"Η Καλύτερη Πλευρά των Ανθρώπων",Tristan Garcia












Αυτό το πρώτο (2011)μυθιστόρημα του Γάλλου Τριστάν Γκαρσιά με τον τίτλο
"Η Καλύτερη Πλευρά των Ανθρώπων" μου θύμισε πάρα πολύ το ωραιότατο και μοναδικό "Παρτάλι" του δικού μας Θεόδωρου Γρηγοριάδη.
Πρόκειται για ένα ακόμα καλό μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Πόλις με ωραία, στρωμένη μετάφραση από την Μαρία Γαβαλά και πολλές οι διαφορές βεβαίως από το βιβλίο του Γρηγοριάδη(του 2001)-φυσικά δεν επιχειρώ συγκρίσεις,δεν υπάρχει πεδίο καν-αλλά με "έστελνε" ο Γκαρσιά στον Γρηγοριάδη και το αντίστροφο τόσο μα τόσο καλοδεχούμενα που τελικά κατάλαβα ότι αυτό δεν είναι παρά μόνον μία από τις μαγείες της ανάγνωσης:να πηγαίνεις σε χώρες και τόπους μυθιστορημάτων που απέχουν μεταξύ τους χρονολογικά, γεωγραφικά, αφηγηματικά,τυπικά κτλ αλλά να σε συγκινούν και να τα χωράς μια χαρά στο μπαουλάκι του μυαλού σου με τα καλά κείμενα.
Ο μεν Γρηγοριάδης,συγγραφέας που αγαπώ διότι συν τοις άλλοις καταφέρνει πάντα να με γραπώνει αποτελεσματικά στον ιστό των θεμάτων του ακόμα κι αν δεν μου είναι οικεία,στο "Παρτάλι" του κινείται στην δεκαετία του΄70 στην Θεσσαλονίκη και έχει να κάνει με φοιτητές των οποίων την πορεία δεν πολυπαρακολουθούμε σε μεγαλύτερες ηλικίες ,ο δε Γκαρσιά αποτυπώνει κυρίως την δεκαετία του '80,δεκαετία που δικαιωματικά ανήκει στο aids και στη gay φάση του που στην Ελλάδα τότε δεν είχε διαμορφωθεί καθόλου,δεν υπήρχε τουλάχιστον τόσο έντονα ώστε να ενδιαφέρει μαζικά και ακτιβίστικα πολλούς και συνεχίζει και σε ύστερο χρόνο με την εξέλιξη ή την στασιμότητα των χαρακτήρων.
Ο Γρηγοριάδης έχει ως βάση μιαν ολόκληρη παρέα φοιτητών, ο Γκαρσιά εστιάζει στους 4 του. Αμφότεροι βάζουν έντονο πολιτικό χρώμα στο σκηνικό δράσης και έτσι τα εξιστορούμενα προσλαμβάνουν καθώς αναφέρονται σε αληθινά γεγονότα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Ο Γκαρσιά έχει δουλέψει πολύ πάνω στους 4 χαρακτήρες,είναι τρεις νεαροί άντρες και μια γυναίκα.
Γνωρίζονται αρκετά καλά μεταξύ τους,είναι εραστές-ο Ντομινίκ και ο Γουίλι,η Ελιζαμπέτ και ο Ζαν-Μισέλ- αλλά και φίλοι,ανακατεύονται με όλο το Παρίσι και τα κινήματα,κόμματα,χώρους κτλ της πολιτικής σκηνής της εποχής τους και δεν σε κουράζει η ανασύνθεσή της αν και ο συγγραφέας δίνει περισσότερες σελίδες στο gay ζευγάρι και επίσης φέρνει σε πρώτο πλάνο συνεχώς την αριστερή μόδα,ναι,σοβαρά το διατυπώνω,μόδα ήταν,απλώς της μόδας ήταν, ειδικά στα ΄70 και ΄80 να είναι οι νέοι και δη οι φοιτητές αριστεροί και αριστεριστές ,χαχα και το ίδιο συνέβαινε και στην Γαλλία αλλά και στην Ελλάδα της αριστερής διανόησης εκείνων των εποχών,πριν βεβαίως οι διάφοροι τύποι στρογγυλοκάτσουν στις καρέκλες της εξουσίας που πριν έκαναν ότι την μάχονταν. Οι πάντες μιμούνταν ακριβώς την αντίστοιχη δήθεν αριστερή διανόηση της ...Γαλλίας!

Στο βιβλίο του Γκαρσιά πάντως δεν υπάρχει μόνο αυτό,βλέπεις και τον έρωτα που τον διαδέχεται το μίσος και την φιλία που την καταρρακώνει η προδοσία πέρα από τις εφήμερες πολιτικές ταυτίσεις.
Ο Γκαρσιά δεν γράφει πληθωρικά,δεν είναι πολυλογάς,αλλά δεν τσιγκουνεύεται κιόλας τις λέξεις,έχει ένα προσωπικό ύφος,είναι οξυδερκής,γνωρίζει που να σταματήσει το μπλαμπλα και που να μην επιτρέψει στην αφήγηση να τον παρασύρει σε υπερβολές κάλπικου οίστρου ώστε τελικά ολοκληρώνει ένα ισορροπημένο μυθιστόρημα 345 σελίδων που σου κρατάει καλή συντροφιά ένα, άντε δυο απογεύματα.
Εννοώ πως δεν έχεις στα χέρια σου το σαιξπηρικό αριστούργημα που λέει στο οπισθόφυλλο,δεν πρόκειται ούτε και για ένα από τα εκδοτικά γεγονότα της χρονιάς ,μην τρελαθούμε τελείως τώρα,αν σου τύχει δηλαδή κάτι και το αφήσεις για την επόμενη μέρα,ε, δεν ανυπομονείς να το συνεχίσεις αλλά αφού ολοκληρώσεις την ανάγνωσή του,διότι ούτε σε "αφήνει" να το παρατήσεις , σίγουρα νιώθεις ότι έχεις κερδίσει συναισθήματα από ένα καλό βιβλίο,τεράστιο όφελος αν σκεφτούμε τι αηδίες εκδίδονται.
Οι εκδόσεις Πόλις για παράδειγμα φαίνεται ότι αγαπούν την γαλλική πεζογραφία η οποία μοιάζει να γεννά πάλι καθαρή κι ενδιαφέρουσα τέχνη σε πολλά επίπεδα, σινεμά, βιβλίο,θέατρο κτλ οπότε πολύ καλά κάνουν και μεταφράζουν αρκετά βιβλία και γνωρίζουμε έτσι τους νέους συγγραφείς μιας χώρας με μεγάλη παράδοση και που η διανόησή της -καλώς ή κακώς είναι άλλης ώρας κουβέντα-έχει επηρεάσει όσο καμιά άλλη την δική μας ψευτοδιανόηση,ε,ναι η δική μας ήταν και παραμένει διανόηση του κόλου βασικά,με τα γνωστά ,άκρως δεξιά και αντιδραστικά αποτελέσματα, που είδαμε να εκφράζονται και να προωθούνται με έμμισθη άρθρογραφία κυρίως τα δυο τελευταία χρόνια και με πρόσχημα την κρίση,κρίση που θεωρώ ότι δεν είναι μόνον οικονομική και που δεν ξέσπασε τώρα αλλά διαμορφωνόταν και κατέτρωγε τις σάρκες μας από χρόνια....

Σχόλια