"Ξενοδοχείο Luteta",Pierre Assouline






Λοιπόν καλά και κάνω και πολλά βιβλία τα διαβάζω κατόπιν εορτής, δηλαδή όχι άμα τη εκδόσει τους αλλά καιρό μετά κι αφού έχουν κάνει τον κύκλο τους σε ένθετα ,σε μπλογκς,σε κοινό.
Κάποια αξίζει πραγματικά να τα ξαναθυμόμαστε και μια τέτοια ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι και το "Ξενοδοχείο Lutetia" του Γάλλου Pierre Assuline ο οποίος όντας βιβλιοκριτικός έχει ένα πολύ, πολύ, μα πάρα πολύ διάσημο βιβλιοφιλικό μπλογκ-μπλογκάρα να λέμε καλύτερα-με τις διαφημίσεις της , πράγμα άκρως εμετικό κατ΄εμέ βέβαια,τα link της,τα έτσι και τα αλλιώς της ,τα κοινωνικά της δίκτυα, τα σεινάμενα κουνάμενα γραφιστικά στην σελίδα κτλ κτλ - και το λέω διότι δεν τα πάω καλά με τους επαγγελματίες βιβλιοκριτικούς, ειδικά όταν είναι και οι ίδιοι συγγραφείς, αλλά η επιφύλαξή μου ότι ο μεσιέ Ασσουλίν είναι γνήσιο τέκνο της βιβλιοφάμπρικας, οπότε η συγγραφική του αναγνώριση μπορεί να οφείλεται όχι μόνο στο ταλέντο του,τον αδικεί και δεν θα το δεχτώ.
Με δεδομένη μια μάλλον συνεχιζόμενη τα τελευταία χρόνια πλαδαρότητα της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας και τις σκιές των πολύ μεγάλων συμπατριωτών του που δοξάζουν εσαεί την Γαλλία και κυνηγάνε και στοιχειώνουν παγκοσμίως τους επίδοξους συγγραφείς, ο Πιέρ Ασσουλίν όχι μόνον διασώζεται μα τα καταφέρνει πολύ καλά, στέκεται πάνω από την μετριότητα πχ του βιβλιοκριτικού ή του μυημένου αναγνώστη,που κάποια στιγμή αποφασίζει να γίνει ο ίδιος συγγραφέας στην θέση του συγγραφέα κι επειδή έχει φάει τα βιβλία με το κουτάλι ,που λένε, έχει εφόδια στα χέρια.Ξεφεύγει από το σύνηθες,να του το αναγνωρίσουμε.

Το "Ξενοδοχείο Lutetia" δεν είναι ακριβώς ό,τι έχουμε συνηθίσει να λέμε καθαρόαιμο μυθιστόρημα, ούτε καν ιστορικό.Είναι μια ανάμικτη αφήγηση καταγεγραμμένης ιστορίας και μύθου,προσωπικού και συλλογικού γίγνεσθαι,με πολλά επίπεδα πλοκής,μεγάλο αριθμό προσώπων δράσης και παράθεσης γεγονότων αληθινών και επινοημένων -για να δέσει ωραιότατα η πλοκή-σε συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου χρόνο και τόπο.
Αφηγητής και συνδετικός κρίκος είναι ο Εντουάρ Κιφέρ,ο διευθυντής ασφαλείας του πολυτελούς παρισινού ξενοδοχείου Lutetia,ο οποίος ως χαρακτήρας είναι ο ιδανικότερος που θα μπορούσε να επινοηθεί,για να συνδεθούν πραγματικά πολύ έξυπνα και ομαλά ,μέσα απ΄ αυτόν,οι πολλές επιμέρους καταστάσεις που βιώνουν όλα τα πρόσωπα-επώνυμοι και μη,πελάτες και προσωπικό-όλες οι απλές, συγκινητικές,σύνθετες,αναμενόμενες ή όχι ιστορίες ,η ήττα και η ντροπή,οι μικρές ή μεγαλύτερες πράξεις αντίστασης,οι ατομικές στιγμές,οι έρωτες κτλ κτλ των ενοίκων του μεγάλου ξενοδοχείου. Τα έχουμε ξαναδιαβάσει θα μου πείτε,χτες γκρίνιαζες, ότι κάποιοι Έλληνες συγγραφείς αναμασάνε τα ίδια και τα ίδια. Ε,λοιπόν,όχι.
Ο Ασουλίν δεν πέφτει στην παγίδα του ξαναειπωμένου,έχει φιλτράρει τόσο καλά, έχει ενσωματώσει προσωπικά την ιστορία του,που η μυθοπλασία κι ό,τι επινοεί γίνεται ένα καινούργιο όλον,που σου προκαλεί άπειρα συναισθήματα.Από τα μάτια και τα αυτιά,αλλά και το μυαλό και την καρδιά του Κιφέρ περνάει η ιστορία του ξενοδοχείου,παράλληλη με την ιστορία της Γαλλίας από το 1938 έως το 1945.
Διαβάζουμε την ανάμνησή του από τον Τζέημς Τζόυς,τον Τόμας Μαν,τον Βίλλυ Μπραντ αλλά και του Γαλλοεβραίου γιατρού Στερν,του κυρίου Άρνολντ, Γερμανού κατάσκοπου πρώην πελάτη, ζούμε τον απαγορευμένο του έρωτα,μοιραζόμαστε την στοχαστική του σκέψη για όσα συμβαίνουν -διότι ο ίδιος είναι Αλσατός,δηλαδή γερμανόγλωσσος-και συμμετέχουμε τελικά στην σθεναρή του αντιρατσιστική,
αντιναζιστική και αντιφασιστική στάση αλλά και την σταθερή του αίσθηση καθήκοντος.

Καλογραμμένο γενικά το βιβλίο,αρμονικά χωρισμένο σε λίγα μόνο κεφάλαια,χωρίς γλωσσικές και άλλες επιτηδεύσεις,απλό και περιεκτικό,δοτικό στον φιλομαθή αναγνώστη,σου αφήνει μια θλίψη για το ότι οι άνθρωποι κάνουν πολέμους και ξανά πολέμους,η ιστορία επαναλαμβάνεται κάθε τρεις και λίγο και τελικά αδίδαχτοι από τις προηγούμενες συμφορές αφήνονται στο μίσος και στην φρίκη.Το προτείνω ανεπιφύλακτα.

Τέλος να μην ξεχάσω να αναφέρω την μετάφραση, για τις εκδόσεις Πόλις, του Σπύρου Παντελάκη και να πω καλά λόγια,ειδικά για τις πολλές και πολύ χρήσιμες σημειώσεις του.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος19/9/11 14:19

    Επικροτώ την σκέψη σου να ξαναθυμίζεις καλά βιβλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου