" 21 Ιστορίες και Το Κοράκι " , Edgar Allan Poe






Κατ΄αρχάς πρόκειται από πρακτικής πλευράς για ωραιότατη έκδοση,κρατάς το βιβλίο στα χέρια σου και σε ικανοποιεί πάρα πολύ η εμφάνισή του-σκληρό εξώφυλλο, μονόχρωμο, με λιτό μαυροασημί κάλυμμα- την οπωσδήποτε λογική τιμή του δε είναι φυσικό να την προσμετράς κι αυτήν στα θετικά, καθώς δυσκολεύουν μέρα με την μέρα τα πράγματα.
Το αγόρασα λοιπόν.Δεν υπήρχε περίπτωση να μην το κάνω, παρόλο που έχω όλον τον Poe ,αγγλικές  κι ελληνικές εκδόσεις με τριμμένες πια τις σελίδες, χιλιοδιαβασμένες , γεμάτες χαρτάκια με σκέψεις.
Να πω την αλήθεια τούτο το καινούργιο βιβλίο εν είδει συλλογής με τίτλο "21 Ιστορίες και Το Κοράκι", από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, δεν το διάβασα ακόμα, διεξοδικά τουλάχιστον, αν και άλλο ένα συν στο όλο εγχείρημα, οπωσδήποτε είναι  εδώ η υπογραφή της Κατερίνας Σχινά.
Το ξεφυλλίζω όμως κάθε μέρα(!),διάβασα μερικά διηγήματα-έτσι κι αλλιώς τα ξέρω,μην πω ότι τα έχω φάει με το κουτάλι και φανώ υπερβολική αν και είναι αλήθεια- αλλά αυτό τον καιρό δεν έχω γενικότερα διάθεση για διάβασμα * κι έτσι με βρήκε ο Οκτώβρης ανόρεχτη, να παλεύω και με ένα άλλο βιβλίο,το "Γκίλιαντ" της Μέριλιν Ρόμπινσον,από τις εκδόσεις Εν Πλω.

Θα προτείνω την αγορά και την ανάγνωση της συγκεκριμένης συλλογής ως απαραίτητες επειδή ο Poe είναι ολόκληρη λογοτεχνική σχολή μόνος του και δεν θα πάψει ποτέ να διαβάζεται πέρα και πάνω από τον μύθο της ζωής και του θανάτου του.
Δυσκολεύομαι, βλέπετε, να δεχτώ ότι μπορεί να υπάρχουν βιβλιόφιλοι που στην ζωή τους δεν θα έχουν διαβάσει κάτι από το  έργο του Πόε,από αντίδραση, επειδή δεν υπηρετεί ας πούμε -κι ευτυχώς, λέω εγώ -το  συμβατικό αστυνομικό μυθιστόρημα.
Φυσικά ο Πόε είναι πάνω απ΄όλα ένας γοητευτικός,σκοτεινός λογοτέχνης,με σαφείς διαφορές από τους Ευρωπαίους ομότεχνούς του,από τους πιο ενδιαφέροντες και με πρωτοκλασάτη πένα αλλά δεν είναι μόνον αυτό.Είναι πολυεπίπεδος,διεισδυτικός,η γραφή του έχει βάθος,λυρισμό,βγάζει έντονο συναίσθημα.
Ο τρόπος, επίσης,που έγραψε,το ύφος και η σταθερή θα έλεγα θεματολογία του αξίζουν περισσότερη εντρύφηση από τις επιπόλαιες γκόθικ (που είναι και του κόλου κιόλας ,συγχωρείστε με,ειδικά στην χώρα μας )προσεγγίσεις που ο συρμός υπαγορεύει.Τα έργα του απαιτούν πολλαπλές προσεχτικές αναγνώσεις για να κατανοήσει καλύτερα ο αναγνώστης το κείμενο και να μην εγκλωβιστεί στον μύθο που τον ακολουθεί σε βάρος,ίσως,της πραγματικής λογοτεχνικής του αξίας και θέλω να πω ότι κακώς  υπάρχει και μια άκρως συντηρητική άποψη ότι διαβάζει κανείς Πόε στα νιάτα του και μετά προχωράει σε άλλα-το έχω ακούσει κι αυτό-ίσα ίσα,ο Πόε ειδικά δεν πρέπει να μπαίνει σε χαζά ηλικιακά στεγανά.
Edgar Allan Poe
The Raven
Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,
Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,
While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,
As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.
"'Tis some visitor," I muttered, "tapping at my chamber door-
Only this, and nothing more."
Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,
And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.
Eagerly I wished the morrow;- vainly I had sought to borrow
From my books surcease of sorrow- sorrow for the lost Lenore-
For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore-
Nameless here for evermore.
And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain
Thrilled me- filled me with fantastic terrors never felt before;
So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating,
"'Tis some visitor entreating entrance at my chamber door-
Some late visitor entreating entrance at my chamber door;-
This it is, and nothing more."
Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,
"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;
But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,
And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,
That I scarce was sure I heard you"- here I opened wide the door;-
Darkness there, and nothing more.
Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,
Doubting, dreaming dreams no mortals ever dared to dream before;
But the silence was unbroken, and the stillness gave no token,
And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"
This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"-
Merely this, and nothing more.
Back into the chamber turning, all my soul within me burning,
Soon again I heard a tapping somewhat louder than before.
"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice:
Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore-
Let my heart be still a moment and this mystery explore;-
'Tis the wind and nothing more."
Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,
In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;
Not the least obeisance made he; not a minute stopped or stayed he;
But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door-
Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door-
Perched, and sat, and nothing more.
Though its answer little meaning- little relevancy bore;
For we cannot help agreeing that no living human being
Ever yet was blest with seeing bird above his chamber door-
Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,
With such name as "Nevermore."
But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only
That one word, as if his soul in that one word he did outpour.
Nothing further then he uttered- not a feather then he fluttered-
Till I scarcely more than muttered, "other friends have flown before-
On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."
Then the bird said, "Nevermore."
Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,
"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store,
Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster
Followed fast and followed faster till his songs one burden bore-
Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore
Of 'Never- nevermore'."
But the Raven still beguiling all my fancy into smiling,
Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;
Then upon the velvet sinking, I betook myself to linking
Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore-
What this grim, ungainly, ghastly, gaunt and ominous bird of yore
Meant in croaking "Nevermore."
This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing
To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;
This and more I sat divining, with my head at ease reclining
On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,
But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,
She shall press, ah, nevermore!
Then methought the air grew denser, perfumed from an unseen censer
Swung by Seraphim whose footfalls tinkled on the tufted floor.
"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee- by these angels he hath sent thee
Respite- respite and nepenthe, from thy memories of Lenore!
Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil!- prophet still, if bird or devil!-
Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,
Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted-
On this home by horror haunted- tell me truly, I implore-
Is there- is there balm in Gilead?- tell me- tell me, I implore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Prophet!" said I, "thing of evil- prophet still, if bird or devil!
By that Heaven that bends above us- by that God we both adore-
Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,
It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore-
Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."
Quoth the Raven, "Nevermore."
"Be that word our sign in parting, bird or fiend," I shrieked,upstarting-
"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!
Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!
Leave my loneliness unbroken!- quit the bust above my door!
Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
And the Raven, never flitting, still is sitting, still is sitting
On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,
And the lamplight o'er him streaming throws his shadow on the floor;
And my soul from out that shadow that lies floating on the floor
Shall be lifted- nevermore!
Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,
By the grave and stern decorum of the countenance it wore.
"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,
Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore-
Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"
Quoth the Raven, "Nevermore."
Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,
Silence
There are some qualities- some incorporate things,
That have a double life, which thus is made
A type of that twin entity which springs
From matter and light, evinced in solid and shade.
There is a two-fold Silence- sea and shore-
Body and soul. One dwells in lonely places,
Newly with grass o'ergrown; some solemn graces,
Some human memories and tearful lore,
Render him terrorless: his name's "No More."
He is the corporate Silence: dread him not!
No power hath he of evil in himself;
But should some urgent fate (untimely lot!)
Bring thee to meet his shadow (nameless elf,
That haunteth the lone regions where hath trod
No foot of man,) commend thyself to God!




* Γιατί δεν μπορώ να διαβάσω;Ε,διότι είμαι όλο νεύρα,είμαι θυμωμένη κι επειδή δεν ανήκω από φυσικού μου σ΄αυτούς που κάθονται με σταυρωμένα χέρια και σαπίζουν μπροστά στην τηλεόραση, ασχολούμαι με διάφορα κοινωνικά, μη κομματικά πάντως, και άρα διαθέτω σ΄αυτά χρόνο.
Να σας δώσω ένα απλό παράδειγμα:στην γειτονιά μου έχουμε ένα καλό δημοτικό Ωδείο,με λογικά δίδακτρα,καλούς καθηγητές και πολλούς μαθητές που δεν μαθαίνουν απλώς ένα όργανο,είναι παιδιά που πάνε σε μουσικά σχολεία με άριστες επιδόσεις,είναι φοιτητές Μουσικολογίας και τέλος πάντων μπορούσε ως τώρα να τους υποστηρίξει ικανοποιητικά και πάντα με το προσωπικό μεράκι των δασκάλων ως πρώτο εφόδιο, αυτό το μεσαίο,καλό, δημοτικό ωδείο στο οποίο τα 2/3 των εξόδων βγαίνουν από τα δίδακτρα που δίνουμε και το υπόλοιπο από τις επιχορηγήσεις του Δήμου,δηλαδή πάλι από τις τσέπες μας αν λάβουμε υπόψιν ότι είμαστε και αγρίως φορολογούμενοι...
Γι αυτό το 1/3 κορυφώνεται τώρα μια πολύ χοντροκομμένη καλλικρατική μανούρα κι από πέρυσι παίζεται στην ρουλέτα τάχαμου της κρίσης η συνέχειά του ως δημοτικό, διότι η δημοτική αρχή που είναι όχι απλώς φίλα προσκείμενη στην κυβέρνηση αλλά αποτελείται από παρατρεχάμενους του πασοκ ,κάνει ό,τι μπορεί να το πασάρει σε ιδιωτικά χέρια.
Μας κάλεσε ο δήμαρχος κι ήταν κι οι συμβουλάτορές του παρέα,κάτι πράσινα κομματόσκυλα και ούτε λίγο ούτε πολύ μας δήλωσαν ότι δεν είναι σίγουρο ότι η επίτροπος κυρία πασοκοταδοπούλου θα υπογράψει τις συμβάσεις των καθηγητών λόγω καλλικράτη κτλ κτλ αλλά εμείς να μην ανησυχούμε γιατί αν δεν προχωρήσουν οι συμβάσεις έχει εκείνος εναλλακτική λύση.
Ποιά;Να παραχωρήσει το Ωδείο σε μια,ειδικευμένη την αποκάλεσε και γελούσαν και τα μουστάκια του,Ανώνυμη Εταιρεία (!) η οποία ως ενδιάμεσος θα έχει εκείνη ..... προσλάβει τους καθηγητές και θα τους ....νοικιάζει μετά στο.... Ωδείο,κάτι, μας είπε,σαν τις ενοικιαζόμενες καθαρίστριες.
Ή τους τηλεφωνητές,τις πωλήτριες κτλ όλους τους σύγχρονους σκλαβοποιημένους εργαζόμενους,του αντιτάξαμε εμείς, στην θέση των οποίων μας σπρώχνουν να βρεθούμε ως λαός γενικότερα με 3,60....
Του είπαμε ευγενικά και ξεκάθαρα δηλαδή ότι δεν θέλουμε να σαλαμοποιήσει το Ωδείο,όχι όλοι βέβαια,πολλοί έμεναν μουγγές αγελάδες,αλλά αρκετοί του αντισταθήκαμε κι αυτό τον ενόχλησε..
Και μας επιχειρηματολογούσε πάνω στο να μη μας νοιάζει εμάς αν αμείβονται,πόσο και κάθε πότε,
αν ασφαλίζονται και όλα τα συναφή οι καθηγητές αφού θα γίνεται η δουλειά η δική μας....
Και μερικοί, ξέρει ότι έχουμε, είπε,τις ιδεολογικές μας αγκυλώσεις κι εκείνος ακόμα θέλει να πέσει αυτή η κυβέρνηση,αλλά ....
Αλλά δεν μας εξήγησε βέβαια πώς δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτό το χαμαλοσφουγγάρισμα που κάνει η καταπιεσμένη και κακοαμειβόμενη καθαρίστρια- κι είναι ήδη απαράδεκτο κι αυτό κι όλες οι τέτοιου είδους εργασιακές προστυχιές-  δεν είναι ακριβώς το ίδιο με το μάθημα μουσικής σε παιδιά,έλεος,ούτε βέβαια γιατί δεν πιέζει πρόσωπα και πράγματα ,έστω κι αν συγκρουστεί με την κυβέρνησή του για να παραμείνει ως έχει το Ωδείο,δεν εξήγησε γιατί δεν θέλει να δοκιμάσουμε να συστήσουμε, όπως του πρότεινε κάποιος υποψιασμένος γονιός και να μας στέρξει αληθινά σ΄αυτό, μια μη κερδοσκοπική εταιρεία,ένα σύλλογο,έναν κοινωνικό συνεταιρισμό,ένα κάτι μη ιδιωτικό τέλος πάντων-θα μας πουν φίλοι δικηγόροι τα σχετικά- και να πληρώνονται κανονικά οι καθηγητές μέσω αυτού και να διαχειρίζονται τα του οίκου τους και τα μουσικά τους ζητήματα χωρίς να είναι  νοικιασμένοι  εργαζόμενοι με την κρεμάλα της α.ε πάνω στα επισφαλή κεφάλια τους.....
Και να επιμένει!Και να φέρνει τον κατακλυσμό σε κάθε άλλη πρόταση.Και να ξαναλέει τις αηδίες του περί ιδεολογικών αγκυλώσεων όσων τον κοντράραμε, για να ψαρώσει τους όποιους καναπεδόβιους ή σοκαρισμένους συμπολίτες μας θεώρησε ότι έπεισε ότι μια α.ε. θα διαχειρίζεται σε όλα τα επίπεδα πλέον την ζωή μας κι αυτό θα είναι κάτι....καλό...και εκείνοι πρέπει να σιωπούν και να αποδέχονται και να μην προσπαθούν και να κλείνονται στα χαρατσωμένα τηλεορασόπληκτα καβούκια τους.

Με έχει αηδιάσει,δεν λέω, η πολιτική καθημερινότητα συνολικά,με έχει απογοητεύσει κάπως κι η Αριστερά με την ανεπάρκειά της και φυσικά με προβληματίζει η φαινομενικά παθητική στάση τού  χειραγωγούμενου από τα μμε κόσμου,ο οποίος μοιάζει και είναι σοκαρισμένος και γι αυτό δεν αντιδρά αλλά στην πραγματικότητα η οργή και η διαίρεση και η χολή όλων γιά όλα και προς όλους είναι ποτάμι ενός καινούργιου ταξικού μίσους,που δεν το ξέρουμε,δεν έχει περιγραφεί ,εκπορεύεται από εντελώς μη αναμενόμενες κοινωνικές ομάδες και μέρα με την μέρα φουσκώνει και δεν ξέρω τι θα γίνει αν και όταν ξεχειλίσει και πώς ,ποιοί,θα το προβοκάρουν και θα το ιδιοποιηθούν.

Πάντως αν νομίζουν ότι θα κάτσουμε να βλέπουμε πάνσαχλα τούρκικα σήριαλ πριν και μετά από σικέ δελτία ειδήσεων και να πληρώνουμε, από αυτά που δεν έχουμε πια, τις άθλιες πολιτικές τους, τις κλεψιές τους από καταβολής νεοελληνικού κράτους, είναι βαθιά γελασμένοι.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος17/10/11 17:15

    Ο Πόε και ο μύθος του.Οι μύθοι.Το αλατοπίπερο της ζωής των κοινών θνητών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος29/3/12 02:04

      Την πρώτη φορά που διάβασα ότι ο μύθος αποτελεί κομμάτι της πραγματικότητας μέσω της προφορικής παράδοσης εξεπλάγην. Μέχρι τότε πίστευα ότι οι μύθοι είναι παραμύθια, δηλαδή ψέματα. Είναι πολύ ενδιαφέρον να ξέρεις πώς οι παράλογες και μερικές φορές εξωπραγματικές ιστορίες των μύθων μπορεί να είναι αληθινές.

      Διαγραφή
    2. Τα παραμύθια είναι ψέματα;

      Διαγραφή
  2. Ανώνυμος1/4/12 23:31

    Είναι; Δεν έχεις ακούσει τη φράση αυτός λέει ''παραμύθια'', δηλαδή πράγματα που δεν ισχύουν...;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχω τη συλλογή διηγημάτων ''Χρυσός Σκαραβαίος'' από τις εκδόσεις Γαλαξία. Πολύ παλιό βιβλίο, κόστιζε 20 δραχμές!! Αύριο κιόλας θα διαβάσω τα διηγήματα που θεωρούνται πρόδρομοι της αστυνομικής λογοτεχνίας ( Το κλεμμένο γράμμα, Ο χρυσός σκαραβαίος, Η διπλή δολοφονία της οδού Μόργκ) και μάλιστα θα ακολουθήσω τη συμβουλή σου και θα τα διαβάσω ενδελεχώς κρατώντας σημειώσεις, ξανά και ξανά. Είναι και μικρά θα τα καταφέρω σε λίγες ώρες. Το κλεμμένο γράμμα είναι μόλις 20 σελίδες.
    Αλήθεια ήταν ο πρώτος που έγραψε αστυνομικές ιστορίες ή κάνω λάθος;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όντως ήταν ο πρώτος που έγραψε αστυνομική λογοτεχνία και ο πρώτος που εισήγαγε ντετέκτιβ σε ιστορία μυστηρίου και μάλιστα σε μια εποχή που δεν υπήρχε στην αστυνομία Σώμα των Ντετέκτιβ. Ο διαννοούμενος ντετέκτιβ Ντυπέν και ο λιγότερο έξυπνος φίλος του-ήρωας- ενέπνευσαν τον Κόναν Ντόυλ και την Αγκάθα Κρίστι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι τυπικά αλλά να σου πω την αλήθεια εγώ δεν τον διάβασα ποτέ σαν αστυνομκό συγγραφέα και μάλιστα δεν μου αρέσουν τα αστυνομικά σχεδόν καθόλου.Άλλο υλικό σκέψης μου δίνει ο Πόε,μεταφυσικό ας το πω χοντροκομμένα έτσι,έχει αυτά τα καταπληκτικά στοιχεία πέρα από το συμβαίνον και ορατό επίγειο εδώ.

      Διαγραφή
  5. Ναι είναι μεγάλο ταλέντο. Αν δεν έχεις διαβάσει το William Wilson στο συστήνω ανεπιφύλακτα. Περιγράφει το σωσία του ήρωα. Δίδυμος αδερφός του ή διχασμένη προσωπικότητα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου