"Κλειστή Πόρτα",Ευγενία Μπογιάνου






Εννοείται ότι με ενδιαφέρουν οι Έλληνες συγγραφείς, ειδικά οι πρωτάρηδες κι ας λέω τις κακίες μου ενίοτε,ας γκρινιάζω.

Μόλις μου προτείνουν ή οσμιστώ κάτι καλό, από νέο μάλιστα άνθρωπο προερχόμενο, σπεύδω και λίγες φορές ως τώρα,ευτυχώς, έχω πετάξει τον πολύτιμο χρόνο μου αδίκως.Διάβασα λοιπόν κι άλλη συλλογή διηγημάτων και δηλώνω τελικά φανατική του διηγήματος.
Δεν ξετρελάθηκα μεν,είχε προηγηθεί βλέπετε και το εξαίσιο εκείνο "Όλες οι Χάρες του Ουρανού" του Μενγκέστου που το έχω μέρα-νύχτα στο μυαλό μου και στην καθημερινότητά μου, χαίρομαι όμως που έχω δυο καλά λογάκια να γράψω για την Ευγενία Μπογιάνου,την συγγραφέα της συλλογής  αυτής (εκδόσεις Πόλις) με τον τίτλο "Κλειστή Πόρτα".
Κατ΄αρχάς διέκρινα ειλικρίνεια και ευκολία στην εκφορά του λόγου, σημαντικότατο. Γράφει άνετα θαρρώ,σταράτα και με μετρημένα λόγια,χωρίς περικοκλάδες,χωρίς δύσκολες και δήθεν λέξεις και υπερβολικά δάκρυα,πράγμα που θα κατέληγε σε βάρος του όλου επιχειρήματός της.
Οι ήρωές της είναι συνηθισμένοι,γνωστοί και άγνωστοι,λαβωμένοι από την ζωή,γυναίκες  και άντρες που κυκλοφορούν σχεδόν απαρατήρητοι ανάμεσά μας,είναι εν ολίγοις... εμείς και κουβαλάνε τα μικρά ή μεγάλα σακιά τους ο καθένας με τον δικό του τρόπο κι η σκιά του ενός φεύγει ή έρχεται από και στην ιστορία του προηγούμενου και του επόμενου κι αυτό από άποψη γραφής, είναι ενδιαφέρον και γίνεται με αρκετή δεινότητα και έμπνευση από την συγγραφέα.
Μου άρεσε το λογοτεχνικό της γαϊτανάκι καθώς έτσι εμπλέκει αρκετά αρμονικά τα πρόσωπασαν να είναι σε μια ιστορία ή να ξετυλίγεται κάτι σε φάσεις ταυτόχρονες αλλά αυτόνομες και στον ίδιο τόπο, με κείνη την αίσθηση του να κυλάει την ίδια μεν στιγμή ο χρόνος αλλά με άλλο ρυθμό για τον καθένα τους.
Η Μπογιάνου επέλεξε να καταγράψει τις ιστορίες 11 ανθρώπων θλιμένων αλλά όχι απαραιτήτως λούμπεν ή σκέτα μίζερων,αφήνοντάς σε να διακρίνεις την αξιοπρέπειά τους και στις έντεκα ιστοριούλες που αφηγείται κι αυτό είναι καλό γιατί την προφύλαξε από συγγραφικές-λέω εγώ ως αποδέκτης της προσπάθειάς της,είπαμε δεν είμαι, ούτε και το επιθυμώ να παραστήσω την φιλόλογο- περιπέτειες, μια και στην μιζέρια και στην απόλυτη καταρράκωση του ανθρώπου συνθλιβόμενου από τις σύγχρονές του κοινωνικές και λοιπές συγκυρίες ελάχιστοι συγγραφείς, σε παγκόσμιο επίπεδο, μπόρεσαν να διεισδύσουν πραγματικά σε βάθος και να φτάσουν το συγγραφικό τους μαχαίρι στο κόκκαλο κάνοντας απόλυτη Λογοτεχνία.
Πολύ πρόχειρα μου έρχεται,εμένα τουλάχιστον,στο μυαλό ο Ντοστογιέφσκι κι εδώ μπαίνει μεγαλοπρεπής τελεία και παύλα.

Αντιγράφω από το διαδίκτυο τα παρακάτω για να πάρετε μια γεύση:

Ο Χριστόφορος δεν μπορεί να αντισταθεί στο κουδούνισμα του τηλεφώνου και στο γεμάτο ποτήρι. Η Δόμνα αποποιείται το παρελθόν. Η Έλλη συνομιλεί με τη μάνα της.

Ο Παρασκευάς μυρίζει τον ιδρώτα στο μπλε πουκάμισο του άλλου.Η Μάγια δίνει κρέας ψητοπωλείου στα σκυλιά. Ο Κώστας ερωτεύεται τηνόμορφη. Ο ζωγράφος δεν θα προδώσει ποτέ τη γυναίκα του τελάρου. Η γριά γκρεμίζει τον τοίχο της φυλακής της. Η Σμαράγδα βλέπει επιτέλους το ψυγείο της γεμάτο. Ο πατέρας της αφήνει πάντα το φως της λάμπας αναμμένο. Η δασκάλα στηρίζεται στα γέρικα πόδια της και πάει.
Η Μπογιάνου γράφει καλά σε γενικές γραμμές,θα δούμε στην συνέχεια τι θα έχει να μας δείξει κι αν είναι αρκετό το να γράφει καλά κάποιος για να χριστεί συγγραφέας.Το ότι συγγράφει τέλος,με έναν τρόπο που για να είμαι ειλικρινής τον έχω βαρεθεί,είναι μια πολύ υποκειμενική εκτίμηση αλλά πάντα τον αντιπαθούσα αυτόν τον τρόπο διότι κατά βάθος τον βρίσκω στημένο και θεωρώ τίμιο από μέρους μου να το πω.
Γράφει λοιπόν με κείνες τις αντιπαθητικές,μικρές, αρκετά κοφτές προτάσεις και αν είναι κάτι σε καλά κατά τα άλλα κείμενα που μου την σπάει,είναι ακριβώς αυτό το στυλ, αλλά ούτε εγώ, η εξυπνούλα, θα χαρακτηρίσω έναν νέο άνθρωπο που τον βλέπω ότι φιλότιμα προσπαθεί ως καλό ή κακό συγγραφέα από το ό,τι δεν αρέσκεται στις.... θουκιδίδειες προτάσεις οι οποίες σε εμένα τόσο πολύ αρέσουν και έτσι γράφω η ίδια.

Σχόλια