"Η Σιωπή του Ξερόχορτου",Σωτήρης Δημητρίου





Πλατωνικές παρακαταθήκες σε φόρμα σύγχρονου βιβλίου;Νομίζω ναι.
Ο πεζογράφος Σωτήρης Δημητρίου τις ξαναφέρνει στο αναγνωστικό προσκήνιο φιλτραρισμένες μέσα από την προσωπική του σκέψη και εκφρασμένες με έναν πιο χαρούμενο (;) και ανάλαφρο τρόπο από αυτόν που μας είχε συνηθίσει ως τώρα,βεβαίως ενισχυμένες με τις σταθερές λογοτεχνικές αρετές που δεν είχα αρνηθεί ότι διαθέτει σε παλιότερο βιβλίο του που έτυχε να διαβάσω και δεν μου άρεσε ,το "Σαν το Λίγο το Νερό",βιβλίο που με είχε κάνει να πω ότι δεν θα τον ξαναδιαβάσω αλλά φυσικά και μου.. πέρασε.Αρετές όπως η γλώσσα ,το ύφος,η προσωπική εμπλοκή στο συνολικό,αψύ συναίσθημα που ποτίζει νοερά το χαρτί κι άλλες, αρκετές κι ας μην μου είχαν αρέσει αυτά στο δια ταύτα εξάλλου η λογοτεχνία είναι πολύ υποκειμενική ιστορία,μην τα ματαξαναλέμε αυτά.
Ο Ηπειρώτης πεζογράφος σε τούτο το πόνημά του μοιάζει να είναι εντελώς διαφορετικός,δεν έχει θυμό,ονειρεύεται και μοιράζεται μαζί μας μια παραλλαγή της πλατωνικής πολιτείας έχοντας δουλέψει και προσθέσει και τις δικές του ιδέες.
Οι πολίτες αυτής της ιδανικής πολιτείας, κοινωνίας, του ονείρου ή του μικρομέγαλου παραμυθιού του Δημητρίου αν έτσι προτιμάτε να το πούμε,δεν καταδυναστεύονται από την οικογένεια και το χρήμα,δεν φοβούνται τον Θεό και τον θάνατο, δουλεύουν όσο επιθυμούν ή χρειάζεται ή αντέχουν, δεν τρώνε κρέας,σέβονται και τιμούν την φύση, δεν έχουν ερωτικούς κανόνες διότι απλούστατα δεν τους χρειάζονται, εκπαιδεύονται για να ζουν καλύτερα ως φίλοι αυτοί με την φύση και η φύση μαζί τους και πολλά άλλα ωραία και ιδανικά.

Αυτή την πολιτεία την σκιτσάρει έντονα και όχι απλά επαρκώς,την φορτώνει με λεπτομέρειες ,έτσι κάπου το κείμενό του αρχίζει να γίνεται λιγάκι κουραστικό, καθώς οι 96 σελίδες είναι αδύνατον να γεμίσουν χωρίς να πέσει στην επανάληψη,πότε πχ για τα ονόματα των μελών αυτής της ουτοπικής νησιωτικής πολιτείας και πότε γι άλλα.Μικρό το κακό.
Στο τέλος ο συγγραφέας επεμβαίνει απρόσμενα στα τεκταινόμενα και αλλάζοντας το τοπίο επανέρχεται στην αρχική δυναμική του κειμένου του και της κεντρικής ιδέας.
Γιατί,πότε και πώς δεν σας πω.Προτείνω ανεπιφύλακτα να το αγοράσετε και να το διαβάσετε,είναι όντως ένα αλλιώτικο βιβλίο που σαφώς η σφραγίδα του Δημητρίου το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Σχόλια