"Ίσως μια Ιστορία Αγάπης",Μαρτέν Παζ

Τον Γάλλο Μαρτέν Παζ τον είχαμε γνωρίσει οι περισσότεροι, υποθέτω, από το έξυπνο και καλογραμμένο "Πώς έγινα Βλάκας" του 2004,εκδόσεις Αστάρτη.
Το τελευταίο τούτο του μυθιστόρημα με τον σιροπιαστό τίτλο "Ίσως μια Ιστορία Αγάπης" από τις εκδόσεις Πατάκη-που δράττομαι της ευκαιρίας να πω (μισή) καλή κουβέντα ότι δηλαδή είναι εκδόσεις που βγάζουν αμέτρητους μεν τίτλους, μαζική παραγωγή,φάμπρικα τουτέστιν, αλλά ανάμεσά τους αλιεύεις πάρα πολλά καλά και αξιόλογα βιβλία σε χαρτί ωραίο,ε,τι να κάνουμε,εγώ πάντα το μετράω αυτό που έχουν όμως τιμές λογικές-δεν έχει μεν την σπιρτάδα του πρώτου,αυτήν την ροή που μας έκανε να τον δούμε τόσο θετικά αλλά όσο το προχωράς σε κερδίζει και το διαβάζεις άνετα, χαλαρά, ευχάριστα.                                               
Σε 208 σελίδες ο Παζ αναπτύσσει αρμονικότατα την περίεργη ιστορία του ήρωά του,του Βιρζίλ,ο οποίος γυρίζει στο σπίτι του κάποια στιγμή και από τηλεφώνου του ανακοινώνει, έχοντάς του αφήσει ένα ξερό μήνυμα,η Κλάρα τον χωρισμό τους.
Μόνο που ο Βιρζίλ δεν είχε δεσμό ποτέ του με καμία...Κλάρα!Πριν προλάβει να σκεφτεί τι μπορεί να έχει συμβεί αρχίζουν οι φίλοι και οι φίλες του τα παρηγορητικά και λοιπού περιεχομένου τηλεφωνήματα-διότι η Κλάρα είναι υπαρκτό πρόσωπο-και αρχίζει και ο ίδιος ο Βιρζίλ,υπάλληλος διαφημιστικής εταιρίας στο Παρίσι, να ψάχνεται.
Σαν ιδέα εμένα με ιντριγκάρισε αρχικά παραπέμποντάς με σε κείνους τις παλιούς,εκπληκτικούς συμπατριώτες λογοτέχνες του Παζ,σαν τον Προσπέρ Μεριμέ για παράδειγμα, που καταπιάνονταν άνετα και ευφυώς και χωρίς να πολυλογούν χάνοντας τον μπούσουλα,με ερωτικές καταστάσεις, ανακατεύοντας το υπαρκτό και το ανύπαρκτο με τα όσα ανατρεπικά ή βαρετά λογικά και παράλογα μπορούν να συμβούν στους ανθρώπους,έτσι στην καθημερινότητά τους,στο αλισβερίσι του ενός με τον άλλο, χωρίς να απαιτούνται συγκλονιστικά γεγονότα ως φόντο για να στηθεί η πλοκή.

Ο Παζ κάνει ένα λεπτεπίλεπτο,ελαφρά καυστικό γράψιμο, μάλιστα σε στυλ σεναρίου φιλμ του Γούντυ Άλλεν τον οποίο σε συνεντεύξεις του δεν κρύβει πόσο θαυμάζει.Η περιγραφή της επίσκεψης του Βιρζίλ στο κυριλέ και πανάκριβο ιατρείο που επιλέγει για εξέταση ρουτίνας σε τομογράφο και του έχει κοστίσει ένα κάρο λεφτά είναι πολύ χαρακτηριστική,δίνει όλο τον τρόπο σκέψης ή μη σκέψης και την αισθητική του Βιρζίλ, στοιχεία στα οποία ο Παζ βασίζει όλη την ατμόσφαιρα του μυθιστορήματός του.Τα πρόσωπα που ανακατεύονται σ΄αυτό το ιδιαίτερο γαϊτανάκι είναι αρκετά,
αρχίζουν ένα ένα να παρελαύνουν,είναι το ένα πιο ενδιαφέρον από τα άλλο και όλα μαζί νευρικά και αεικίνητα άρα πολύ γουντυαλλενικά, θα έλεγα.
Ας πούμε η Αρμέλ, η κολλητή του Βιρζίλ ωραία φιγούρα,έμεινε ως ... κόμικ καρικατούρα, στο μυαλό του Παζ δεν ξέρω αλλά στο δικό μου σίγουρα,την βρήκα απολαυστική,ευαίσθητη και κυνική ταυτόχρονα,τόσο ρεαλίστρια αλλά και φευγάτη παράλληλα.Ύστερα εμφανίζεται η Σιμόν η διευθύντριά του,η φίλη του η Φοστίν,η Νάντια και το έξοχο,τεμπέλικο Σαββατοκύριακο παρηγοριάς του...χωρισμένου στο εξοχικό της,μετά ξανά η Αρμέλ,κατόπιν μένει μόνος του,πάει στην εταιρία, σκέφτεται, ξανασκέφτεται,προσπαθεί να κατεβάσει καμιά καλή ιδέα για διαφήμιση γιαουρτιών κοκ και στο κέντρο των λογισμών του η Κλάρα.Κι έτσι αποφασίζει να την βρει.Να της μιλήσει.Να μάθει τι έχει ή δεν έχει γίνει.Και τότε συναντάει την Μοντ,μπαίνει σε άλλα και εμεις τον παρακολουθούμε να στροβιλίζεται στην καθημερινότητα του Παρισιού για το οποίο έχει ήδη πει ότι αυτό και μόνον αυτό τον αγαπάει,φανταστείτε,μια πόλη να αγαπάει έναν άνθρωπο...

Κι εδώ σταματώ,δεν έχει νόημα να σας πω όλη την συνέχεια και το τέλος μιας ιστορίας που αξίζει να την διαβάσετε κι όχι να σας την αφηγηθούν δεύτερο χέρι,μια και έχει ενδιαφέρον, είναι καλογραμμένη,φρέσκια,γλυκιά,ελαφριά,προς Θεού διόλου τσίπικη ,καλύτερα να πω ανάλαφρη τόσο όσο χρειάζεται για να είναι μια εκλεκτή λογοτεχνική παρεούλα πχ ένα μουντό δεκεμβριάτικο απόγευμα σαν το σημερινό ή μια Κυριακή στο σπίτι, τώρα,με το χριστουγεννιάτικο δέντρο φωτισμένο,την κρίση ξεχασμένη για λίγο σε μια γωνιά του μυαλού και την τηλεόραση-αυτό κυρίως- κ λ ε ι σ τ ή.

Σχόλια

  1. Ανώνυμος22/12/11 19:49

    Κι εγώ βρήκα το βιβλίο ευχάριστο και καλογραμμένο.
    Και σίγουρα προτιμότερη παρέα από το να βλέπεις τηλεόραση.
    Όμως μέχρι εκεί.
    Δεν είναι το βιβλίο που θα σου μείνει αξέχαστο.
    Που σημαδεύει κατευθείαν στην καρδιά σου, όπως ο συγκλονιστικός Νταβίντ Γκρόσμαν "Στο τέλος της γης", όπου δεν ήθελα να χάσω ούτε λέξη.
    Καμία σύγκριση, θα πείτε.
    Ελάτε όμως που έτυχε να είναι το προηγούμενο ανάγνωσμά μου...

    Λοιπόν, παρά την έξυπνη και πρωτότυπη ιδέα του Martin Page, τη στρωτή γραφή και τη ρέουσα γλώσσα, έμεινα με πολλά κενά, με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου.

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα αγαπητή κ.κ.,μα ναι,συμφωνώ.
    Θέλω πάντως να λέω πού και πού και καμιά καλή κουβέντα.Βλέπεις,η γαλλική λογοτεχνία πάσχει κι αυτή,όπως η ελληνική,δεν μπορεί να απογαλακτι
    στεί από τους παλιούς,δεν έχει βρει τους ρυθμούς της,δεν μπορεί να διαχειριστεί την κληρονομιά της που είναι τεράστια,δεν ξέρω καλά καλά γιατί,φταίνε οι παγκοσμιοποιημένες εποχές,τι να πρωτοπούμε, όμως δεν λείπουν οι καλές πένες σε αμφότερες .
    Έτσι ισχύει το...απ΄το ολότελα καλή είν΄κι η Παναγιώταινα,με τους παραπάνω περιορισμούς
    βεβαίως.
    Έχω εδώ και καιρό το βιβλίο του Γκρόσμαν στις επόμενες αναγνώσεις κι όλο το αναβάλω,με έπεισες και θα το ξεκινήσω μέσα στις γιορτές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ πάντως ένοιωσα ότι έχασα το χρόνο μου με αυτό το βιβλίο. Ευτυχώς ήταν μικρό. Το μόνο που κράτησα, το απόσπασμα στο τέλος του βιβλίου που μιλάει για το σύμπαν, και το χρόνο και τα λοιπά και αυτό ίσως γιατί καθώς το διάβαζα άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου ο πίνακας του Μουνκ Συνάντηση στο Διάστημα, που είναι ο αγαπημένος μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος23/12/11 13:57

    Χαίρομαι που συμφωνούμε.
    Και σίγουρα δε γινόμαστε αφοριστικές.
    Όμως, το καλό να λέγεται...
    Και να διαδίδεται...
    Κι ο καλός ο λόγος καθόλου δε βλάπτει...

    Σας εύχομαι χρόνια πολλά και καλή χρονιά -παρά τους οιωνούς και τις Κασσάνδρες- και καλές αναγνωστικές απολαύσεις!

    Υ.Γ. Επιτρέψτε μου να σας χαρίσω μαζί με τις ευχές μου ένα υποτυπώδες δωράκι:

    http://youtu.be/cWIhXzZT8dE

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικοί!
    Ευχαριστώ και βεβαίως ανταποδίδω τις ευχές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου