"Ανεμώλια",Ισίδωρος Ζουργός





Τα Ανεμώλια είναι ένα βιβλίο για την αντρική φιλία και τη φυγή.Μια παρέα φίλων από παιδιά δραπετεύει μ’ ένα ιστιοπλοϊκό στην αρχή του καλοκαιριού αφήνοντας πίσω για πάντα όλη την προηγούμενη ζωή τους. Μέσα από τις περιπέτειες του ταξιδιού, το πικρό χιούμορ, τα απρόοπτα και την παλινδρομική μνήμη του αφηγητή αναδύεται ο πρόσφατος νεοελληνικός μηδενισμός και η δίνη στην οποία έχει πέσει η χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ανεμώλια στη γλώσσα του Ομήρου είναι τα λόγια του ανέμου, τα μάταια, τα ανώφελα. Σ’ αυτό το μυθιστόρημα που το διατρέχει μια συνεχής συνομιλία με τον ομηρικό κόσμο, ανεμώλια είναι η διαφυγή από τον κόσμο της αρσενικής απελπισίας, η απόδραση από την ασφυκτική καθημερινότητα αλλά και η δίψα για την αναζήτηση της νεότητας κι εκείνης της ομορφιάς που καταλύει τον χρόνο.

Αυτά τα παραπάνω αναγράφονται στο οπισθόφυλλο και αυτά διαβάζει κάποιος ως περιγραφή του περιεχομένου σε διάφορες σελίδες όταν ψάχνει για το βιβλίο στο διαδίκτυο.Σε γενικές γραμμές βεβαίως ισχύουν αλλά είναι δραματικά λίγα για να σε κάνουν να υποψιαστείς και μόνον πόση ανθρωπιά εν πρώτοις και ομορφιά γενικότερα κρύβεται στα σπλάγχνα αυτού του μυθιστορήματος το οποίο σας ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν θα σας χαϊδέψει τα αυτιά, δεν θα απαλύνει με κανένα μαγικό ξόρκι τις δικές σας πίκρες αλλά επειδή παρά τον λυρισμό του θα σας ταρακουνήσει, θα αναγκαστείτε να σκεφτείτε και πάλι πολύ και θα ανακαλύψετε πληθώρα αισθημάτων και δικών σας συναισθημάτων γιατί είστε και εσείς κάπου μέσα σ΄αυτό....
Κάθε βιβλίο του Θεσσαλονικιού συγγραφέα είναι πολύ διαφορετικό από τα άλλα,συνδέονται μεταξύ τους μόνον με ένα πολύ έντονο και καθαρό χαρακτηριστικό:την λυρικότητα στην έκφραση.Σε ό,τι και να έχει γράψει ο Ισίδωρος Ζουργός ως τώρα αναγνωρίζεις δυο πράγματα :το εξαιρετικό και απέραντο λεξιλόγιό του και την εξαίσια μεταχείριση της γλώσσας .Αυτά τα δυο είναι τα δεδομένα που θα σε κερδίσουν ακόμα κι αν το θέμα αυτό καθεαυτό δεν είναι κοντά στα ζητούμενά σου τα προσωπικά,σταθερά ή της εκάστοτε φάσης σου.
Σήμερα στην συνάντηση της λέσχης απολαύσαμε μια ακόμα ωραιότατη συζήτηση έχοντας στην συντροφιά μας τον Χαράλαμπο-ελπίζω σταθερό,νέο μέλος-ψυχίατρο στο επάγγελμα, φίλο του συγγραφέα τον οποίο -ας είναι καλά τα.... κινητά-ακούσαμε έτσι μέσω ανοιχτής ακρόασης από το τηλέφωνο του γιατρού και τους ευχαριστούμε και τους δυο για την βραδιά.
Η ανάρτηση σήμερα είναι κι αυτή διαφορετική,δεν είναι από μένα αλλά από έναν άντρα που ασκεί το επάγγελμα του εκπαιδευτικού,είναι σύζυγος και γονιός και κάπου στις ηλικίες αυτές των ηρώων του Ζουργού και πολύ θα ήθελα να ακούσουμε τι έχει εκείνος να μας πει κι όχι εγώ.
Την έκανε λοιπόν ο Λοΐζος,μέλος της λέσχης από την αρχή και σταθερός συμπαραστάτης σε ό λ α, τον οποίο επίσης ευχαριστώ θερμά για ό λ α.

Γράφει λοιπόν ο Λοΐζος:

Η εισαγωγή σε συναρπάζει, το ξεκίνημα του βιβλίου είναι εξαιρετικό!Δεν μπορείς να προβλέψεις τι θέλει να κάνει στην συνέχεια,σου δημιουργείται η εντύπωση πως αφήνεται,πως παραδίνεται ο αφηγητής εντελώς,δεν σου περνάει από το μυαλό ότι έχει ήδη ξεκινήσει το ταξίδι του.Αυτή όμως η πρώτη έκπληξη είναι και η μοναδική γιατί η δεύτερη-το ανάπηρο παιδί- δεν είναι λογοτεχνικό ξάφνιασμα του Ζουργού, είναι ...σκέτη ντρίμπλα...Η οπτική γωνία από την οποία ανάγνωσα εγώ το βιβλίο με έκανε να το χωρίσω σε δυο μέρη:το ταξίδι, που αναπτύσσεται σε 400 σελίδες και στην επιστροφή,που περιορίζεται στις 50 υποχρεώνοντάς με να κινούμαι σαν..εκκρεμές ανάμεσά τους σε άνισο μέρος.Μέσα από το εγχείρημά τους οι ήρωες βγάζουν όλα τα εσώψυχά τους,όλους τους σκελετούς του παρελθόντος-ανεκπλήρωτες επιθυμίες και απωθημένα-αλλά για ποιό λόγο;Για να επιστρέψουν με την ουρά στα σκέλια;Ηττημένοι;Ζωντανοί νεκροί,εκτός του "άνακτα" βέβαια που,ευτυχώς(!) πρόλαβε και πέθανε νωρίς..Ή για να κουκουλώσουν ακόμα περισσότερο αυτά από τα οποία προσπάθησαν να ελευθερωθούν;Ο αφηγητής μετά το ταξίδι επιστρέφει περισσότερο δέσμιος απ΄ότι ξεκίνησε!Δυστυχής ξεκινά και δυστυχέστερος επιστρέφει....Αλλά δεν είναι το κέντρο του κόσμου εκείνος,κανείς μας δεν είναι,δεν είναι ο μοναδικός, ούτε αυτός ούτε η γυναίκα του,μια γυναίκα που δεν ζει ούτε αυτή στο κάτω κάτω την ζωή που θα ήθελε λέγοντας,μια φράση κλειδί που αναδεικνύει τις δικές της επιθυμίες αλλά και το χρέος: "μόνο ένας από τους δυο μας μπορεί να φύγει....Ο Δημήτρης βλέπεις...πρόλαβε..."Από κει και πέρα, θα τονίσω εγώ,ο καθένας μας στέκεται μπροστά σ΄αυτό το ταξίδι ζωής μόνος του και ως προς την απόφαση του αν θα το κάνει το ζυγίζει καθένας διαφορετικά,με μια ματιά που έχει καθοριστεί από την ως τότε ζωή του.Είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας που οι ήρωες στο βιβλίο και κυρίως ο αφηγητής, δεν καταφέρνουν να πετύχουν τον στόχο τους,εκφυλίζεται δε σε ένα ταξίδι περιττό και επικίνδυνο.Διότι ή προχωράς ένα βήμα μπροστά ή κάθεσαι εκεί που βρίσκεσαι για να μην κάνεις το χειρότερο:2 ή και 10 βήματα πίσω.Το βιβλίο μέσω της ιστορίας του δικαιώνει απόλυτα τον ομηρικό του τίτλο,είναι ένα ταξίδι "ανεμώλια",μάταιο,ανώφελο και εγώ με λύπη το ξεκίνησα και με περισσότερη λύπη και θυμό το τέλειωσα.Ίσως να το ήθελε έτσι ο εξαιρετικός αυτός συγγραφέας που μπορεί και δημιουργεί με την χρήση της γλώσσας τόσες εικόνες και συναισθήματα με τρόπο μοναδικό και είναι καλλιτέχνης της γλώσσας και μακράν καλύτερος από πάρα πολλούς, περισσότερο γνωστούς,σύγχρονούς του.

Σχόλια

  1. Αγαπημένε μου Λοΐζο και μόνον το ότι έβαλε εσένα,τον ολιγόλογο,αυστηρό μηχανολόγο στην διαδικασία να γ ρ ά ψ ε ι ς -ω ναι,να γράψεις-
    κ ρ ι τ ι κ ή για βιβλίο δείχνει πόσο ξεχωριστός είναι ο Ζουργός...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος16/2/12 19:27

    Εσύ όμως τι λες;Γιάννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος31/5/12 18:45

    Ωραία ιστορία,ισορροπημένος λόγος,στοχασμός και ανθρωπιά.
    Μου αρέσει αυτός ο συγγραφέας,όλα του τα βιβλία τα περιμένω πώς και πώς και δεν με έχουν απογοητεύσει.Χαίρομαι που υπάρχει σήμερα ένας τόσο καλός λογοτέχνης.Τους μετράμε στα δάχτυλα του ενός χεριού.
    Καλή συνέχεια παιδιά,σπουδαία και η δική σας προσπάθεια.Μπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου