"Η Λέσχη των Νέων Πιανιστών", Ketil Bjørnstad






Πραγματικά ο Ketil Bjørnstad με το λεπτοδουλεμένο, καλογραμμένο του αυτό μυθιστόρημα μού κράτησε φοβερή και πολύ καλόδεχτη συντροφιά το Σαββατοκύριακο που μόλις μας πέρασε.
Επειδή ακούω κλασσική μουσική το απόλαυσα διπλά,λογοτεχνικά και μουσικά.
Αυτή η στοιχειώδης δυνατότητα κατανόησης του τι περιγράφει με βοήθησε πολύ να μπω αμέσως στην ατμόσφαιρα και να παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον ποιούς συνθέτες και ποιά μουσικά κομμάτια επέλεγαν οι φίλοι του κεντρικού χαρακτήρα της ιστορίας-που ξετυλίγεται στο Όσλο της Νορβηγίας στα τέλη της δεκαετίας του ΄60-του έφηβου Άξελ Βίντινγκ και τί επέλεγε εκείνος και γιατί και πότε,ποιά ιερά τέρατα της κλασσικής μουσικής τους στιγμάτιζαν και τι σήμαινε για παράδειγμα για τον νεαρό κι άπραγο Νορβηγό μας, εκκολαπτόμενο σπουδαίο πιανίστα-που όμως έχει από δυσάρεστες αντιξοότητες στην ζωή του παρατήσει το λύκειο-να ζει μαγικές αλλά και δύσκολες φάσεις οικονομικές και οικογενειακές αλλά να έχει και την τύχη να ακούσει τον μεγάλο λατινοαμερικάνο πιανίστα Κλάουντιο Αράου στο σπίτι της πάμπλουτης φίλης του Ρεμπέκα Φροστ και να ονειρεύεται και την δική του μαγική στιγμή,το περιβόητο και πολυπόθητο ντεμπούτο του παρόλο που το σπιτικό του όπως προείπα,έχει γίνει σμπαράλια από τον θάνατο της λατρεμένης του μητέρας πένθος σιωπηλό που δεν μπορεί,δεν γίνεται να φύγει από πάνω του ποτέ και βέβαια το ξέρει καλύτερα απ΄όλους ως το τέλος της αφήγησής του που πάλι την θυμάται :και ενώ η μητέρα μου γνέφει από τον καταρράκτη, όπως πάντα πριν αποκοιμηθώ.......



Πολλά μουσικά κομμάτια λοιπόν έρχονταν στο μυαλό μου εκείνη την ώρα του διαβάσματος κι είναι συναρπαστικό μέσα από τις χάρτινες σελίδες να ταξιδεύεις μουσικά. Επιπλέον ο Μπγιόρνσταντ αφηγείται αβίαστα,γενναιόδωρα,ξεχειλίζει το γράψιμό του από ειλικρίνεια και αθωότητα,εκείνη την χαρακτηριστική κι ανεπανάληπτη χαριτωμένη,οδυνηρή και ενίοτε ...σκανταλιάρα, αθωότητα της εφηβείας,που μετατρέπεται λιγότερο ή περισσότερο έντονα και βιαστικά σε ενήλικη ζωή.

Ο Άξελ φιλτράρει-όσο μπορεί- τα πάντα μέσα από το οιδιπόδειο που έχει με την μάνα του,που το μεταφέρει σε όλες τις σχέσεις και όχι απαραίτητα μόνον τις ερωτικές, σχέσεις που συνάπτει με γυναίκες που μπαίνουν σχεδόν ακάλεστες στην ζωή του:την Άνια που είναι ο μεγάλος του έρωτας και πάει απολύτως στραβά από την αρχή ως το λυπητερό τέλος και εκείνος όντας παθητικός,με τα δικά του αδιέξοδα να μεγαλώνουν αδυνατεί να το διαχειριστεί,την Μαριάννε,την πολύ νέα μητέρα της Άνια,έρμαιο του συζύγου-δυνάστη-πατέρα που όταν σηκώνει το ανάστημά της είναι πια αργά,την Μαργκρέτε Ιρένε,που αν και δεν την αγαπά είναι η πρώτη του σεξουαλική σχέση,την πλούσια Ρεμπέκα που γίνεται φίλη του και τον στηρίζει με ,απρόσμενη για μια τόσο πλούσια κοπέλα, θέρμη και ανιδιοτέλεια,την Κατρίνε την αδελφή του με όλο το οικογενειακό κοινό,πικρό παρελθόν τους να πέφτει ασήκωτο πάνω και στους δυό ,την ντίβα πιανίστα Σέλμα Λύνγκε που έχει αποσυρθεί αλα Γκρέτα Γκάρμπο από τα μουσικά δρώμενα αλλά παραμένει στα πράγματα από την θέση της σκληρής δασκάλας πιάνου που καταβροχθίζει τους μαθητές της προκειμένου να δικαιωθεί η ίδια.


Όλα υπό την σκιά ή μάλλον το φως που άσβεστο εφ΄όρου ζωής θα τον ζεσταίνει προερχόμενο από την προσωπικότητα της φιλόμουσης και πολύ νωρίς χαμένης του μητέρας. Πολύ μεγάλα,τεράστια ονόματα, παλιοί και σύγχρονοι μύθοι της κλασσικής μουσικής παρελαύνουν μεγαλοπρεπώς στην βιωματική,υποψιάζομαι,μυθιστορία του Μπγιόρνσταντ,ο οποίος είναι βέβαια και ο ίδιος πολύ γνωστός και ταλαντούχος μουσικός,αυτό είναι μια αλήθεια.


Πέρα από τους κλασσικούς που όλοι ξέρουμε ο Μπγιόρνσταντ μας παραπέμπει σε πολλές σύγχρονες μεγάλες προσωπικότητες,μαέστρους αλλά κυρίως δεξιοτέχνες πιάνου,τσέλλου κι άλλων οργάνων:
Άρθουρ Ρουμπινστάιν,Βλάντιμιρ Ασκενάζυ,Κλάουντιο Αράου,Ζακλίν Ντυ Πρε,Μάρθα Άργκεριχ.
Μάλιστα η Άργκεριχ θα παίξει στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2012!


Όμως δεν με πλάνεψαν αυτά τα δυσθεώρητα μεγέθη, που με σεμνότητα ανακαλεί,στην τελική μου διατύπωση ότι το μυθιστόρημά του είναι αυτάρκες,ότι εκείνος γράφει με ποιότητα λογοτεχνική κατά πολλά επίπεδα πιο πάνω από τα αναμενόμενα πέρα από την δεινότητα καταγραφής μιας συμπαθούς, βιωματικής αφήγησης που ο οποιοσδήποτε καλλιεργημένος καλλιτέχνης θα μπορούσε να διαθέτει. Είναι λεπτολόγος,αφοπλιστικός στις υπολανθάνουσες ταξικές του αναφορές μέσα στον λεγόμενο έτσι όπως διαμορφώνεται μέχρι και σήμερα δυτικό τρόπο ζωής,ισορροπημένα άμεσος και ψυχογραφικός στην αποτίμηση της σχέσης με τον πατέρα του και την αδελφή του,σοκαρισμένος από την προφανή αθλιότητα της σχέσης που έχει η αγαπημένη του με τον δυνάστη πατέρα της αλλά παθητικός και πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι ένας έφηβος που σηκώνει τον δικό σταυρό πράγμα που το παραδέχεται κάπου στο τέλος όταν ξεσπάει:
Δεν θέλω να μεγαλώσω!Δεν θέλω να κάνω το ντεμπούτο μου!Το μόνο που θέλω είναι να κρυφτώ στο διαμέρισμα της οδού Σόργκενφριγκατα,όπου ο δάσκαλός μου τελείωσε την ζωή του.Εκεί θα μπορούσα να κοιμηθώ ώσπου να ξεάσουν όλοι ποιός ήμουν και τι έκανα.Εκεί ίσως μπορέσω να μεγαλώσω γαλήνια.



Συμπέρασμα;439 σελιδίτσες λογοτεχνίας που γοητεύει και τους πιο ξινούς αναγνώστες, από τις εκδόσεις Πόλις,με προσεγμένη μετάφραση και εμφάνιση βιβλίου όπως πάντα.
Μην το πολυσκεφτείτε,έτσι θα ομορφαίνουν ωραιότατα τα χειμωνιάτικα Σαββατοκύριακά μας.....

Σχόλια

  1. Πραγματικά απολαυστικό βιβλίο, γεμάτο υπέροχη μουσική. Όπως είπα και σε άλλο ιστολόγιο (που με παρέπεμψε εδώ αν και είχα ήδη διαβάσει την παρουσίαση σας πριν κάτι μήνες), αν και γνώριζα τα κομμάτια που αναφέρονται, όσο και τους καλλιτέχνες, νομίζω ό,τι και κάποιος που δεν έχει κλασική μουσική παιδεία θα μπορούσε να το απολαύσει.

    Ευφάνταστο, με απέριττες περιγραφές, πλούσιο με τα στοιχεία της φύσης και τοπία, με άμεση γλώσσα που όμως διεισδύει στον ψυχισμό των νεαρών χαρακτήρων με τόση ευαισθησία.

    Δεν έχω διαβάσει ακόμα Το Ποτάμι αλλά ξέρω πως πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου