"Λόγια Φτερά",Χρήστος Χωμενίδης






Ξεχασμένο κι αυτά στα άδυτα των πρόχειρων σκαριφημάτων του μπλογκ, δεν αναρτήθηκε στην ώρα του,το 2009, με τα καλά λόγια που είχα ξεκινήσει να γράφω γι αυτό.Όμως ποτέ δεν είναι αργά.Με μιαν αξιοπρεπή περίληψη, αλιευμένη τυχαία αλλά σκόπιμα σε ηλεκτρονικές σελίδες,περιγράφω σε σας την κεντρική ιστορία:
Λίγο προτού πεθάνει, ο Τήνελλος, περίφημος αοιδός του 8ου π.Χ. αιώνα, διηγείται στον εγγονό του τη ζωή του: τα παιδικά του χρόνια στα παράλια της Ιωνίας, την ένταξή του στην ακολουθία του προαιώνιου αοιδού Αναβάτη, το πέρασμά του από τις Μυκήνες κι από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τους έρωτες, τα ταξίδια και τις μεταμορφώσεις του. Τις ηδονές που γεύτηκε, τα πάθη και τις συμφορές που -άθελά του;- προκάλεσε...
Όντως αυτό το οδοιπορικό,σύνηθες,ανθρώπινο,διαχρονικό,φυσιολογικό όσο δεν γίνεται να το αρνηθούμε ποτέ και σε κανέναν,φαίνεται,σε πρώτη ανάγνωση,πως επιχειρεί και ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος.
Αλλά ποιός στ' αλήθεια είναι αυτός ο πρωταγωνιστής;Είναι έτσι απλά ο γερο-Τήνελλος,ένας γέρος συνηθισμένος ,ο κλασικός όλων των εποχών,που όπως κάθε προβλέψιμος παππούς αφηγείται στο εγγόνι του - ίσως ορμώμενος από την ματαιοδοξία της ανθρώπινης υπόστασης αλλά και τον φόβο του θανάτου-με σκοπό να επικοινωνήσει κάτι από την νιότη του στο άπειρο μοιραζόμενος αλλά στην πραγματικότητα φυλάγοντας σε νέα,πεντακάθαρη θυρίδα αναμνήσεων,την δική του περασιά από τη γη;
Ή μήπως ο Χωμενίδης με αφορμή έναν κάποιο αοιδό ονόματι Τήνελλο, υπαινίσσεται το μετα-φυσικό της ανθρώπινης οντότητας από καταβολής κάνοντας ένα πολιτικό,μάλιστα πολιτικό, βιβλίο; Ποιόν,γιατί,τι θέλει να πει,πού μας στρέφει να δούμε,τι,κριτικότερα, προσεκτικότερα;
Διότι εμείς διαβάζουμε μιαν ιστόρηση ωραία,με εύθραυστες από την λιγοστή στην καθημερινότητα χρήση λέξεις ,καλοβαλμένη και διόλου να κραυγάζει την τεχνική της αρτιότητα αλλά έχω την εντύπωση ότι αλλού είναι το δια ταύτα.
Ο Χωμενίδης χρησιμοποιεί τον λόγο,την αφήγηση,την μυθοπλασία ως αρχαίος γέρων που βρίσκεται μερικά βήματα πριν το τέλος για να εκτοξεύσει με ευκολία και απολύτως αλληγορικά τον παγκόσμιο άνθρωπο-νου-ον-ψυχή στο Σύμπαν, γενικότερα,θίγοντας καταφανώς ένα καίριο ζήτημα,καίριο και μονίμως δίχως ικανοποιητικές και οριστικές απαντήσεις.
Ποιό είναι αυτό;Μα το ότι ο άνθρωπος-αφηγητής, παρατηρητής και δημιουργός ο ίδιος της ιστορίας του,περιγράφει με σφοδρό εγωισμό την ατομικότητά του κάθε φορά,αλλά και δεν έχει καμία αναστολή να πλέει ανοήτως,ιδιοτελώς ή και ζηλόφθονος ων στις θάλασσες της αυτοαναφορικότητας και των κατακτήσεων,της γνώσης των προηγούμενων και της ορμής των επερχόμενων.

Γέρος λοιπόν εδώ και τώρα ίσως δεν υπάρχει παρά για τις ανάγκες της αφήγησης,κανείς γέρος,κανείς μονοδιάστατος Τήνελλος,η καρικατούρα του ίσως δεν είναι παρά το όχημα του συγγραφέα και κατ' επέκταση του αναγνώστη που βεβαίως θα το θελήσει, για να μπουν επιτέλους τα πράγματα στην θέση τους: από την στιγμή που πάτησε το πόδι του ο άνθρωπος στον κόσμο και έφτασε τόσες φορές στην υπέρτατη αλήθεια, την άγγιξε και την διέλυσε!
Την κατέστρεψε, καθώς ήθελε να την ιδιοποιηθεί,να μην μοιραστεί ούτε ένα τόσο δα κομματάκι της με κανέναν άλλο όμοιό του και ίσο του.Αλλά αυτός,ο τήνελλος-χρήστος της σύγχρονης οδύσσειας, που βιώνουμε όλοι πολύ διαφορετικά ,έχει προχωρήσει κάμποσα βήματα παραπέρα από το μάταιον την αντίληψή του για την πειστικότητα αφήγησης της Αλήθειας:όλα εξαρτώνται από την ένταση και την ευρωστία της γνώσης που κληρονομείται και μοιράζεται χωρίς φειδώ αλλά και χωρίς ιδιοτέλεια από γενιά σε γενιά.Η γενναιδωρία αφορά στους γέρους,η επεξεργασία είναι δουλειά των νέων.

Τα "Λόγια Φτερά" είναι ένα βιβλίο ιδιαίτερο,απαιτεί προσήλωση από τον αναγνώστη και υπομονή καθώς εκτός της αλληγορικότητάς του το διατρέχει μια μελαγχολία,έτσι τουλάχιστον μου φάνηκε εμένα,που θα μπορούσε να κουράσει .
Η ενδιαφέρουσα γραφή του ,το προσωπικό αλλά όχι επηρμένο ύφος σε όλη την ιστόρηση, η χωρίς υπαναχωρήσεις κλιμακούμενη ολοένα ένταση του λόγου και η σχεδόν υποχόνδρια,τίθεται θετικά η λέξη ,ακρίβεια-είμαι σίγουρη ότι πριν δοθεί κάθε του τελικό κείμενο κρισάρεται λεκτικά από τον συγγραφέα άπειρες φορές-χαρακτηριστικά που είχα διακρίνει και στο "Σοφό Παιδί", αν και αυτό είναι άλλης θεματικής μυθιστόρημα,με κάνουν να περιμένω και στο μέλλον καλά πράγματα από τον Χωμενίδη. 

Σχόλια

  1. Ανώνυμος24/6/12 00:14

    Σαχλός όπως η γενιά του.Ειλικρινά απορώ τι του βρίσκεις,μάλλον δεν μιλάμε για το ίδιο βιβλίο.Από τα χειρότερα που έχω διαβάσει!Μπακ Μπακ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανώνυμος4/2/13 20:14

      Βαρετό.Το εγκατέλειψα στη μέση.Άντα

      Διαγραφή
  2. Νίκος25/2/13 16:29

    Δεν μου άρεσε καθόλου.Αηδία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος25/10/13 17:25

    Βλάκας και δήθεν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου