιτλοφορεί "Ο Κλέφτης του Στρατοπέδου" και αν και γυροφέρνει την ιστορία πάνω σ΄αυτόν που προσωποποιεί τον τίτλο και οι τρεις ήρωές του, οι νεοσύλλεκτοι Μπίσοπ, Λιούις και Χάμπαρντ έχουν γενναίο μερίδιο σ΄αυτήν.Έχουν καταταγεί εθελοντικά μην έχοντας άλλη λύση στην καμπή αυτή της ζωής τους,είναι πιτσιρικάδες, κουβαλάνε ο καθένας τους τις καλές και κακές στιγμές των σπιτιών και των οικογενειών τους,είναι αυτό που λέμε λαϊκά παιδιά,είναι τρεις Αμερικανοί του΄60 από την μάζα μιας χώρας που αρκετά εύκολα δημιουργεί και εμπλέκεται σε πολέμους χωρίς πειστική ηθική δικαιολογία,αν υπάρχει βέβαια, για κάθε πόλεμο γενικότερα, οποιαδήποτε πραγματικά πειστική δικαιολογία.
Λίγο πριν σταλούν κι αυτοί στο πεδίο του πολέμου εκπαιδεύονται ως αλεξιπτωτιστές και όσο διαρκεί αυτή η εκπαίδευση εκείνοι έστω ασυνείδητα χτίζουν τον κατοπινό τους εαυτό μέσα από τα διαδραματιζόμενα εντός κι εκτός στρατοπέδου στα πλαίσια μιας σχέσης που αναπτύσσουν οι τρεις τους που δεν είναι και καμιά τρομερή φιλία,τους δένει όμως:ο Λιούις γίνεται κλέφτης καθώς κατά τις εξόδους του γυρεύει συντροφιά σε πόρνες και χρειάζεται λεφτά,ο Χάμπαρντ καταλαβαίνει λίγο λίγο το λάθος του να καταταγεί και στο τέλος είναι αυτός που θα λιποτακτήσει και θα φύγει στον Καναδά και ο Μπίσοπ-που ουσιαστικά αφηγείται κι ένα κομμάτι του ξέρουμε ότι είναι ο Γουλφ- θα γίνει ο κοινός μέσος Αμερικανός πολίτης ,καλός οικογενειάρχης και τα συναφή που δεν πειράζει ούτε κουνούπι αφού όμως αυτός τελικά υπηρετήσει στο Βιετνάμ.
Ο ίδιος ο Γουλφ λοιπόν έχει πολεμήσει σ΄αυτόν τον πόλεμο- που σαφώς τους έχει στιγματίσει ως χώρα και μάλλον θα συνεχίσουν επ΄άπειρον να μας τα πρήζουν εμάς των υπολοίπων, παγκοσμίως και ποικιλοτρόπως,με ταινίες,μουσικές,βιβλία κτλ-αλλά σ΄αυτό τουλάχιστον το βιβλίο δεν υπάρχουν τα γνωστά περί Βιετνάμ κλισέ και παρόλο που ο Γουλφ δεν κάνει ψυχογραφική εμβάθυνση,διότι απλά δεν χρειάζεται,μας κερδίζει με την ειλικρίνεια και την αμεσότητα της γραφής του.
Η ωραία αυτή καθαρόαιμη αμερικάνικη νουβέλα θα συμπεριλαμβανόταν άνετα σε μια συλλογή, εννοώ ότι θα άξιζε κάποιος ελληνικός εκδοτικός οίκος να "μαζέψει" σε έναν αντιπροσωπευτικό τόμο 3-4 ακόμα νουβέλες από σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς και δεν θα γινόταν να λείπει "Ο Κλέφτης του Στρατοπέδου". Να σημειώσω την για μια ακόμα φορά παραδειγματική από άποψη ποιότητας εκτύπωση από τις εκδόσεις Πόλις και φυσικά την καλή,την πολύ ισορροπημένη μετάφραση του Χρήστου Οικονόμου.

Σχόλια