Πράσινη, Ηλίθια Μαϊμού και Μπλε,Βλάκας Παπαγάλος.


Φερόμουν χρόνια σαν πράσινη, ηλίθια μαϊμού ή έλεγα και ξανάλεγα, χρόνια και χρόνια,τα ίδια και τα ίδια σαν μπλε ,βλάκας παπαγάλος.Το παραδέχομαι.

Όμως τώρα που χαμήλωσα τον ήχο στην μπλε και πράσινη τηλέορασή μου και άρχισα να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει και πώς ξεκίνησαν όλα, αυτή η περιβόητη κρίση,λέω, πως δεν έκανα κάτι ολότελα διαφορετικό από αυτά που κάνετε,ακόμα και τώρα,εσείς, καλομαθημένοι μου άρχοντες,εσείς!Να σας μοιάσω προσπαθούσα, βλέποντάς σας να προοδεύετε και να προκόβετε,με δουλειές,λεφτά,καταθέσεις,επενδύσεις, επιχειρήσεις, αυτοκίνητα και σπίτια. …

Κι η αλήθεια είναι ότι άρχισα να τρώω κάπως πιο γλυκό ψωμί, αφότου συμμορφώθηκα στους μπλε και πράσινους κανόνες σας. Έσβησα από την μνήμη μου τις κατραπακιές που μου ρίχνατε αβέρτα το΄50,το΄60,το΄ 70, αλλά και το πονηρό το΄ 80,καλά που έκανα,είχε επιτελεστεί ο σκοπός ,δεν ήξερα τότε ποιος ήταν,ας είναι…                 

Πήγα λοιπόν με τα νερά σας και σπούδασα επιμελώς,έσκυψα με προσοχή πάνω στα έργα και τα λόγια σας.Αντέγραφα - κι ήταν σαν να έχτιζα τσιμεντένιες κουτσουλιές στα μπαζωμένα ,εγώ, ρέματα- τα σχέδια από τις σπιταρώνες τις δικές σας,αυτές με τις πισίνες που σηκώνατε σε ό,τι φιλέτο κομμάτι δασικής γης αφήνατε , εσείς, άκαφτο και άχτιστο. Τρόχιζα τις απαστράπτουσες πράσινες και μπλε μασέλες μου στα συνοικιακά τραπεζώματα,αγόρευα τα λόγια σας στα ψιλικατζίδικα και επαρχιώτικα συγγενολόγια, επαινούσα τις κομπίνες σας.Ξεπατίκωνα σχεδόν ολόιδιες τις μικρολαμογιές μου με τις μεγαλοδικές σας,τις γκλαμουράτες,τις ολυμπιακού προϋπολογισμού κι ονειρευόμουν την ώρα που θα γίνονταν κι οι δικές μου γολιάθ και μίδας. Λιμπιζόμουν τις ατιμωρησίες σας, σημαία μου τις είχα, από σας εξασφάλιζα την σιγουριά στο κάτω κάτω ότι έτσι θα πορευτώ κι εγώ, καθότι κολλητός και άνθρωπός σας κι εγώ οι όμοιοί μου κλώνοι σας. Στα κομματικά γιορτάσια,αυτό μου λέγατε, χαμογελούσαμε,θυμάστε,οι μεν στους δε με κατανόηση. Θαύμαζα το πώς λαδώνατε,πρώτοι και καλύτεροι ,εσείς, κουτσολάδωνα κι εγώ κατά τις νουθεσίες σας και με τις ευχές σας.Ξέρατε πολύ καλά.Επιτρέπατε.Δεν εφαρμόζατε νόμους. Παίρνατε.Δίνατε.Στήνατε εταιρίες του δημοσίου πότε για την τάδε ανάπτυξη πότε για την δείνα,αν δεν ευοδωνόταν η Α.Ε σκαρώνατε στο πιτς φιτίλι συνεταιρισμούς και προσλαμβάνατε τα παιδιά μου,τα ανήψια μου,αφού είχατε τακτοποιήσει πρωτίστως τα δικά σας.Σας ψηφίζανε κι αυτά κι εγώ με κλειστά μάτια και σφραγισμένες ψυχές.

Σιώπησα λοιπόν όταν αρχίσατε να ξεσκίζετε, όλο και περισσότερο, χωρίς τα αλλοτινά προσχήματα,τις σάρκες της χώρας.Σιώπησα,για να μου πετάτε και μένα πιο τροφαντά πράσινα ή μπλε ψαχνά. Πέταξα με την σειρά μου κάποια αποφάγια και σε άλλους, απαιτώντας βεβαίως να σιωπούν, όσοι τάϊζα. Έκανα δηλαδή με ζήλο, ακριβώς ότι, εσείς, με διδάσκατε, πολύ παραστατικά και πειστικά, οφείλω να πω. Μου φαίνονταν μάλιστα χορταστικά τα ψίχουλα που σας έπεφταν προς την μεριά μου. Πιστευτά και ανώδυνα ήταν για τα αυτιά μου και την συνείδησή μου επίσης τα μπλε και πράσινα ψέμματά σας.Θεωρούσα αντιστοίχως ανεκτά τα ψέμματα και υπεραρκετά τα ψίχουλα,που σκόρπιζα με την σειρά μου. Έλεγα, καλά να κρατεί η μπλε και πράσινη αλυσίδα,όλοι ευχαριστημένοι, καθείς στα μέτρα του,στα σταθμά του.

Τις λιγοστές φωνές που περνούσαν από τους χοντρούς τοίχους της "ευημερίας" μας και γκρίνιαζαν και προειδοποιούσαν τις γράφατε εσείς στα πιο παλιά σας υποδήματα,το ίδιο έκανα κι εγώ. Ήθελα κι άλλα.Όπως κι εσείς.Εγώ, κάτι λίγα ακόμα.Εσείς ,όλο και πιο πολλά. Φυσικά! Μου ζητούσατε να σας ψηφίζω για να γίνονται ομαλά και νομιμοφανώς τα αλισβερίσια σας και να φτάνουν και σε μένα τα κατιτίς μου.Σας ψήφιζα. Εννοείται.

Ξανά και ξανά.Και ξανά. Ήμουν ένα ευχαριστημένο, ταϊσμένο και πειθήνιο, πότε πράσινο και πότε μπλε ομοίωμά σας. Το δίχρωμο καμάρι σας.Με κανακεύατε κι εσείς, όχι και λίγο κι είχατε τους πράσινους και μπλε λόγους σας γι αυτό.
Τους ψυχανεμιζόμουν.  Με μένα, το ακάματο,καλολαδωμένο σας γρανάζι, φτιάξατε τα αμύθητά σας πλούτη.Τα πλούτη σας όμως δεν είναι ούτε πράσινα,ούτε μπλε.Δεν έχουν το χρώμα από τα προεκλογικά, πλαστικά σημαιάκια σας, που κουνούσα χρόνια ατελείωτα ,εγώ ,ο βλάκας ,μπλε παπαγάλος σας,η ηλίθια, πράσινη μαϊμού σας. Α,αυτά έχουν το αληθινό χρώμα του χρυσού! Μόνο που το χρυσό δεν το είδα ποτέ εγώ…Εγώ έβλεπα τα ψίχουλα,τα αποφάγια,τα μπαγιάτικα.Εγώ ήμουν απλώς η πράσινη μαϊμού σας ή ο μπλε σας παπαγάλος.Ο βαστάζος.Ο χαμάλης.Ο λιμασμένος.Ο πεινάλας.Ο επιδοτάκιας επαρχιώτης.Ο νεομικροαστός.Ο νεοχορτάτος. Ο νεοπλουτάκος της μεσαίας γειτονιάς με το διαμέρισμα και το τζιπ.Ο νεομορφωμένος των ευτελών πανεπιστημίων. Ο νεογιάπης των νεόκοπων μεγαλοεταιρειών των θεσμικών εκπροσώπων σας. Το νεοδημοσιογραφάκι που του δίνατε λίγη από την εξουσία σας και μαστουρωμένο και χορτάτο κραύγαζε και στηλίτευε κάθε αντίθετη κριτική από την πράσινη και μπλε τουβούλα. Ο νεοεπιχειρηματίας.Ο νεοαγρότης με τα ρωσιδάδικα.Η ρεπλικούλα σας σε όλα,στο οικονομικότερο.Στο όσο, με αφήνατε τέλος πάντων!
Τώρα όμως μετανιώσατε! 
Αναρωτιέμαι.Σας τράβηξαν το αυτί τα μεγάλα αφεντικά σας;Ξεσπάτε ανελέητα πια πάνω στην καμπούρα μου! Σκέφτομαι.Σας κοστίζω περισσότερο από ό,τι θα ήθελαν;Με σπρώχνετε στην παλιά μου τρύπα με ανείπωτη λύσσα!
Τρομάζω.Τα μεγάλα κέρδη, αποφάσισαν αυτοί,θα μοιράζονται αλλιώς και εγώ πρέπει να μείνω, θεονήστικο σκυλί σας,απ΄έξω;
Αγωνιώ.Με φοβερίζετε με πείνα και φτώχεια σαν κι αυτή απ΄την οποία με αφήσατε, τάχα μου, να ξεφύγω για να με έχετε του χεριού σας και να με κάνετε τελικά σαν τα μούτρα σας!
Απορώ.Τα άπλυτα,τα άσχημα τα δικά μου,δικά σας μούτρα φοβερίζετε;
Ξανασκέφτομαι.Κάποιοι αντιστέκονται,οι συνηθισμένοι ουτοπιστές.
Παρατηρώ.Γίνεστε έξαλλοι κι ας είναι αυτοί ,όπως πάντα ,διαιρεμένοι, λιγότεροι και άοπλοι.
Αγχώνομαι.Αν η μαγκούρα σας σπάει στην πλάτη τους βρίσκετε αμέσως καινούργια.  
Βλέπω.Εκδικείστε με κάθε τρόπο.  
Απελπίζομαι.Η τρέχουσα πραγματικότητα είναι με το μέρος σας, μπορείτε ακόμα να με(εξ)αγοράζετε φτηνά.Μπορείτε ακόμα να με πουλάτε επικερδέστερα.Μπορείτε να πειραματίζεστε με την ζωή μου έχοντας προνοήσει για τις αντιδράσεις μου.
Ανέχομαι.Να με κυβερνάτε αναιδώς με μια κυβέρνηση που δεν έχει προέλθει από εκλογές.  
Επιτρέπω.Να με περιφέρετε ως ομόλογο στα παζάρια.  
Κατάλαβα όμως ως το μεδούλι μου την μπλε και πράσινη απάτη σας. Σιχάθηκα τα ψίχουλα με τα οποία μου κλείνατε μάτια και στόμα.Μου τα βγάζετε τώρα ξινά,από την μύτη,τα δικά σας όμως αποκτήματα,αυτά κι αν ήταν άνομα και κρυφά,τα φυλάτε απείραχτα, ατόφια,τεράστια.  
Και τότε κάνω κάτι. Διαδηλώνω ειρηνικά μόνος ή και μαζί με αυτούς που σας αντιστάθηκαν από την αρχή.Αμέσως με χτυπάτε.Έχετε τα ΜΜΕ,τους γκοτζαμάνηδες, τα Ματ και την κακοπληρωμένη κι ανοχύρωτη αστυνομία με το μέρος σας.΄Εχω εγώ την ψήφο μου,λέω!Αναθαρρώ. 
Αλλά βέβαια εσείς δεν κάνετε εκλογές πριν διαμορφώσετε και εξασφαλίσετε τα αποτέλεσματα!  
Οι άνθρωποί σας βρίσκονται παντού,μιλούν δίγλωσσα και ακατάπαυστα, μεταφέρουν αυτολεξεί ό,τι τους διατάζετε.Χαλάνε και φτιάχνουν κόμματα,τα βαφτίζουν με δελεαστικά ονόματα,εργάζονται πυρετωδώς να πιάσουν πρώτοι τα καλά εκλογικά οικόπεδα.Έχουν ακονίσει τόσο καλά την λερναία γλώσσα τους!  
Κάνω και κάτι-νομίζοντας πώς είναι κάτι-ακόμα. Διοχετεύω την μπλε και πράσινη απελπισία μου, μαζί με άλλους όμοιούς μου κλώνους σας , σε γιουχαΐσματα,σε κραξίματα σε παρελάσεις και σε περιστασιακά γιαουρτώματα τυχαίων και τυχάρπαστων,όλοι μου φταίνε το ίδιο κι επειδή, εσείς, αρχοντές μου κρύβεστε,καταντώ να πετάω καρέκλες καταπάνω σε φραγκάτες καρικατούρες,που όταν κι όσο ήταν της μόδας τραγουδούσαν κι αυτοί μαζί σας και μαζί μου-πόσο μπλε βλάκας παπαγάλος και ηλίθια, πράσινη μαϊμού νιώθω- την Ρωμιοσύνη. Την Ρωμιοσύνη...  
Αντιγυρίζει πάνω μου κι αυτό.Πράσινο και μπλε μπούμερανγκ.Έτσι κι αλλιώς ήταν γελοίο.Και αναποτελεσματικό, κυρίως αναποτελεσματικό. Δεν τα φοβάστε αυτά ,ούτε εσείς, ούτε οι έμπιστοί σας γελωτοποιοί,δεν σας προκαλεί δέος το ασύνταχτο πλήθος κι η εγωτική μονάδα.
Στέκομαι όμως ακόμα στα πόδια μου.Και αντιστέκομαι. Γιατί δεν θέλω να είμαι πια ο βλάκας, μπλε παπαγάλος ή η ηλίθια, πράσινη μαϊμού κανενός!

Σχόλια