"Μία Ημέρα",Ντέηβιντ Νίκολς


Θυμάστε, οι μεγαλύτεροι, που σας έστελνε η μάνα σας στον μπακάλη να πάρετε φέτα(ωραίο,λαϊκό διαχρονικό τυράκι) και εκείνος σας το τύλιγε σε ένα χαρτί κιτρινωπό, επαρκώς χοντρό έτσι ώστε να αντέχει την παπάρα της άλμης κι ήταν ένα απίστευτο στρατσόχαρτο με κάτι γρομπαλάκια που μπορούσαν ωραιότατα να σας γδάρουν; Φαντάζομαι καμιά φορά παίρνατε, δεν μπορεί, τυριά πιο κυριλέ,αυτά βεβαίως σας τα τύλιγε σε χαρτί καλύτερο,σε κείνο το γιαλιστερό,το πιο τριζάτο,το πιο λευκό.Όλα ταιριαστά δηλαδή,τυρί,χαρτί,τιμή.


Θα μου πείτε συγκρίνεις τα βιβλία με τα τυριά; Προσωπικά όχι ακόμα,αλλά για ρίξτε μια ματιά γύρω,βιβλία, τυριά, λαχανικά, κρέατα,παπούτσια, ρούχα,έπιπλα,όλα σαν αχταρμάς στο σουπερμάρκετ,προϊόντα για τρέχουσα κι επαναλαμβανόμενη κατανάλωση και τίποτα παραπάνω,ντανιασμένα αδιάφορα,ένα και το αυτό....

Τυπωμένο σε τέτοιο μπακάλικο χαρτί για φέτα, επιεικώς δηλαδή άθλιο, κυκλοφορεί μεταφρασμένο και στα ελληνικά το βιβλίο του Ντέηβιντ Νίκολς με τίτλο "Μία Ημέρα" και αδικείται και το ίδιο το συμπαθέστερο από φέτα περιεχόμενο του μυθιστορήματος, μα πάνω απ΄όλα είναι κρίμα για τον αναγνώστη, που θα επιλέξει αυτό το βιβλίο, να πρέπει δώσει κοντά 18 ευρώ....

Ο καλός εκδοτικός οίκος Μίνωας, που βγάζει και βιβλία για παιδάκια, δεν έπρεπε να τσιγκουνευτεί, έτσι πορωμένα, ως προς την ποιότητα του χαρτιού,δεν είναι αφελείς όλοι οι αναγνώστες,κάποιοι τα προσέχουν κι αυτά και θα γίνονται περισσότεροι καθώς η κρίση τεχνηέντως βαθαίνει..Σε τελική ανάλυση αν θέλει λόγω κρίσης κάτι τόσο φτηνό ο εκδότης ας είναι ανάλογη και η τιμή....

Το ίδιο το βιβλιαράκι μου κίνησε ελαφρώς το ενδιαφέρον αν και σπάνια διαβάζω κοινωνικοαισθηματικά και παρόμοια μυθιστορήματα. Στα πλαίσια της ελαφρότητας του καλοκαιριού,το έπραξα. Ε,δεν συγκλονίστηκα,όχι,απλά αντί να σωριαστώ στην τηλεόραση απομεσήμερο Σαββάτου που η κούραση,σωματική και ψυχική, δεν μου επέτρεπε τίποτα άλλο, διάβασα το μυθιστορηματάκι του Ντέηβιντ Νίκολς και αυτό έγινε η αφορμή για κάποιες σκέψεις και για τούτη την ανάρτηση.

Ο Νίκολς ως Άγγλος έχει ένα πολύ.... αγγλικό γράψιμο ,δηλαδή συγκρατημένο, ελεγχόμενο, τρόπο έκφρασης,με μιαν ικανοποιητική δόση χιούμορ που δεν είναι ανατρεπτικό μεν αλλά παραμένει και στις 580 σελίδες γλυκόπικρο,αισθαντικό, απευθυνόμενο στον μέσο αναγνώστη που θέλει να διαβάζει πχ κατά την διάρκεια του ταξιδιού του,στην παραλία,στις διακοπές τέλος πάντων-θυμάστε την προηγούμενη ανάρτηση,τι λέγαμε για τις εκ του ασφαλούς ,καλές συνταγές εύκολου και εφήμερου μυθιστορήματος που στέκεται με στοιχειώδη ευπρέπεια-κάτι με αρχή,μέση ,τέλος,με εγκιβωτισμούς από ποίηση,με δεδομένες τις αναφορές στους μεγάλους συγγραφείς-πράγμα που φανερώνει ότι δεν αναπαράγεται η κουλτούρα τους χωρίς να χτιστεί προηγουμένως γνώση με Ντίκενς, Σο,Τολστόι, Ουγκώ κτλ-κάτι εύπεπτο αλλά όχι χυδαίο,στο οποίο οι χαρακτήρες στέκονται ισορροπημένοι, συμπαθείς,οικείοι,με μια ποιότητα στις ζωές τους όπως περιγράφονται απλά,χωρίς ηθικοπλαστικές διαθέσεις από τον συγγραφέα.

Ο Νίκολς θέλει να αφηγηθεί κάτι σύνηθες,έναν έρωτα εν προκειμένω που δεν εκφράζεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους,κρύβεται ως φιλία κι έτσι αυτό τραβάει κάπου είκοσι χρόνια στην διάρκεια των οποίων παρακολουθούμε τις ζωές του καθενός να ξετυλίγονται και να παίρνουν διαφορετικούς δρόμους.
Ο Νίκολς προφανέστατα και γιατί όχι,θέλει να βιοποριστεί από το γράψιμό του,να πάρει πρωτιές σε λίστες με ευπώλητα,η ιστορία του να γίνει σειρά ή ταινία.Δεν θέλει όμως και να εξευτελιστεί γράφοντας απολύτως κλισαρισμένες μπούρδες για εντελώς ανεγκέφαλες περιπτώσεις, έτσι προσέχει πολύ το κείμενό του,δουλεύει πάνω στους χαρακτήρες, πλάθει καλές λεπτομέρειες στις καταστάσεις,σμιλεύει διαλόγους που κάτι λένε, δεν επαναλαμβάνεται,δεν ψευτίζει τους ήρωές τους κάνοντάς τους ή τέλειους ή μπουκόφσκηδες και καθώς κυλάει η αφήγηση χαλαρά και πιθανόν λίγο άνευρα αλλά όχι αποκαρδιωτικά ,φτάνεις ως το τέλος διατρέχοντας δυο δεκαετίες χρόνο χρόνο και αιφνιδιάζεσαι από το πώς κλείνει την πλοκή μελαγχολικά κι απρόσμενα,χωρίς φανφάρες έτσι ώστε από την εγχώρια τουλάχιστον παραγωγή ρομάντζων να είναι πολύ καλύτερο και αρτιότερο τεχνικά, κάπως να ξεχωρίζει από τον σωρό. 

Κλείνω λέγοντας ότι με αυτό το διάβασμα, τέλος για φέτος το τσαλαβούτηγμα στα θολά νερά του εφήμερου,έτσι κι αλλιώς μετά την ανάγνωση του "Ματωμένου Μεσημβρινού" του Μακ Κάρθυ άλλα βιβλία, πολύ καλύτερα από το γλυκούλι, ταπεινούλι,ασήμαντο "Μία Ημέρα" και έμοιαζαν δεύτερα,τι να λέμε τώρα...

Σχόλια

  1. Μαρία23/7/12 21:23

    Κι όμως αποδείχτηκε μια καλή συντροφιά το Σαββατοκύριακο για μένα.Τι να διάβαζα μέσα στην ζέστη και την κακή διάθεση και να μην γινόμουν πιο χάλια;Αφήστε που κι αυτουνού το τέλος με λύπησε.Ας μην είμαστε απόλυτοι,όλα έχουν την δική τους στιγμή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βάσια10/2/13 00:13

    Είναι το ιδανικό ευκολοδιάβαστο και αξιόλογο αισθηματικό μυθιστόρημα,που σου κάνει παρέα ένα κοινό Σαββατιάτικο απόγευμα,που πρέπει να μείνεις στο σπίτι με ένα κρύωμα,ένα τσάι με λεμόνι κι ένα βιβλίο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου