"Υπηρέτριες.Ένα Όνειρο,δύο Χρώματα",Κάθριν Στόκετ





Ο τίτλος του πρωτότυπου είναι "The Help",γράφτηκε το 2009, μεταφράστηκε το 2010 στα ελληνικά για τις εκδόσεις Μίνωας ως "Ένα Όνειρο,Δύο Χρώματα" και μόλις έγινε ταινία (μια χαρά και η ταινία)του κοτσάρανε και το "Υπηρέτριες" το 2011 σε ένα αποσπώμενο καλυμματάκι του παλιότερου εξωφύλλου.
Όπως κι αν το λένε τέλος πάντων,εγώ το διάβασα και δεν με χάλασε.Με ένα διακριτικό,απλό αλλά όχι απλοϊκό,στρωτό τρόπο,τρυφερό,ισορροπημένο χωρίς κραυγαλέες καταγγελτικές παρόλες, καλογραμμένο,με χιούμορ κι ανθρωπιά να το διατρέχει σχεδόν σε όλη του την έκταση,πολύ ωραία χωρισμένο σε κεφάλαια και με διαλόγους ακριβώς όσους δεν θα το βάραιναν και κυρίως με κείμενο αρκετά σφιχτό η Αμερικανίδα Κάθριν Στόκετ στο πρώτο της μυθιστόρημα λέει καθαρά και ξάστερα και θαρρώ και έντιμα αυτά τα πέντε έξι αληθινά πραγματάκια για τον ρατσισμό στην δεκαετία του '60 στην Νότια Αμερική,κάτι που έχει σκοπό εξ αρχής να κάνει χωρίς μεσοβέζικες διαθέσεις, εξ ιδίας πείρας ομιλούσα ή μάλλον συγγράφουσα,καθότι γέννημα θρέμμα αστικής εύπορης οικογένειας του αμερικάνικου Νότου με μαύρη υπηρέτρια στο σπίτι κτλ.

Στην δεκαετία του πολέμου του Βιετνάμ,του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ,των αγώνων πολλών ανθρώπων και εκτός κι εντός των ΗΠΑ για μια καλύτερη και δικαιότερη και ειρηνική ζωή,στην μικρή πόλη Τζάκσον του Μισσισσίπι στον συντηρητικό και υποκριτικό και κολλημένο σε ιδεοληψίες Νότο-Νότο του Faulkner εδώ που τα λέμε και του Τενεσί Ουίλιαμς-τρεις απλές γυναίκες διαφορετικών ηλικιών γράφουν από κοινού,στα κρυφά και μετά φόβου Θεού τις ιστορίες των μαύρων υπηρετριών τής πόλης τους μην προσβλέποντας σε καμιά ουρανοκατέβατη ανατροπή κι επανάσταση αλλά έχοντας πια μπουχτίσει από το ολοφάνερο άδικο παντού γύρω τους.
Το βιβλίο τους παίρνει ένα χρόνο ώσπου να γραφτεί και στο μεταξύ συμβαίνουν πολλά και καλά και κακά,κυρίως κακά,στις ζωές τους,τελικά εκδίδεται,είναι αλλαγμένα τα ονόματα,συγγραφέας πουθενά δεν αναφέρεται αλλά ο χαμός έχει αρχίσει κι η πόλη- επειδή είναι ένοχη βέβαια- γίνεται άνω κάτω.
Πρόκειται για την λευκή,εικοσιδυάχρονη "Σκίτερ" που έχει μόλις επιστρέψει στο σπίτι της μετά την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο του Μισσισσιπί το 1962 και περιέργως για τον κύκλο των φιλενάδων και της μαμάς της δεν ξαμολιέται στο κυνήγι του καλού γαμπρού όχι διότι είναι έξαλλη φεμινίστρια ή χίπισσα και δεν θέλει να παντρευτεί αλλά διότι απλούστατα σκέφτεται κομματάκι παραπάνω από τις πλούσιες φίλες της με τα... ρολά στο κεφάλι,την 53χρονη χήρα Έιμπιλιν μια μαύρη υπηρέτρια, που συνεχίζει να ανατρέφει τα παιδιά των λευκών και κυρίως να τα αγαπά αν και έχει χάσει πρόσφατα το δικό της,το μοναχοπαίδι της και την 38χρονη μαγείρισσα,την Μίνι,γλωσσού μεν αλλά δουλευταρού μαύρη επίσης,που όμως δεν μασάει τα λόγια της κι έτσι την απολύουν συνεχώς,μητέρα πέντε παιδιών και σύζυγο ενός μπεκρή και τεμπέλη μαύρου που δεν διστάζει να την χτυπάει.
Κοντά στις τρεις αυτές αξίζει να αναφέρει κάποιος κι έναν τέταρτο ενδιαφέροντα χαρακτήρα που συνθέτει η Στόκετ, την Σίλια,την αλά Μαίρυλιν ξανθιά και σέξι γυναίκα ενός ντόπιου, που όντας κι η ίδια "βλάχα" νεοφερμένη και διαφορετική υφίσταται ένα άλλο ρατσισμό αλλά ρατσισμό ολκής κι αυτόν κι απομόνωση από τις "κλώσσες" της πόλης οι οποίες-για να πάρετε μια ιδέα για το τι σκατά έχουν στα μυαλά τους-κάνουν δημοπρασίες ,εράνους και χορούς και συγκεντρώνουν είδη και τρόφιμα και τέτοια για τα άπορα παιδιά της.... Αφρικής ενώ την ίδια στιγμή χτίζουν μετά μανίας τουαλέτες ξεχωριστές σε γκαράζ,σε αποθήκες κτλ για τις μαύρες υπηρέτριες που τους μεγαλώνουν τα... παιδιά τους,πιστεύοντας ότι οι αρρώστιες των αράπηδων είναι πολύ... ειδικές και επομένως πιο μεταδοτικές.

Θα προτιμούσα βεβαίως να σας έπειθα να διαβάσετε Πίντσον ή Μακ Κάρθυ, Έβερετ,Φίλιπ Ροθ, Τόνι Μόρρισσον,Ντελίλο ή να (ξανα)πιάσετε τους κλασικούς Αμερικάνους συγγραφείς,γιατί όχι,
συγγραφείς σαν τον Φώκνερ κατ'ευθείαν,αλλά αν σας το κάνουν πχ δώρο και δεν θέλετε να το αλλάξετε για χ,ψ λόγουςδιαβάστε το,δεν είναι διόλου κακό βιβλίο,α ν τ ι θ έ τ ω ς.

Σχόλια