"Χαρέμι Ανδρών",Σοφία Μαντούβαλου



Ειλικρινά μου έχει προκύψει ηθικό ζήτημα.Δυσκολεύομαι να διατυπώσω χωρίς περικοκλάδες την γνώμη μου για το βιβλίο της Σοφίας Μαντουβάλου, το πρώτο της για ενηλίκους, για το οποίο είμαι σίγουρη ότι κόπιασε πολύ ,είχε έντιμες προθέσεις και προφανώς με αυτές συν τις περγαμηνές της ως συγγραφέας αξιολογότατης παιδικής λογοτεχνίας θέλησε να το μοιραστεί και με ευρύτερο κοινό, εκδίδοντάς το στον Καστανιώτη.
Το "Χαρέμι Ανδρών" κάνει αυτή την στιγμή την πορεία του στην ελληνική βιβλιοαγορά και ως μυθιστόρημα είναι ένα από τα 400 (απίστευτος αριθμός για ένα λαό που δεν διαβάζει) που έχουν εκδοθεί φέτος και που κάποιο από αυτά θα είναι εκείνο που θα βραβευθεί σύντομα από τις Λέσχες Ανάγνωσης.
Προχτές με την καταρρακτώδη βροχή είχα μείνει το μεσημέρι στο μαγαζί μου περιμένοντας να κόψει κάπως και επειδή είχα αφήσει στο σπίτι μου το ωραίο "Γκίλιαντ" της Ρόμπινσον αποφάσισα, από τόσα βιβλία-πειρασμούς περιτριγυρισμένη,να το εκμεταλλευτώ αναγνωστικά κι αντί να σερφάρω χαζοχαρούμενα να δω τι λέει η τόσο καλή,μια από τις πιο αγαπημένες μου συγγραφείς παιδικής λογοτεχνίας την οποία συγγραφέα εμπιστεύομαι πάρα πολύ και την προτείνω με κλειστά μάτια, στην πρώτη της απόπειρα συγγραφής μυθιστορήματος για ενήλικες.

Επέλεξα λοιπόν το "Χαρέμι Ανδρών" κυρίως λόγω της σιγουριάς που είχα για την συγγραφέα αλλά και επειδή είναι ολιγοσέλιδο άρα θα το τέλειωνα γρήγορα και θα είχα αντίληψη για ένα ακόμα ελληνικό της λίστας. 
Λίγες ωρίτσες μετά αναρωτιόμουνα γιατί υποτροπιάζω και ασχολούμαι με την γεροντοκόρη που λέγεται ελληνική λογοτεχνία και τι με νοιάζουν οι εμμηνοπαυσιακές της μιζέριες και πού θα πάει αυτό το πράγμα και τελικά η τόση έλλειψη φαντασίας που σακατεύει το σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα ενηλίκων ως πότε θα μας αποτρέπει να πούμε με άνεση δυο καλές κουβέντες ενώ κατ΄αρχάς το κείμενο μπορεί να μας έχει ξεγελάσει ότι τις αξίζει....
.
Πού και γιατί,τι φταίει και ξεκινούν φιλόδοξα τόσα και τόσα ελληνικά μυθιστορήματα και τελικά καταλήγουν σε ανιαρές επαναλήψεις το ένα του άλλου κι όλα μαζί των προηγούμενων;
Στην προκειμένη περίπτωση οφείλω να εξηγηθώ:δεν διάβασα ένα κακογραμμένο βιβλίο ,δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι η Μαντουβάλου δεν ξέρει να γράφει,ή δεν έχει ειρμό, ή δεν διαθέτει μαστοριά ή ότι τα ελληνικά της δεν είναι πλουσιότατα ή δεν έχει ευχέρεια εικονοποιίας και πολλά ακόμα από αυτά τα υπέρ,που αναζητάμε σαν τρελοί σε μια ανάγνωση γιατί αυτά μπορούν να κάνουν ένα βιβλίο να ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον χώρο του καλού βιβλίου.
Αυτό όμως το μη κακό,απλά το μη κακό,το μέτριο,το σύνηθες,το ξαναματαειπωμένο,το αξιοπρεπές,δεν παλεύεται άλλο....

Και "Το Χαρέμι Ανδρών" είναι δυστυχώς ένα ακόμα, συμπαθές μεν κι αξιοπρεπές ελληνικό πόνημα, εμφανώς δε αδύναμο ιδεολογικά, με δράση που υπονομεύει την εξέλιξη της αρχικής ιδέας και παρά τις τεχνικές αρετές και τις προθέσεις και της Σοφίας Μαντουβάλου και τις δικές μου ως αναγνώστριας, εκείνο που ψάχνω στην ελληνική λογοτεχνία που θα κάνει την διαφορά,θα την ξεκολλήσει από το έδαφος,θα απαντήσει πανηγυρικά στο περιβόητο δια ταύτα, θα είναι το μαγικό σκοινάκι που δένει ισόβια την ψυχή που κατοικεί σε ένα βιβλίο με την ψυχή εκείνου που το διαβάζει-συγχωρείστε μου την γκρίνια και πιο πολύ εσείς, καλή μου Σοφία Μαντουβάλου, κατανοήστε την αυθάδεια να σας το λέω δημοσίως- δεν το βρήκα ούτε αυτή την φορά....Κρίμα.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος17/10/11 17:20

    Συμπληρώνω τον προβληματισμό σας παραθέτοντας το λόγια του Δημοσθένη Κούρτοβικ:

    "Τα καλά βιβλία είναι σαν τα καλά παιδιά: φρόνιμα, υπάκουα, επιμελή, συμβατικά (ακόμα και στα παιχνίδια ή τα καλαμπούρια τους, που αποδέχονται τα κυρίαρχα πρότυπα) και, εννοείται, αφόρητα βαρετά.

    Όπως και τα καλά παιδιά, έτσι και τα καλά βιβλία δεν αμφισβητούν ουσιαστικά τον κόσμο στον οποίο πρόκειται να ενταχθούν, ακόμα και όταν δυσφορούν γι’ αυτόν, το εκφράζουν με τρόπους προαποφασισμένους, εγκεκριμένους και υπαγορευμένους από αυτόν ακριβώς τον κόσμο.

    Δεν έχουν εκείνη την τρέλα, εκείνη την απρόβλεπτη, παρεκκλίνουσα ή παραβατική συμπεριφορά που μπορεί και να δείχνει υγεία.

    Από τότε που πλημμυρίσαμε από καλά βιβλία χάθηκαν τα ξεχωριστά βιβλία, τα βιβλία που αισθανόμαστε πως είναι σημαντικά και προσπαθούμε να εξηγήσουμε γιατί, συζητώντας με άλλους.

    Το ζητούμενο είναι όμως, όχι το ποιο βιβλίο θα μας φανεί «καλό» αλλά ποιο θα μας αναστατώσει και θα βάλει σε δοκιμασία τα παγιωμένα κριτήριά μας."

    Τι λέτε;


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ απόλυτα.΄Ισως μονάχα να γκρινιάξω λίγο ακόμα λέγοντας ότι κι εμείς ως αναγνώστες τελικά δεν είμαστε πολύ καλύτεροι,δεν μας βγάζω δηλαδή από το τσουβαλάκι.
    Έχουμε αλλοτριωθεί,μάθαμε στα μέτρια,έχει χάσει το μάτι και το μυαλό την σπιρτάδα του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος18/10/11 15:50

    Έχω προσέξει πόσο ευγενικά λέτε τη γνώμη σας κάθε φορά που παίρνετε μια (ερωτική) απογοήτευση από κάτι που διαβάσατε.
    Θα είμαι πολύ κακιά αν πω ότι είναι στο χέρι μας πλέον οι αναγνωστικές επιλογές;

    Προσωπικά διαβάζω από μικρό παιδί.
    Στην αρχή σχεδόν τα πάντα.
    Μεγαλώνοντας έγινα πολύ απαιτητική.
    Ο χρόνος μου πια είναι πολύ λίγος για να τον σπαταλάω σε διαβάσματα που μικρή σημασία έχουν για μένα (ή καθόλου).
    Χωρίς να σνομπάρω κανέναν.

    Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτώ ότι η γνώμη που έχω διαμορφώσει σήμερα, οφείλεται ΚΑΙ σε αυτά που εκ των υστέρων ξέρω ότι δεν θα έχανα και τίποτα, αν τυχαία δεν είχαν πέσει στα χέρια μου.

    Καλό θα ήταν να διαλέγουμε βιβλία που η αξία τους είναι αναμφισβήτητη...

    Και, ξέρετε πολύ καλά, ότι είναι τόσα πολλά που δεν μας φτάνει μια ζωή...



    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος31/10/13 15:20

    Είναι κρίμα.Αλλά το διάβασα και απογοητεύτηκα κι εγώ .Όπως λέτε δεν είναι ένα κακό βιβλίο, αλλά αυτό δεν αρκεί.Όταν έχει γράψει τέτοιας ποιότητας παιδικά βιβλία περιμένεις κάτι περισσότερο και στην ενήλικη πεζογραφία.
    Στέλλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου