Μίλτος Σαχτούρης


Καθώς η πρώτη μέρα της άνοιξης του 2012 φτάνει στο τέλος της....
ἀπὸ τὴ συλλογή ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ (1971)
Τὰ χελιδόνια μου
Δὲ σᾶς γνωρίζω ἐφέτος
καημένα χελιδόνια μου
πετᾶτε ἄραγε ὅπως ἄλλοτε
ἢ μήπως σὲ ρόδες πάνω νὰ κυλᾶτε
ὅμως τὸ μάτι σας γιατί ἔτσι μεγάλωσε
τεράστιο
τεράστιο καὶ πορφυρὸ
μονάχα ὁ οὐρανὸς σᾶς ἔχει ἀπομείνει
μὰ νά ῾ναι γιὰ σᾶς τώρα Οὐρανός;
---------------------------------------------
ἀπὸ τὴ συλλογή ΧΡΩΜΟΤΡΑΥΜΑΤΑ (1980)
Οι Απομείναντες
Ὅμως ὑπάρχουν ἀκόμα
λίγοι ἄνθρωποι
ποὺ δὲν εἶναι κόλαση
ἡ ζωή τους
ὑπάρχει τὸ μικρὸ πουλὶ ὁ κιτρινολαίμης
ἡ Fraülein Ramser
καὶ πάντοτε τοῦ ἥλιου οἱ ἀπομείναντες
οἱ ἐρωτευμένοι μὲ ἥλιο ἢ μὲ φεγγάρι
ψάξε καλὰ βρές τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικὰ
γιατί ὅσο πᾶν καὶ λιγοστεύουν
λιγοστεύουν

Σχόλια

  1. Ανώνυμος2/3/12 12:45

    Θαυμάσια και τα δύο ποιήματα του λατρεμένου Σαχτούρη.
    Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σας απαντήσω με:

    Τὸ Ψωμί

    Ἕνα τεράστιο καρβέλι, μιὰ πελώρια φραντζόλα ζεστὸ ψωμί,
    εἶχε πέσει στὸ δρόμο ἀπὸ τὸν οὐρανό,
    ἕνα παιδὶ μὲ πράσινο κοντὸ βρακάκι καὶ μὲ μαχαίρι
    ἔκοβε καὶ μοίραζε στὸν κόσμο γύρω,
    ὅμως καὶ μία μικρή, ἕνας μικρὸς ἄσπρος ἄγγελος.
    κι αὐτὴ μ᾿ ἕνα μαχαίρι ἔκοβε καὶ μοίραζε
    κομμάτια γνήσιο οὐρανὸ
    κι ὅλοι τώρα τρέχαν σ᾿ αὐτή, λίγοι πηγαῖναν στὸ ψωμί,
    ὅλοι τρέχανε στὸν μικρὸν ἄγγελο ποὺ μοίραζε οὐρανό!
    Ἂς μὴν τὸ κρύβουμε.
    Διψᾶμε γιὰ οὐρανό.


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να΄στε καλά.
    Ευτυχώς ακόμα μας συγκινεί η ποίηση.
    Άρα μπορούμε και να προσπαθούμε και να ελπίζουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος2/3/12 14:55

    Το μόνο που μας απομένει είναι να κρατηθούμε από όσα αγαπήσαμε.
    Νομίζω ότι υπάρχουν λίγοι -που τελικά είναι πολλοί- που ζουν συνεχίζοντας τον αθόρυβο αγώνα τους να περισώσουν ό,τι μπορεί ακόμα να σωθεί...

    ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑ, Γιώργης Παυλόπουλος

    Η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

    Πολλοί κοιτάζουν μέσα

    χωρίς να βλέπουν τίποτα

    και προσπερνούνε.

    'Ομως μερικοί

    κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

    και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

    Η πόρτα τότε κλείνει.

    Χτυπάνε μα κανείς δεν τους ανοίγει.

    Ψάχνουνε για το κλειδί.

    Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει.

    Ακόμη και τη ζωή τους κάποτε

    χαλάνε μάταια

    γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

    Φτιάχνουν αντικλείδια.

    Προσπαθούν.

    Η πόρτα δεν ανοίγει πια.

    Δεν άνοιξε ποτέ

    για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

    'Ισως τα ποιήματα που γράφτηκαν

    από τότε που υπάρχει ο κόσμος

    είναι μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

    για ν' ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

    Μα η Ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.


    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου